praag.co.za

Tag: John Robbie

  • Windbestuiwing by die Curroskool

    In Sub A het ons lessenaars gehad waarop ons so twee-twee gesit het. Dit was sulke houtlessenaars, suur van die sweet van talle vorige geslagte skoolkinders. My lessenaarmaatjie was die slimste kind in die klas, Suzette. Ek was doodbang vir haar, selfs banger as vir die juffrou. Suzette het rooi hare en sproete gehad, en ‘n humeur om daarby te pas. Sy het my gereeld op my plek gesit. Sy was beduidend groter as ek, dwarsdeur die laerskool, asook beduidend slimmer. As sy minder as 95% gekry het vir enige vak, het haar ma-hulle die hoof in ‘n toestand van paniek gebel.

    delport_manfred_600Ek weet nie wat die juffrou se plan was met my en haar by dieselfde lessenaar nie. Daar was waarskynlik nie veel van ‘n plan nie, buiten om ‘n stout seuntjie te laat intimideer deur ‘n dogtertjie wat op alle gebiede sy meerdere was. Suzette het die res van ons eweneens deur ons ganse laerskoolloopbaan uitgestof. Dit het my ook nie veel gehelp om langs haar te sit nie. Haar akademiese prestasies was helaas nie aansteeklik nie. Gelukkig ook nie haar sproete nie.

    Gedagtig aan Suzette, moet ek erken dat ek so ‘n effe in die duister verkeer oor die huidige herrie rondom die Curroskool in Pretoria. Sowat dertig ouers, vermoedelik almal swart, is geweldig ontstoke agv die sogenaamde “apartheid” by die skool. Dié betrokke skool het ‘n meerderheid swart “lênnas”. Die skool se bestuur het dit egter goedgedink om voëls van enerse vere bymekaar in die klas te sit. Verbouereerde blanke graadeentjies is dus by ander blanke graadeentjies ingedeel, sodat die kinders by mense van hul eie kultuur aanklank kon vind, en kon maatjies maak.

    Immer op die uitkyk vir die geleentheid om “dat’s rayyysssiiss” te skree-huil, het sowat dertig ouers van swart “lênnas” egter mal geraak van verontwaardiging. Hoe durf die skoolmaatjies van dieselfde kultuur saam wil groepeer? “Dis apartheid!”, het die ryk, swart ouers, wat hul kinders by ‘n privaatskool ingeskryf het, aan’t gil gegaan.

    Dit is skynbaar onaanvaarbaar dat daar klasse is met slegs Sipho’s en Lindiwes, terwyl ander klasse weliswaar Sipho’s bevat, maar ook Jannies en Sannies. Die Ierse immigrant en kaartmannetjie met die skril stemmetjie op die radio, John Robbie, het op Talk Radio 702 ‘n onderhoud gevoer met die hoofuitvoerendebeampte van die Curroskole, en heel voorspelbaar het Robbie self, nes die ousies wat so geweldig aan’t skree gegaan het, geen oomblik verspil voordat hy die indeling van maatjies insgelyks probeer vergelyk het met PW Botha se optrede aan die grens met Angola nie. ‘n Klag van misdade teen die mensdom by die VN was stellig Robbie se volgende stap.

    Waarom ek dit moeilik vind om te begryp, is die volgende: Die groot geteem oor swart staatskole handel eintlik oor dié skole se gebrekkige infrastruktuur en fasiliteite, die spreekwoordelike klaskamers onder bome. Beide die blanke en swart leerlinge by hierdie Curroskool gaan egter op presies dieselfde banke sit, onder dieselfde dak, voor dieselfde swart- of witbord. Hulle gaan presies dieselfde geriewe geniet, op alle vlakke. Hulle gaan deur dieselfde (blanke) onderwysers onderrig word. Siende hoe ons telkens vertel word hoe eners mense glo is, watter moontlike verskil kan dit maak, sou een klas meer swart lênnas en minder blanke kindertjies hê? Onthou: “Ons is almal dieselfde”, volgens die linksverkramptes, en die NSA is hoeka so kleurblind soos maar kan kom.

    Voorts is daar heelwat mense wat beweer dat rassisme ‘n aangebore eienskap van blankes is. Sou dit wel die geval wees, waarom wil die mammas van die swart lênnas hul kinders op so ‘n jong ouderdom aan ontluikende blanke rassissies blootstel? Hou Sipho om hemelsnaam weg van die klein rassis, Jannie!

    Dis dus voorwaar ‘n raaisel, hierdie vreemde geteem deur die swart ouers. Die enigste moontlike verklaring wat ek kan bedink, is dat die rassisme-gillers meen dat akademiese prestasie aansteeklik is, dat hul swart telgies moontlik dmv windbestuiwing by die blanke kinders hul intelligensie, en werksywer sal aansteek. As die klas 100% swart is, is daar as’t ware geen akademiese stuifmeel in die lug nie.

    Helaas kan ek uit bittere persoonlike ervaring getuig: Ek het nie my akademiese prestasie by Suzette aangesteek nie. Windbestuiwing werk slegs as jy ‘n vrugteboom is.


  • Of Good Report: Entartete Kunst

    delport_manfreddeur Manfred Delport

    Enkele jare gelede is die rolprent Lolita, gebaseer op die roman van die Rus Wladimir Nabokov, in kunsrolprentteaters in Suid-Afrika vertoon. Die rolprent asook die boek handel oor die seksuele verhouding tussen ‘n twaalfjarige meisie en haar onderwyser. Die onderwyser trou met die dogtertjie se ma, omdat hy ‘n seksuele fantasie oor die dogtertjie het.

    Dié rolprent, met Jeremy Irons in die hoofrol, het weliswaar groot omstredenheid oorsee veroorsaak, maar is nietemin deur die Suid-Afrikaanse Film- en Publikasieraad (die FPR) goedgekeur, en het toe wel in Suid-Afrika gedraai.

    ‘n Ander kunsrolprent wat onlangs vrygestel is, Of Good Report, handel oor ‘n soortgelyke tema. Dit handel ook, soos die roman Lolita, oor die seksuele verhouding tussen ‘n skoolmeisie en ‘n leerkrag. In dié geval is die rolprent egter verbied deur die FPR. Die rol van die skoolmeisie word egter deur ‘n 23-jarige aktrise in die rolprent uitgebeeld, en kan dus kwalik as kinderpornografie gesien word.

    Wat, kan mens tereg vra, is die verskil tussen Lolita en Of Good Report dan?

    Die regisseur van Of Good Report het gister tydens ‘n onderhoud met John Robbie op Talk Radio 702 die antwoord verskaf: Of Good Report is verban vir politieke redes. Om meer spesifiek te wees: Dit is verban omdat die storie oor Suid-Afrika handel, en om nog meer spesifiek te wees, omdat die karakters in Of Good Report swart is.

    Daar is naamlik niks wat die politiek-korrektes en libverkramptes so bang maak as die waarheid nie, en Of Good Report het gedurf waag om ‘n spieël voor die swart gemeenskap in Suid-Afrika te hou, en spesifiek ‘n spieël wat die ongemaklike waarheid ontbloot oor die wydverspreide kultuur van seks met minderjarige meisies wat wyd onder ouer swart mans voorkom.

    Volgens die minister van gesondheid, dr Aaron Motsoaledi, is minstens 28% van alle Suid-Afrikaanse skoolmeisies MIV-positief, en dit kan regstreeks toegeskryf word aan die verskynsel van sogenaamde “sugar daddies”; ouer mans wat die dogters omkoop met geld en geskenke ten einde seksuele verhoudings met hulle te hê. Die Sowetan-koerant berig dat 94000 skoolmeisies in 2011 swanger geraak het.

    Dié verskynsel sien mens eweneens in heelwat van die sesderangse TV-programme wat deur die SABC vervaardig word. Die kenmerkende swart skoolrompe en wit hemde wat deur swart skoolmeisies gedra word, is skynbaar onuitstaanbaar aanloklik onder sommige groepe, te oordeel aan hoeveel TV-programme sulke meisies uitbeeld.

    Of Good Report het dus klaarblyklik té naby aan die waarheid gekom vir die heersersklas, linksverkramptes en die ANC-regime. Oudpresident Thabo Mbeki se weiering om te erken dat vigs deur die MI-virus veroorsaak word, is deels gemotiveer deur sy weiering om die waarheid oor swart seksuele gedrag te wil konfronteer. Mbeki het hom verskriklik te na gekom gevoel deur ‘n Amerikaanse akademikus wat swart mans beskryf het as: “Rampant sexual beasts…unable to keep it in their pants.”

    Toe die TV-reeks Yizo-Yizo etlike in 2001 eweneens die seksuele verhouding tussen ‘n skoolseun en ‘n ouer vrou wou uitbeeld, was dit ook só omstrede dat dit skoon ‘n draai in die parlement gaan maak het.

    Ek kan my dus net indink watter vrees en bewing daar moes wees toe die FPR die rolprent Of Good Report onder oë gekry het: “Wat sal die Gedagtepolisie sê?” In die heersende klimaat van ekstreemlinkse politieke korrektheid en gedagtebeheer, is Of Good Report dus deur die FPR verbied as “entartete Kunst”, ‘n term wat die Nazi’s gebruik het om alle moderne kuns en jazz-musiek mee te beskryf, omdat die waarheid die ANC-regime en hul linkse meelopers te ongemaklik sou stem.

    Darem ironies, nie waar nie? Ek kyk anderdag die rolprent Searching for Sugarman, waarin daar vreeslik te velde getrek word oor die sensuur by die destydse SAUK en NP-regering, wat nie wou toelaat dat liedjies soos Rodriguez se Sugar Man oor die radio gespeel word nie. Hoe meer dinge verander…