praag.co.za

Category: Vlad du Plessis

Die Rubrieke van Vlad Du Plessis.

  • Onthou!

    Hierdie is geen fiktiewe relaas van ’n geskiedkundige gebeurtenis nie. Dit is ook nie ’n tweede- of derdehandse oorvertelling of selfs ’n geskiedkundige studie deur ’n professionele skrywer nie. Hierdie boek is ’n vrou se eerstehandse belewing van ’n oorlog wat die wese van ons volk en die toekoms van hierdie land ondenkbaar sou beïnvloed.

    Wat hierdie vertelling so interessant maak, buiten die eerstehandse aard daarvan, is dat dit geskryf word vanuit die bewussyn en gemoed van ’n vrou en spesifiek iemand wat haar tot die verpleegkunde gewend het omdat menslike lyding en smart haar aangegryp het. Dit is hierdie ingesteldheid van Hendrina van der Merwe wat haar vertelling so uiters sensitief met die oorlogswerklikheid verbind en wat mens meermale ’n knop in die keel gee.

    Uit die koers wat haar lewe tydens die oorlog neem, is dit duidelik dat Hendrina van der Merwe geen gewone mens was nie. Die feit dat sy self krygsgevangene word en nie ’n blote konsentrasiekampaangehoudene nie, dui op die feit dat sy reeds van die begin haarself deel gemaak het van haar mense se stryd om geregtigheid en vryheid.

    Hendrina van der Merwe se vertelstyl is sekerlik oudmodies. Dit is egter opreg en gesellig asof sy met jou as leser persoonlik ’n gesprek voer. Wat ook opval, is hoe die Afrikaans van haar tydperk van ons s’n verskil. Sy gebruik somtyds bekende woorde in kontekste wat ietwat van vandag se gebruik verskil.

    Wat my sterk in Van der Merwe se vertelling opgeval het, is dat sy nooit na die inwoners of die soldate van die Republieke verwys as “Boere” of “Boer(e)Volk” nie. Deurgaans praat sy van die “burgers” en dikwels van “Afrikaners”. Die enigste kere wanneer die begrip “Boere” vermeld word, is wanneer sy die Engelse aanhaal. Mens kry dan ook die indruk dat dit ’n begrip is wat deur die Engelse geskep is (natuurlik het hulle dit in konteks uit Hollands ontleen) en dat dit ’n meer neerhalende term soos “Kaffer” is. Volgens Van der Merwe se vertelling is dit duidelik dat die term “Boer” nie ’n benaming was wat tydens die AOB deur Afrikaners gebruik is om hulself te beskryf nie. Die alombekende en daaglikse benaming was onteenseglik “burger”.

    Dit is egter veral die aanspreekvorme “boetie” en “sussie” wat gedui het op ’n band van gemeenskaplikheid tussen die burgers. Hierdie mooie aanspreekvorme kom heerhaaldelik voor en is ewe gemaklik tussen burgers gebruik wat vreemdes was as tussen familielede.

    Hendrina van der Merwe vertel van vele smart en lyding wat sy tydens die oorlog ervaar het. Sy vertel egter ook van die wedervaringe van diegene wat haar belewenisse gedeel het. Hoewel Hendrina van der Merwe nie soveel tyd in die konsentrasiekampe spandeer het soos heelwat ander Afrikanervroue nie, gee sy nogtans ’n omvattende beeld van die trauma en lyding wat haar mense ervaar het deur al die verskrikkinge van die oorlog. As krygsgevangene wat vir ’n lang periode tronkstraf moes uitdien, is sy aan uiterste toestande van geestelike en fisieke verguising blootgestel wat haar menswaardigheid en gesondheid so afgetakel het dat sy op een stadium op die rand van die dood gehuiwer het.

    Sy draai nie doekies om in haar beskrywing van die Kakies nie, maar erken tog menslikheid waar dit na vore kom. Hendrina van der Merwe ontbloot die verskriklike onreg wat die Britte en hul handlangers (swartes en joiners) teenoor die Afrikaner gepleeg het. Uiteindelik verklaar sy ook hoe baie van ons mense van grondbesitters tot armblankes verlaag is deur die verskroeide-aardebeleid.

    Wat ook opmerklik is, is die gretigheid waarmee veral Engelssprekende Suid-Afrikaners en swartes saam met die Britte gewerk het. Sy vertel ook hoe swartes deur die besetters ingespan is om gesinne op plase aan te val. Sy noem verder hoe sy eens in die tronk moes aanhoor hoe swart gevangenes hulleself verlekker in wat hulle alles met die Boervroue “aangevang” het.

    Alle Afrikaners behoort Hendrina van der Merwe se verhaal te lees. Daar is heelwat parallelle te trek tussen die tydperk van die AOB en die ANC se transformasieregime. Ten spyte daarvan dat die burgers die oorlog verloor het en amper totaal uitgedelg is, het hulle in 1910, met ’n Unie wat Britse heerskappy moes verseker, daarin geslaag om beheer oor die land te neem. Van der Merwe laat mens besef van watter voorsate ons afstam en dat ons ook die huidige verdrukking sal oorleef.

    Met opset het ek my voorgeneem om nie te veel van die verhaal, selfs opsommenderwys, oor te vertel nie. Dit is my hoop dat hierdie waardevolle werk weereens uitgegee kan word sodat elke Afrikaner eerstehands Hendrina van der Merwe se vertelling kan lees. Sy het ’n beroep op Afrikaner-nasate gedoen om nie die verskriklike wreedhede wat teenoor ons mense tydens die AOB gepleeg is, te vergeet nie.

    Opeenvolgende wit regerings het, ter wille van versoening, hierdie werklikheid verswyg. Nooit is die oorlewendes noemenswaardige erkenning vir hul lyding of vergoeding vir hul enorme verliese aangebied nie. Serdertdien het swart Suid-Afrikaners die Waarheids-en versoeningskommissie gehad en tans ontvang hulle grond wat nooit aan hulle behoort het nie.

    Ons is dit aan ons voorsate verskuldig om hierdie publikasie te herdruk.

    air flow чисткаФільчаков Олександр Васильович прокурор

  • Maak reg vir Sowetodagpropaganda

    Met die huidige stand  van sake in die land is die vooruitsig vir ’n meer versoenende benadering deur die ANC se uitsaai-arm (SAUK) gering.  Daar is verskeie krisisse binne die ANC sowel as in die breë samelewing waarvan die aandag afgelei moet word. Tussen die ANC en sy alliansievenote heers groot spanning, daar is die presidensiële opvolgkwessie, verder is die swart publiek vanjaar nog meer ontevrede met die regering se nie-dienslewering op plaaslike en nasionale vlak. Onluste kom sporadies voor en tans heers daar ’n massastaking deur veral swart staatsamptenare.

    Intussen stroom meer as 100 000 onwettiges per maand die land in en raak druk op die ekonomie en infrastruktuur onhoudbaar. Mededinging onder die armstes om werk en oorlewing is ook op breekpunt. Die gevolg is die onbeheersde misdaadsituasie wat blyk net verder te verdiep. Die onstellendste is die manier waarop veral blankes onder besonders wreed en moorddadige gedrag deurloop. Lg. situasie is waarskynlik reeds in ’n groot mate die regstreekse gevolg van die regime se demonisering van witmense.

    Om die aandag van die ANC se krissise en die swart gemeenskap se desperaatheid af te trek, kan mens vanjaar verwag dat die SAUK ten minste met dieselfde intensiteit as verlede jaar die blanke as die boosdoener gaan uitwys. Dit is egter baie waarskynlik dat dit in ’n selfs erger graad sal geskied. Verlede jaar se blankehaatpropaganda het gewissel van die subtiele tot die mees blatante en het tot na 16 Junie geduur. 

    Televisiekykers kan hul gereed maak vir ’n stewige dosis van oorsentimentele en emosionele herskouings van Sowetodag en ander blanke ‘vergrype’, sowel as die beeldsending van films soos Amistad (asof Afrikaners verantwoordelik was vir die Amerikaanse slawehandel), Cry Freedom, Missisippi Burning en vele ander rolprente wat die blanke as diabolies uitbeeld. By verre die meeste van hierdie Hollywood-vervaardigde films, wat u in die volgende weke sal sien, het niks met Sowetodag te make nie, maar is gul in hul uitbeelding van wit boosaardigheid. Dat hierdie ou films nou al tot vervelens uitgesaai is, is irrelevant, want as jy swart is sal dit elke keer op jou emosies inspeel en verlossing van jou minderwaardigheidsgevoelens bied. Immers is jy nie die oorsaak van jou ellende nie…

    Wat egter meer kommerwekkend is, is wat alles op swart radiostasies, wat nie deur blankes beluister word nie, uitgesaai en gesê word. Propaganda is egter nie alleen tot die uitsaaimedia beperk nie. Daar is ook die gedrukte media. Selfs nog meer kragtig, is die massasaamtrekke waar sprekers onbeperk staan in terme van die gal wat gebraak kan word. Boonop weet ons almal hoe maklik swartes in ’n kollektiewe emosionele beswyming meegevoer kan raak.

    Dat ’n stortvloed van propaganda wat die blanke en veral die Afrikaner as die skurk en gevaar te midde van die huidige situasie uitbeeld, gevaarlik is, is seker nie nodig om te verduidelik nie. Die huidige situasie waarna hier verwys word, is nie alleen die misdaadvlaag nie, maar ook die onluste, stakings, ens. Afrikaners moet hulself regmaak vir ’n verdere toename in geweldsmisdaad, omdat elke swarte sal ‘weet’ dat ek en u die oortreder en die teiken is wat reggesien moet word. Die vraag is nou net: Gegewe die huidige onstabiliteit in die swart gemeenskap en die geweldsmisdaad wat reeds op breekpunt staan, hoeveel verder kan die massas se aandag nog “áfgelei” word, alvorens die situasie doodeenvoudig in ’n totale rasseoorlog oorkook?

    цены на сухие смесиФильчаков прокурор

  • Kuberoorlog in Estland

    Aanvanklik het die Russe betoog, maar later het hulle hulself tot ’n kuberaanval teen die Estlandse staatsdepartemente, die parlement, regering, asook banke gewend. Die aanval wat insgelyks vanuit Rusland gevoer is, het behels dat hordes valse navrae na die staatsdepartemente se webwerwe geloods is. Kort voor lank was hul bedieners so oorlaai met navrae dat die een webwerf na die ander in duie gestort het.

    Die aanvalle het die Estlandse staat se funksionereing drasties ingekort. Sommige komentators beweer dat die Estlandse regering meer ekonomiese skade hierdeur gelei het as sou Rusland, in simpatie met die Estlandse Russe, ekonomiese sanksies teen Estland implementeer. Die aanvalle het ook klaarblyklik van rekenaars regoor die wereld gekom.

    Vir Afrikaners is hier ’n belangrike les om te leer. In die kubertydperk is regerings uiters blootgestel aan die moontlikheid van kuberaanvalle. Etniese minderhede wat nie hulself tot gewapende stryd wil wend nie, kan ’n regering binne ’n paar uur op hierdie manier op sy knieë bring. Dink byvoorbeeld watter impak sulke aanvalle in Suid Afrika sou hê terwyl daar boonop landwye massastakings deur staatsamptenare gevoer word. In so ’n geval sou Suid-Afrika onregeerbaar wees en sou die ANC effektief  blote inwoners in die Uniegebou wees.

    wedding veil with tiaraАлександр Фильчаков Васильевич

  • Naspers se plan met die Afrikaner

    Aangesien die mediagroep nou volledig onder die beheer van ’n handjievol bruin Marxiste en (eertydse?) Broederbonders staan, is daar geen voorneme om die Afrikaner se belange te bevorder nie. Inteendeel, Naspers het ’n renons in Afrikaners en sou seker, as hulle kon, eerder vir die swart mark publiseer. Die probleem is egter dat die swart mark nie so winsgewend soos die Afrikaanse mark is nie. Die bruin Marxiste in Naspers haat die Afrikaner met venynigheid,  soos wat keer op keer in hul skrywes en optredes na vore kom. Die Broeders en kie. is egter soos gewoonlik manteldraaiers wat daarna sal streef om enige regime, ongeag hoe immoreel en korrup, te ondersteun solank hulle sake kan doen. Dit is dus uiters belangrik vir hierdie paradoksale bende van Marxistiese fanatici en die geldgierige bloedsuiers (die Broeders) om die kroon op die ANC se kop te hou. Sodoende voldoen dit aan eg. se ideologiese oortuigings en lg. se ekonomiese vereistes, want solank die ANC nie uitgedaag word nie, is dit business as usual sonder enige magsbalansversteuring.

    Vir Afrikaners om dus nou ontevrede te wil raak met die NSA en boonop hul trotse identiteit te herontdek, is ’n gevaarlike onkruid vir beide Naspers en hul politieke base in Lethuli-huis, wat ten alle koste uitgeroei moet word.  Soos sydissels brand die nuwe Afrikanernasionalisme hulle genoeg om op te tree. Die laaste ding wat Naspers nou wil hê, is dat ’n nuwe geslag kunstenaars met ’n trotse nasionale gees die ou (en afgeleefde) proteskunstenaars van die tagtigerjare as die volk se keuse vervang. Dit is dus baie belangrik vir Naspers dat die Afrikaner bv. eerder na Anton Goosen as na Bok van Blerk luister, dat ons eerder Max Du Preez as Dan Roodt lees. Die tagtiger jare se hasbeens  sal ten minste ons voortdurend bewus maak van ons “skuld” en “agterlikheid” en hoe “wonderlik” dit in die ANC-SA is.

    Vir Bok en andere om nou die mense die kans te gee om hul diepgesetelde emosies uit te druk en te voel, pas nie in die Naspers-agenda nie. “Nee, hierdie Bok moet doodgeskiet word. Hy moet vrek! As ons nie sy musiek onpopulêr kan maak nie, kom ons pleeg dan karaktermoord op hom. As niemand van hom hou nie sal hulle ook nie na sy musiek luister nie…”so werk die Naspersbrein. Dus neem hulle ’n paar gerugte oor hoe “moeilik” Bok kwansuis is en oordryf dit tot die mag 100. Noem hom dan sommer ook ’n Diva en siedaar! dis bok-in-die-pot. Dat Bok soos alle populere kunstenaars oorval word deur promotors en organiseerdes wat allerhande leë beloftes maak en dikwels ondergemiddelde diens lewer, word verswyg. Dat Bok bloot daarna streef om  uitmuntende vertonings aan sy ondersteuners te lewer en dus organiseerders wat ondergemiddelde diens lewer en ander kansvatters moet vasvat, is immers ’n goeie vermaaklikheiskunstenaar se plig.

    Karaktermoord kom egter natuurlik vir Naspers.  Weens die mediahuis se fanatiese oortuigings en die moeite wat dit verg om op gereelde basis die immorele ANC-regering te regverdig, is dit somtyds baie makliker om bloot net  teenstanders uit te wis. Aangesien Naspers se argumente nie opgewasse is teen andersdenkendes nie, speel hulle dikwels die man eerder as die bal.  Max du Preez is sekerlik die een wat die mees bedrewe is met karaktermoord (of ten minste pogings daartoe). In eg Stalinistiese styl voer hy pogroms teen sy teenstanders se karakters sodat lesers moet glo dat sy opponente ongeloofwaardige en illegitieme skurke is.

    Om iets van Max se eie taktiek te volg, wil ek darem byvoeg dat dit sekerlik te verstane is dat daar so ’n daling in Naspers se joernalistieke standaard sou plaasvind. Deurdat Naspers die Marxistiese opdrifdels van die tagtigerjare (soos Max du Preez, Koos Kombuis, Jakes Gerwel e.a.) in beheer van hul “Propagandadepartement” gestel het, lyk Nasperskoerante deesdae meer soos die ou Sowjetkoerante, Prawda (“Die Waarheid”) en Isjwestia (“Nuus”). So het die Sowjetpubliek dan ook gereeld gespot met: “In Prawda is daar geen Isjwestia nie en in Isjwestia is daar geen Prawda nie”.  Ek dink egter dat Naspers se koerante aan beide nuuswaardigheid en die waarheid ontbreek.  Voorbeelde is Max se holocaustontkenning van die Britse verkragtings van Boerevroue, terwyl lesers tot vervelens herinner word aan die kamstige “wonderlike demokrasie” waarin ons leef.

    Onwillkeurig begin mens jouself afvra waarheen Naspers met die Afrikaner op pad is. Wat is die strategie en toekomsvisie te Heerengracht 40?  Hul propagandablaaie poog gedurig om die Afrikaner se bestaan te ontken, om sy selfbeeld af te breek en om sy huidige swaarkry weg te redeneer, asook enige vorm van Afrikanernasionalisme te beveg. Die Afrikaner word tot ANC-onderdanigheid gebreinspoel. Die sinistere waarheid is egter dat die komplot in alle waarskynlikheid heelwat verder gaan as onderdanigheid aan die ANC. Deur die Afrikaner se identiteit te probeer ontken en aktief te probeer ondermyn, gaan dit ook daaroor om die Afrikaner se etniese karakter so te ruïneer dat hy homself nie meer herken nie. Wanneer die Afrikaner sleng praat, sosio-ekonomies in die Afrikamassa wegsmelt, met ander rasse ondertrou, geen unieke karakter of bewussyn meer het nie en nie meer aandring op sy regte nie, dan het Naspers sy doel bereik. Dan is die Afrikaner ’n Afrikaan en sal hy doelloos in ’n Afrikadiktatuur voortleef sonder om die magsbalans te versteur. Dan is die Afrikaner (altans diegene wat nie die land verlaat het nie) die onintellektuele, ongekultiveerde en ondergeskikte ghwar wat geen weerstand bied nie.

    Vir ’n tyd lank het Naspers baie hard gepoog om met die ultra-linkse kwasi-intellektuele tydskrif, Insig, die Afrikaner met halfgebakte argumente te oortuig om met die swart massa te versmelt. Daardie projek het met die geleidelike ontwaking van die Afrikaner so liederlik gefaal dat Insig sy deure moes sluit. Nou slaan Naspers ’n ander koers in. Die teenoorgestelde word nou aangewend deur op die Afrikaner se mees basiese instinkte aanspraak te maak. Die weg word voorberei vir daardie doelwit deur die sistematiese loodsing van ’n hele flotilla poniekoerante wat die Afrikaner se verghwarring moet fasiliteer. Hierdie tipe publikasies sal dan ook eendag Naspers se hoofbesigheid raak. Die koste verbonde aan die uitgee van sulke koerante is baie laer, omdat dit aan geen nuuswaardigheids-, joernalistieke of taalkundige gehaltevereistes hoef te voldoen nie, terwyl uit-die-duim-gesuigde stories soos “Non verwag ruimtewese se baba” dan die trant van die “nuus” word.

    Wanneer die Afrikaner se identiteit dood is en hy deel van ’n smeltkroes is, dan sal hy ook elemente van homself aan die Afrikamassa oordra sodat dit ’n totale mengelkultuur word. So ’n mengsel sal ’n baie meer toeganklike mark vir Naspers wees as die huidige etnies en taalkundig seksionele mark. Ek het egter nuus vir Naspers. Selfs die dinamiese VSA se sogenaamde melting pot kon tot vandag toe met bitter min sukses die onderskeie rasse in daardie land versmelt. Hoe meer jy mense van hul karakter probeer ontneem, hoe meer veg hulle vir die behoud daarvan en gevolglik ontwaak hul nasionalistiese sentimente. Hierdie visie, nl. Afrikaneroplossing in ’n “groter Suid-Afrika”, wat blyk dié van Heerengracht 40 te wees, sal nooit verwesenlik word nie. Lord Milner het die Afrikaner probeer verengels en liederlik misluk. Naspers wil die Afrikaner verafrikaan en gaan nie alleen misluk nie, maar iewers in die toekoms, saam met die ANC, net so gehaat soos Milner wees.

    хамам в квартиреФильчаков прокурор харькова

  • Konsensus is dood: konfrontasiepolitiek is al uitweg

    Piet Retief se aanname en tragiese finale besoek aan die Dingaan-kraal omvat die kern van die Westerling se onvermoë om die Afrikaan te begryp. As Calvinis het die rasionaliteit daarvan om ’n ooreenkoms toe te pas sin gemaak, want alleen deur ’n nuwe ooreenkoms suksesvol en met toewyding te implementeer sou ’n vertrouensfondament tussen trekker en inboorling tot stand kom. So ’n verhouding sou dan vrede en samewerking moontlik maak. Retief se naïewe geloof in die inboorling se begrip van kontraktuele verbintenis sou tot die gewelddadige lewensverlies van onskuldige mans, vroue en kinders lei.

    Die Afrikaan wat in ’n pre-historiese samelewing was, het geen ervaring van ’n objektiewe regstelsel en dus ook geen etiese konsep, wat in enige vorm van kontrakreg beslag sou vind, gehad nie. Toe Retief en sy manskappe hul wapens buite die kraal laat, het die kontrak verval. Vir die Afrikaan wat nie kan onderskei tussen die begrippe respek en vrees nie, sou daar geen rede meer wees om die kontrak te respekteer nie. Die afwesigheid van die witman se vuurwapen, lei tot ’n afwesigheid vir vrees en dus respek teenoor hierdie “indringer”. Daar is dus geen rede om die blanke langer te duld nie… Deur onrealistiese verwagtinge t.o.v. die Afrikaan te koester, sou die witman op die mees dramatiese wyse betaal. Die ontnugtering was ontsaglik. Dieselfde ontnugtering as wat Afrikaners toenemend vandag beleef.

    Afrikane verstaan hul eie kultuur en sou anders as Retief handel. Geen Afrikaan sou ’n ooreenkoms sluit en dan sonder wapens in ’n (eertydse) vyand se teenwoordigheid verkeer nie. Geen Afrikaan sou in so ’n deursigtige strik gelei word nie. Dingaan het die Westerling se swakheid gouer besef as andersom. In die stamverband van die primitiewe mens waar geen onafhanklike regstelsel bestaan nie, is die stamhoof die wet. Hy is die sterkman, die een wat sy leiersposisie deur oorerwing en die vertoon van mag verkry en behou. Dingaan wat self van die heersende familie was het immers sy posisie behaal deur Sjaka te vermoor.

    Helaas, die Westerling se gevorderde denkwyse, sy onderskrywing van die etiese en die voortreflike, sy formulering van ooreenkomste en wette, dit is wat tot sy naïwiteit lei. Dit is sy kennisstelsel wat daartoe lei dat hy die prehistoriese, die eties gebreklike, met vertroue omhels. Hoeveel vertrouende boere, werkgewers, sendelinge, simpatiekes en verskeie ander weldoeners het al hul laaste asem uitgeblaas aan die gewelddadige hand van die Afrikaan? Te veel… “Goedertrou”: Die Westerling beskou dit as ’n deug , maar die Afrikaan beskou dit as swakheid.

    Goedertrou is die witman se swakheid. Dit is die basis vir konsensuspolitiek.  Goedertrou: dit is wat die Afrikaner in die Kemtonparkse kraal laat val het en dit is wat maak dat die Afrikaner vandag nog aan statutêre politiek deelneem. Daar bestaan ’n naïewe geloof in die redelikheid van die sisteem.  Is goedertrou ’n Christelike beginsel? Is dit die rede waarom die Joodse staat nooit soos ons die pad van oorgawe sal loop nie? Is dit die etiek van medemenslikheid en vergifnis wat maak dat ons die onbetroubare vertrou? Ek is nie ’n teoloog nie, maar wat ek wel weet is dat die kerk in die tagtigs tot vandag nog van die Afrikaner verwag om die Afrikaan as medemens te omhels.    

    Tog, die Afrikaan van vandag is nie die Afrikaan van 200 jaar gelede nie. Of is hy? Het die Afrikaan verander? Sou dit moontlik wees dat hy in die tweede helfte van die vorige eeu Westerling geraak het? Sou die karige blootstelling wat hy aan seep, paraffien, geblikte kos, derdeklastreinwaens, sendinggenootskappe, etniese televisie en Bantoe-onderwys gehad het, van hom ’n Westerling maak?  Is hy ’n nuwe aankomeling in die ontvangslokaal van Westerse moderniteit? Of nie? Was sy blootstelling daaraan nie dalk te yl en te kort nie?

    En indien die vorige eeu nie die verskil gemaak het nie, wat van die bemagtigende nuwe millenium van die “medemenslike” Nuwe Suid-Afrika?  Wat van vandag se nuwe swart middel- en elite klasse? Sou hierdie hoofsaaklik ondergemiddelde presteerders met bedenklike (of geen kwalifikasies) wat “bemagtig” word tot posisies wat hul karige vermoëns oorweldig, nou reeds Kitswesterlinge wees?  Sou ’n lewe van statuur, hoë posisie, Mercedes-Benz, Gucci, Rolex en Hennessey beteken dat hy nou die rug keer op die slagding in die agterplaas, die gebrek aan betroubaarheid, die wil om te neem wat nie aan hom behoort nie en voortplanting by verskeie vroue?. Of is dit eerder ‘ n geval van die Rolex en die vrypostige seks, die slagding en die Hennesey, die hoë posisie en lang vingers, statuur en onbetroubaarheid wat eklekties en sinkretisties met mekaar vermeng word?

    Roelf Meyer en FW de Klerk het geglo in konsensuspolitiek. Of altans dit is wat hulle die Afrikaner wou wysmaak. Was dit werklik in goeder trou of eerder blatante verrraad vir een of ander vorm van vergoeding? Wie sal ooit weet…? Wat ons wel weet, is dat met elke gesin wat aangeval word, pa wat voor sy gesin doodgemartel word, vrou wat verkrag word, kind wat vermink of vermoor word, met al die vorme van trauma wat die Afrikaan op die blanke laat manifesteer, elke keer, verloop Bloukrans en die vele ander moorde stukkie vir stukkie, weer van voor af. So gebeur dit, oor en oor, totdat daar nou al ’n hele aantal Bloukranse se bloed gevloei het. Meyer en De Klerk se vertroue in die Afrikaan het ons onderwerp aan ’n Afro-fascistiese regime waar ons taal en kultuur verdruk word, ons uit die ekonomie gewerp word, geen politieke mag meer het nie, die land uitgedryf word en sistematies uitgemoor word. Dit is die resultaat daarvan om die wapens buite die kraal te laat en op die Afrikaan se goeie voornemens te vertrou. Dit is wat gebeur omdat ons die mag, polities en millitêr, aan die onredelike en venynige oorhandig het.

    Ons het konsensuspolitiek bedryf, ons het goedertrou die ooreenkoms binnegegaan. Vir baie blankes het dit die “regte boodskap” aan die swarte gestuur wat dan toekomstige vrede en samewerking sou waarborg. “Elkeen kry sy plekkie in die son…” Die boodskap wat die Afrikaan ontvang het, was egter heel anders as die blanke se voorneme. Vir die Afrikaan was dit die blanke wat aan sy eie swakheid, nl. om te vertrou, oorgee. Dit is vreemd dat so baie Afrikaners na minder as 200 jaar weer ’n ooreenkoms met die Afrikaan goedertrou sou aanvaar. Mens sou verwag ons weet van beter, maar miskien moet ons so ongeveer elke  tweede eeu daaraan herinner word dat ons in Afrika en nie in Europa leef nie. Soos Retief en sy mense het ons onsself deur Meyer en De Klerk ter slagting laat lei.

    Laat ons nooit weer hierdie fout begaan nie. Laat ons nooit weer die Afrikaan vertrou nie. Vir eens en vir altyd moet ons besef dat die Afrikaan alleen die vertoon van mag verstaan. Laat ons finaal ons rug op konsensuspolitiek draai. Vir eers sou dit beteken dat ons deelname aan alle gesprekke met swartes staak. Ons sal onsself ’n guns bewys deur van alle forums (bv. die parlement), waar die Afrikaan domineer, te onttrek.

    Die Afro-facsistiese regime respekteer glad nie ons menswaardigheid nie. Dit soek geen konsensus met ons nie en forseer sonder huiwering hul wil op ons af.

    In hierdie situasie maak dit geen meer sin vir ons om konsensus met die regime te probeer voer of enige ander vorm van samewerking te bied nie. Konsensus kom nie net van een kant nie. Konsensus is dood!

    Die regime voer konfrontasiepolitiek met ons, want hulle het geen rede om anders te doen nie. Ons deelname en gekruipery in die raadsale gee vir hulle alleen rede om ons met disrespek en veragting te hanteer.

    Die Afrikaner sal nou ’n ander strategie moet volg as hy in Afrika wil oorleef. Geen meer mooi woordjies nie, geen meer kruipery nie, geen meer konsensus nie. Voortaan moet ons die Afrikaan alleen d.m.v. konfrontasie benader. Laat ons hom konfronteer met vreedsame protes, met konfrontasie in die ekonomie, in die nie-statutêre politiek, in sportadministrasie, kulturele en taalsake, onderwys, letterlik oral waar ons kan. Laat ons die regime verneder op sportstadions, in die kuberruim, in die buiteland, in die gedrukte media, op geselsforums,  in die werkplek, op straat, op skouterreine en oral denkbaar.

    Alleen konfrontasie sal die regime in sy spore stuit.

    оборудование для автосервисалобановский депутат

  • ESSA?s sal uiteindelik soos Rhodesi?rs verdryf word

    Selfs al word bo alle twyfel bevind dat dit ’n eksterne veldtog is (wat te betwyfel is), dan verander dit nog nie die wesentlike anti-Afrikanersentimente binne die DA-bestuur nie. Ongeag dat meeste Afrikaners vandag  die volksverraaier, Kortbroek, verag, was hy reeds die eerste slagoffer van die DA se anti-Afrikanerkultuur. Die rede waarom Van Schalkwyk van die  “Alliansie” weggebreek het, was weens die uitlek van Tony Leon en die Engelsprekende Ryan Coetzee (Leon se spindokter), se komplot om Van Schalkwyk (’n Afrikaner), na die NP/DP-huwelik, “uit te werk”.

    Gegewe dat die DA deur oud-Progge, almal Engelssprekendes, en hul jonger rekrute oorheers word, is dit te verstane dat die party ’n anti-Afrikanerkultuur sou hê. Heelwat kommentators het al beweer dat Engelssprekende Suid Afrikaners (ESSA’s) se afkeur in apartheid nie gegaan het oor werklike morele oortuigings nie, maar dat dit eerder gemotiveer is deur hul haat vir die Afrikaner.

    Die feit dat daar nog steeds so ’n haat binne die ESSA-gemeenskap teenoor Afrikaners bestaan, wys daarop dat die samesyn van die twee groepe binne die DA ’n kunsmatige situasie is. Hierdie situasie het noodgedwonge tot stand gekom wees ’n desperate poging deur albei groepe om swart dominansie af te weer. Die DA , as mikro-politieke party, is daartoe verdoem om nooit enige noemenswaardige invloed op die ANC-regering se politieke rigting uit te oefen nie. Slegs deur ’n onstabiele alliansie met ’n paar bedenklike nano-partytjies in Kaapstad te vorm, kon die DA op daardie lae owerheidsvlak en in daardie geïsoleerde geval, ’n vorm van statutêre beheer verkry. Alhoewel die party in daardie geval “beheer” het, is dit minimaal aangesien dit met drie magsbeperkende faktore te make het:

    §         Plaaslike owerhede het betreklik min mag en word deur die provinsiale regerings (almal ANC-beheerd), sowel as deur die ANC se sentrale regering oorheers.

    §         Aangesien hulle die stadsregering kan maak of breek, is die nano-partytjies in die DA-koalisie tot groot mate die stert wat dikwels die hond swaai.

    §         Weens die Kaapse Metropool se swart bevolkingsontploffing, wat uit die Oos-Kaap gevoed word, sal die DA in die volgende verkiesing nie hond haar af maak nie. Dus, as hulle wil aanbly, sal die DA-“beheerde” stadsregering, terwille van swart steun, ’n ANC-tipe beleid moet voorop stel. Die DA se beleid sal dus deur ’n ANC-gesinde bevolking se belange bepaal word.

    Veral lg. punt verteenwoordig vir die DA ’n landwye probleem. Vir die DA om uit sy mikro-partydop te breek na iets groters, sal dit ’n deurbraak onder die swart kieserspubliek moet maak. Die toestand van fragmentasie, tussen “Boer en Brit”, wat reeds in die party heers, is dus op die punt om met rasse skrede te kompliseer. Die party se verklaarde beleid om ’n breëbasisparty te word, beteken dat swart verteenwoordigers voortaan voorkeur sal moet kry (soos Zille reeds bevestig het) en dat swart prioriteite die beleid sal bepaal. In die NSA is politieke verteenwoordiging na gelang van ras verdeel, deels weens inherente afkeur tussen rasse, maar ook omdat die rasse se belange so radikaal verskil. Die belangeverskille vloei voort uit ’n verskeidenheid faktore waarvan onder andere kultuur, taal en sosio-ekonomiese klas belangrike aspekte is.

    Dit sou dus prakties gesproke onmoontlik wees om binne dieselde politieke party die belange van alle groepe te huisves, omdat sulke belange meermale bots. D.w.s., indien die DA daarna wil streef om ’n hoofstroomparty te raak, dit effektief blanke belange sal moet versaak of ten minste afskaal. Weens die blanke se minderheidstatus in SA sal sy belange dus nooit op die  nasionale agenda geplaas word nie. Die blanke se voorland is dus agteruitgang en verval. Die DA se fantasie om ’n veelrassige party te word, is dus gedoem om te faal. Die party sal óf wit bly óf swart word. In ieder geval bly die blanke buite die hoofstroompolitiek. 

    Die blanke se toekoms in die NSA lyk dus nie rooskleurig nie. Nogtans is die situasie vir die Engelssprekendes, hoewel hul minder deur die regime geviktimiseer word, op lang termyn baie slegter as vir die Afrikaner, wat tans die ergste die onderspit moet delf. Die  ESSA’s bestaan uit ’n geroesemoes van versaakte afstammelinge van eens magtige Europese ryke en ander laatkommers. Lg. “groep” het dus geen vorm van groepsbewussyn nie. Andersyds is die Afrikaner merendeels ’n homogene volk met ’n sterk etniese identiteit en bewussyn wat boonop tans aan die herleef is. Afrikaner-nasionalisme was dan ook die eerste suksesvolle nasionalisme op die Afrikakontinent. Die ESSA’s beskik egter oor geen saambindende faktor behalwe hul jaloesie teenoor die Afrikaner nie.

    Met die huidige herlewing van Afrikanernasionalisme, tesame met die verval van die NSA, beweeg Afrikanernasionalisme onvermydelik in die rigting van een of ander vorm van geografiese selfbeskikking. Die ESSA’s, wat met die totstandkoming van ’n Afrikanerrepubliek in die NSA (as dit nog sal bestaan) agtergelaat sou word, sal dus dieselfde voorland hê as die eens selfversekerde Rhodesiërs in vandag se Zimbabwe. Die enigste kans op menswaardige oorlewing vir ESSA’s is om nou reeds te begin verafrikaneriseer en te hoop dat die Afrikaners bereid sal wees om hulle te assimileer. 

    игрушка лунтикФильчаков прокурор харькова

  • Gevra: ‘n Afrikanerbevrydingsbeweging

    In die onlangse nasionalistiese rewolusies in voormalige kommunistiese (-gesinde) state (Oekraïne, Joego-Slawië, Georgië, ens.) is populistiese rewolusionêre beginsels met groot sukses teen daardie bewinde aangewend. Hierdie ervaring is in diepte bestudeer en gedokumenteer, in so ’n mate dat gebruikersvriendelike leesstof geredelik beskikbaar is om kitsrewolusionêre enige plek ter wêreld gou op te lei en te mobiliseer.

    Vir ons as Afrikaners is daar nou ’n volledige databank van bronne beskikbaar om vinnig ’n volksbeweging tot stand te bring. Wat ons egter sal moet aanvaar, is dat die tradisionele wyses waarop ons ons mense sou mobiliseer (die klassieke partymodel, wat tradisionele denkwyses vereis) nie gaan slaag nie. Ons sal vinnig ’n breë beweging op die been moet kry. Die aanslag moet populêr wees. Terwyl intellektuele struktuur van deurslaggewende belang is, moet dit nie die algemene beeld van die organisasie wees nie. Inteendeel, dit moet eerder ’n tipe popkultuurbeeld hê. Die aanwending van sterk, populêre simbole is byvoorbeeld net so belangrik soos die goed  beredeneerde ideologie wat dit ondersteun. Simbole wissel natuurlik van die grafiese, tot musikale en verskeie ander. Die Otpor!- (Weerstand!-)beweging in Joego-Slawië en die Oekraïne het hierdie beginsels suksesvol uitgebuit.  Hier te lande het Solidariteit die lig gesien deur sy naam van MWU na ’n meer populistiese en algemeen betekenisvolle naam te verander. Ongelukkig het Solidariteit nog nooit die moed gehad om ten volle te kapitaliseer op die aantreklikheid van sy nuwe identiteit en die regime werklik die stryd aan te se nie.

    ’n Daadwerklike Afrikanerbevrydingsbeweging sal die moed aan die dag moet lê om wel hierdie (nie-gewelddadige) stryd te betree. Dit moet geensins skroom om die regime te verneder nie en moet bereid wees om dit op alle gebiede uit te daag deur ’n verskeidenheid populêre aksies, waarvan voorbeelde reeds so goed geboekstaaf is. Deur intellektuele krag te versoen met populêre beelde en simbole sal dit die Afrikaner vinnig aantrek en wêreldwyd die aandag op sigself vestig. Van kardinale belang, sal wees om alle Afrikanerorganisasies wat tans ideologies belyn is onder een identiteit te verenig. Dit sal daartoe lei dat genoegsame kapasiteit bestaan om ’n verskeidenheid aksies te loods. So ’n identiteit sal ’n sterk en verenigde beeld moet hê eerder as losse alliansies. Blote alliansies skep nie genoegsame struktuur en geloofwaardigheid om ’n verskuiwing in die magsbalans ten gunste van die Afrikaner (wat hou van struktuur) te bereik nie.

    Ook die naam sal ’n kragtig verstaanbare en populêre aanspraak moet hê. Solidariteit het die Poolse Solidarnosc-vakbondbeweging nageaap in die skepping van sy nuwe identiteit. Solidariteit het egter nie dieselfde tipe ruggraat en morele krag as wat die Poolse vakbond, in sy stryd teen die kommuniste gehad het nie. Wat die naam (soos in die geval van Otpor!) bewys het, is dat bekenis sentraal staan, maar ook dat uitspraak, spesifiek kort lettergrepe, kragtig moet wees. Otpor! het verder gegaan deur ’n uitroep by te voeg. Lg. dui op dringendheid, aggressie (nie te skroom vir konfrontasie nie), selfversekerdheid en verteenwoordig sowel ’n aanspraak op die onderdrukte bevolking as wat dit ’n aanslag op die regime is. Terwyl dit vertroue en belangstelling by die onderdrukte publiek skep, kan die regime sien dat dit deur ’n vasberade opponent uitgedaag word.

    Otpor! het ook bewys watter sukses behaal kan word deur die opponent se histories suksesvolle simbole direk oor te neem en te omvorm in die beweging se eie kleure, begrippe, ens. So het Otpor! die kommunistiese vuis binne die nasionalistiese bevrydingsideologie geherinterpreteer en toegepas. Dit het was onmiddellik en wyd byval gevind. Die kommunisties gesinde regime is geïrriteer, tot op die punt waar hulle toenemend foute begin maak het, omdat die bevrydingsbeweging so ligsinnig en uitdagend met die regime se heilige koeie omgegaan het. Ook het dit dadelik tot die massa en veral die jeug gespreek, wat gehou het van die sarkastiese rebelsheid daarvan. Onlangs het PRAAG ook daarmee geëksperimenteer om die kommunistiese ‘vryheidsvuis’ in oranje-blanje-blou te “nasionaliseer” binne die organisasie se Genoeg!-veldtog. Die publieke terugvoer wat tot dusver daaroor ontvang is, is oorweldigend positief. Kapasiteitsprobleme lê egter die implementering van die veldtog aan bande. Gesprekke is tans aan die gang met belanghebbendes en kundiges om die konsep op groot skaal suksesvol uit te rol.

    Mobiliseringstegnieke hou ook sterk verband met die tydperk waarin die veldtog plaasvind. Waar openbare vergaderings nog slegs twintig jaar gelede een van die mees populêre maniere was vir ’n politieke beweging om met ondersteuners te kommunikeer, is daar vandag sms’e, webtuistes, eposse, potgooie (podcasts), ens. Amper elke jaar neem elektroniese kommunikasietegnologie kwantumspronge vooruit en skep daarmee nuwe moonlikhede vir kommunikasie en mobilisasie. Met die koms van digitale televisie sal dit moontlik raak vir ’n bevrydingsbeweging om enige plek ter wêreld programme via die internet na sy ondersteuners uit te saai. Geen lisensies of regulasies sal dit kan keer nie.  Die onlangse Oos-Europese nasionalistiese rewolusies het ook die werklikheid van kommunikasietegnologie goed besef en suksesvol aangewend.

    Ook simbole is tydsgebonde. So was die kruithoring na die Tweede Vryheidsoorlog ’n  betekenisvolle mobiliserende simbool. Vandag egter , hou dit vir die Afrikanerpubliek amper geen betekenis nie. Die  rewolusionêre “bevrydingsvuis”(waarna vroëer verwys is) daarenteen is oor die jare deur Hollywood en die res van die populêre media as simbool van opstand gewild gemaak en verromantiseer. Terwyl die jeug van vandag grotendeels nie die oorsprong daarvan ken nie, spreek die vertoon daarvan onmiddellik tot hulle en met emosie. So is dit dan niks vreemds om bv. Bok van Blerk te sien vuis in die lug gooi terwyl hy “De la Rey” sing nie.

    Terwyl ’n Afrikanerbevrydingsbeweging waarderend moet kyk na historiese simbole en tegnieke, moet dit veral entoesiasites omgaan met eietydse populêre maniere om mense te mobiliseer.

    Om ’n verskuiwing in die magsbalans te verkry, gaan primêr om openbare persepsie. Indien die publiek waarneem dat die magsbalans verskuif het vanaf onderdrukker na onderdrukte, dan het dit in werklikheid gebeur. So ’n verskuiwing kan alleen deur ’n doelgerigte en radikaal gemotiveerde beweging bereik word. Bevryding is nie ’n saak vir ’n demokratiese organisasie/forum nie. Om lg. rede sal die ontwikkelende Afrikanerraad nooit meer as ’n “geselsforum” wees nie. Effektiewe mobilisering sal slegs deur ’n ideologies gemotiveerde, populêre Afrikaner-entiteit behaal word. Met die verwesenliking van so ’n beweging raak die behoefte vir ’n “Afrikanerleier” van minder belang. Die organisasie, sy simbole en aksies is die mobiliserende faktor en nie een of ander De la Rey–tipe figuur nie. Met sterk simbole en naam (argumentsonthalwe: Vryheid!), ’n ideologies geïnspireerde bestuur, doeltreffende openbare optrede en kommunikasie, sowel as die bereidwilligheid om ’n breë aantal ideolgies belynde entiteite saam te snoer, kan ’n populêre Afrikanerbeweging vir die ANK-regime  daadwerklik opdraand verskaf.

    As Afrikaners hang ons vryheid nie van ons getalle af nie, daarvoor is ons te min. Ons vryheid hang af van die mate waartoe ons bereid is om uit ander se ervaringe te leer, ons gesonde verstand te gebruik en populêre en beproefde konsepte by ons eie omgewing aan te pas en strategies te implementeer.

    человек паукеtopcargo развод

  • Die Afrikaan se intimideerbaarheid

    Die vraag is of die blote vermoë om jou bevolking uit te brei, ongeag die maatskaplike implikasies in die vorm van armoede, siektes soos vigs, tering en geslagsiektes en onderwysprobleme ’n genoegsame grond verskaf om oor ander te mag heers. Veral die verwysing na geslagsiektes in dié verband mag kras klink, maar die viervoudige toename in swart getalle sedert 1950 het ’n enorme gesondheidstol geëis: in een opname in landelike Kwazulu-Natal is bevind dat 52% van alle vroue wat ’n bepaalde kliniek besoek, ten minste een seksueel oordraagbare siekte gehad het en 18% meer as een. Tot 25% van alle vrugbare vroue in die distrik ly aan so ’n infeksie.

    As Afrikaners ken ons die swart kultuur. Ons weet hoe dit van ons kultuur verskil en waar hul swakheid lê. Terwyl swartmense oor ’n dikwels irassionele en kollektivistiese kultuur beskik, beskik blankes  oor ’n meer rasionele en individualistiese kultuur. Terwyl blankes se individualisme politieke mobilisering bemoeilik, is dit ook die einste eienskap wat hulle van die tipe selfvertroue voorsien waaroor swartes nie beskik nie. Dit is hierdie selfvertroue van ons wat hulle vrees en verag.

    Weens die Afrikanervolk se pioniersoorsprong is hierdie individualisme besonder sterk ontwikkel (baie soortgelyk aan en dalk selfs sterker as dié van Amerikaners). Individuele prestasie en sukses word nagestreef en hoog aangeskryf. Mense wat oor so ’n begrip van die self en die eie beskik, streef na hoër vlakke van selfverwesenlikking en nie noodwendig na blote demografiese getalsuitbreiding nie. Sulke mense raak maklik gefrustreerd en selfs aggressief as onnatuurlike/onregverdige hindernisse oor hul pad geplaas word. In dié verband verteenwoordig sg. RA, SEB ens ’n bron van toenemende woede onder Afrikaners.

    Swartes, daarenteen, wat tot ’n kollektivistiese kultuur behoort, mobiliseer polities maklik. Die zombi-agtige uitdrukkings op ’n toyi-toyi-ende massa se gesigte dui op die ondeurdenkte, spontane en kollektiewe afkskakeling van individuele kognisies. Kollektiewe optrede is hul sterk punt. Op arbeidsgebied is hulle dus baie suksesvol, sowel in die vakbondwese as ander vorme van kollektiewe organisasie.

    Deur demografies gefundeerde politieke oormag word wette en regulasies afgedwing wat ontwerp is om onverdiende bevoorregting vir hulself toe te eien. Individuele prestasie en vaardigheid is nie deel van die credo nie, terwyl blote massaoorwig geld. Om hulself egter in bestuursposte te handhaaf, veral as hulle deur gedrewe en produktiewe blankes gekonfronteer word, skep ’n probleem. Die Afrikaan se onbeholpenheid in sulke situasies kan nie deur getalle beredder word nie. In die afwesigheid van die impak van getalsterkte verkrummel selfs die Afrikaan wat ryklik met titels en simbole van skynbare mag versier is by die geringste uitdaging.

    Die blanke (vernaam Afrikaners) se vermoë om swartes te intimideer en te oorweldig dui daarop dat nóg die swart bevolking nóg die ANK oor enige noemenswaardige mag beskik. Bo en behalwe die ineenstorting van die veiligheidsmagte het swartes ook nie die sielkundige of kulturele vermoë om ’n magsposisie oor ’n kleiner, meer suksesgedrewe kultuur te handhaaf nie. Om die ANK president se woorde in ’n ander en meer korrekte konteks te plaas, is swart oor wit mag alleenlik ’n “persepsie”.  Dit is slegs waargenome mag wat elke dag aan die blanke bevolking deur die media opgedis word, maar in werklikheid bestaan dit bloot in mense se gedagtes. Dit is ’n illusie wat uitgedink is om blankes te onderwerp.

    Die situasie is egter aan die verander. Die toenemde selfversekerdheid van Afrikaners om kultureel, polities en andersins uitgesproke te raak teen die ANK-regime dui daarop dat die illusie van ANK-mag geleidelik besig is om te vervaag. Die blote feit dat hierdie verandering aan die gang is, dui daarop dat die magsentrum besig is om weg te skuif vanaf die ANK-regime na die Afrikanerbevolking.

    Dit is die onnatuurlikheid van die oorheersing van die onontwikkelde en getalryke oor die ontwikkelde en getalarme wat besig is om hierdie wanbalans te versteur. Uiteindelik sal die Westerling se opgekropte woede oor die situasie oopbars in ’n katarsis van magsoorname. Dit is juis die Afrikaner se woede wat hom uiteindelik polities sal laat mobiliseer.

    Waar moontlik sal swartes hulself op hul getalsterkte beroep om met blankes te kompeteer, terwyl blankes hulself op hul vermoëns, kundigheid en werketiek sal beroep. Swart kollektiewe mag het egter bitter min substansie. Afrikaners is bekend daarmee dat ’n enkele blanke selfs ’n groep swartes in ’n konflik situasie kan oorheers. Dat die ANK en swartes in die algemeen toenemend in die rigting van konflik beweeg, kan afgelei word uit hul aggressie teen Afrikanersimbole soos nou weer op Standerton, name, die Afrikaanse taal, blankes in die Springbokrugbyspan en dergelike meer, maar ook uit geweldsmisdaad wat lankal ’n etniese karakter aangeneem het.

    Dikwels leer mens van ’n groep gewapende swart mans wat ’n wit gesin aanval. Wanneer ’n verwoede wit vader die verkragtende en moordende swart groep eensklaps aanval, slaan hulle lafhartig op die vlug. Hulle sal eerder retireer as om die konflik teen die selfversekerde Westerse individu te eskaleer.

    Dink ook aan die groepie swart kollegas by die werk wat anti-Westerse snert kwytraak. Sodra jy hulle aanvat spat hulle soos ’n stuk pap wat op die vloer val uitmekaar. Dit is maklik om in groepe braaf te raak. Wanneer die groep egter werklik uitgedaag word, verbrokkel dit. Ek het in die Boland dikwels gesien hoe ’n groep uitdagende en aggressiewe bobbejane vreesbevange die berg uithardloop die oomblik as mens op hulle afpyl. Verstommend, die antropologiese ooreenkoms tussen so ‘ n groepie  astrante boggoms en ’n ANK/Cosatu protesoptog…

    Wanneer Afrikane te staan kom teen die kognisies van die Westerling of sy andersins selfversekerde optrede, hardloop hulle insgelyks vir die berge. My mening is dat Afrikane se kollektiewe optrede niks meer as ’n breindooie beswyming is waaruit hulle ewe maklik wakker skrik as wat hulle daarin verval nie.

    Vanuit my eie ervaring wil ek ander Afrikaners aanmoedig om op die verskillende lewensterreine waar ons mense bedrywig is, swartes se mag uit te daag en te sien hoe hulle verkrummel. Dit is bevredigend om waar te neem hoe hulle onbeholpe begin struikel en rond strompel wanneer jy hulle ontmasker. Wanneer die fasade van statuur en mag aan skerwe val, word die hopelose onkunde en weerloosheid blootgelê. Die skouspel van arrogansie en grootdoenerigheid word maklik verruil vir ’n pateties kinderagtige kruiperigheid en uiteindelike vlug.  Ek wil beweer dat die engiste rede (behalwe vir goeie propaganda) hoekom die ANK nog die land ‘regeer’, is omdat ’n groepie Indiërs, Engelse, en Afrikaner-meelopers hulle in “beheer” hou. Selfs lg. situasie is egter so pateties dat dit nie enige daadwerklike uitdaging sal kan weerstaan nie.

    Myns insiens bevind die regime hom in ’n baie swak posisie omdat hy nie daarin kon slaag om sy mag behoorlik ná die vreemde oorgawe deur De Klerk en Roelf Meyer in 1994 te konsolideer nie. Gegewe sy gestelde totalitêre oogmerke om Suid-
    Afrika uiteindelik volledig te verafrikaniseer en die laaste oorblyfsels van blanke of Westerse identiteit (whiteness soos dit genoem word) te vernietig, het hy misluk om die hele ekonomie, media en alle staats- en onderwysstrukture onder sy beheer te bring. Weens die regime se mislukking – anders as byvoorbeeld Mugabe wat suksesvol alle blankes uit sy land verdryf het – glo ek dat ons binnekort ons eie bevryding sal verwesenlik en boonop sonder om ’n enkele skoot te vuur.

    авто androidФильчаков Александр Васильевич

  • ANC wil Afrikanergemeenskappe uitwis

    In die geheel beskou, bedryf die ANC volksmoord. Hierdie organisasie van boosdoeners laat ongebreidelde plaasaanvalle en stedelike huisaanvalle op ons toe. Dit verdryf die Afrikaner uit die ekonomie met sg. RA en SEB. Dit vernietig ons taal, skole en universiteite. Die jongste toevoeging tot die lys is nou om die bodem van ons bestaan, nl. ons gemeenskappe te vernietig, deur gedwonge integrasie. Die ANC-strategie voldoen aan al die internasionale vereistes van volksmoord en sy huidige strategie verteenwoordig ‘n oortreding van artikel 27 van die Internasionale verdrag oor burgerlike en politieke regte van 1966 wat lui:

    “In daardie state waar etniese, godsdienstige en taalkundige minderhede bestaan, sal persone wat tot sulke minderhede behoort nie die reg ontsê word om in gemeenskap met ander lede van hul groep, hul eie kultuur te geniet nie, om hul eie godsdiens te bely en te beoefen nie, of om hul eie taal te gebruik nie.”

    Daar is ook ‘n aanvaarde beginsel dat state nie meerderheidsbevolkings se getalle-oorwig mag gebruik om gebiede wat deur minderhede bewoon word te oorstroom nie.

    Die ANC se stedelike strategie het niks te make met goeie bestuur, wetenskaplike stads- en streeksbeplanning, of die verligting van die swart behuisingsdilemma nie. Dit gaan egter wel om die volgende:

    1.       Soos reeds genoem is dit ‘n frustrasie vir die Afro-fascistiese Xhosa-skurke (Mbeki en sy bende van ministers en raadgewers) en hul multi-etniese handlangers wat ONS land regeer dat ‘hul’ hoofstad deur Afrikaners bewoon word. Hulle wil nie ‘n wit Pretoria hê nie, maar wel ‘n swart Tshwane. Ten eerste is daar die poging om die stad te verswart. Hoewel ek hierdie logika reeds ‘n tyd gelede verduidelik het, net gou weer: Deurdat hulle swart  massanedersettings tussen die gegoede blanke areas wil plaas beoog hulle om die eiendomspryse van die blanke gebiede te laat daal. Sodoende verval die totale stedelike gebied dan geleidelik in ‘n slumgebied. Swartes neem dan die hele stedelike gebied oor en die blankes slaan op die vlug. Vir Pretorianers om oorhaastig hul huise a.g. hiervan te verkoop sou ‘n groot fout wees aangesien alle ander blanke areas vir dieselfde strategie geoormerk is. As ons hiervoor gaan wyk, gaan ons letterlik voortvlugtendes in ons eie land word.

    2.       Die tweede oogmerk van die ANC-strategie gaan oor doodgewone politieke mag en posisie. Deur swart massabehuising tussen blanke areas te plaas kan hulle dan in elke wyk ‘n meerderheid behaal gedurende plaaslike verkiesings. Sodoende wil hulle dan veroorsaak dat daar nie een wit gesig op die metroraad is nie. Ten spyte van laasgenoemde sal ons egter steeds die mtroraad met ons belastings moet finansier.

    3.       Laastens gaan dit om die verdere demoralisering en verdrywing van blankes en Afrikaners. Deur te begin met die Afrikaner se grootste vesting (Pretoria en voorstede) en later ander blanke areas, beoog hulle nie slegs die vernietiging van blanke/Afrikaner-gemeenskapslewe nie, maar ook die verdere vedrywing van blankes na die buiteland. Diegene wat nie kan emigreer nie sal dan mettertyd die keuse hê om deur die swart meerderheid geassimileer te word of in ‘misdaad’ om te kom. Ek beweer dat die kans vir lg. heelwat groter is aamgesien ek oortuig is dat Westerlinge nie assimileerbaar is met die swart kultuur nie. Nietemin, elke blanke word dan “getransformeer”, lewendig of dood…

    Dat die verdrywing van die blanke die belastingbasis gaan vernietig, skeel die swart maghebbers geensins. Soos in die geval van Zimbabwe waar ‘n minister gesê het dat hulle (Zanu-PF) “eerder die ekonomie in duie sal laat stort as om die mag oor te gee” moet mens nie van Afrosentriese swartes rasionele beredenering verwag nie.

    In ‘n gesprek op Litnet se Sênet oor dié kwessie is daar ‘n menigte argumente waarom die gedwonge integrasie van swart en wit gemeenskappe nie kan werk nie of dan kwansuis wel kan werk. Alle blanke Suid-Afrikaners weet egter al van verskynsels soos swart bure wat beeste en bokke slag, swartes wat kliphard skree-praat, blêrende musiek, verkragting, moord, roof, bemorsing, besoedeling, ens. Ek glo werklik dat die meerderheid blankes reeds oortuig is dat gedwonge integrasie ‘n katestrofe is. Die werkbaarheid van die eksperiment is dus nie waaroor die  debat moet handel nie, maar wel die voorkoming daarvan. Die onversoenbaarheid van die kulture binne dieselfde ruimte kan alleen tot pyn, lyding en agteruitgang lei. Ek dink alleen provokateurs van die regime en wit hippie struggle-“hasbeens” (soos Mad Max du Preez en Koos Ploert Kombuis) redeneer nog oor die Afrikaner as “Afrikaan”.

    Dit kan nie werk nie, het nog nooit gewerk nie en sal ook in die toekoms beslis nooit werk nie. Punt!

    Dit bring ons dan by die noodsaaklike vraag: “Wat nou?”

    Hier is waar ons die streep in die sand sal moet trek. As ons toelaat dat Pretoria val, sal die res soos domino’s volg. Pretoria is die enigste haalbare Afrikanerstadstaat en daarom mag ons dit nie verloor nie. Ons is in hierdie verband so magtig of magteloos soos wat ons kies om te wees.

    Persoonlik en strategies is ek teen geweld gekant. Ek glo dat ons ‘n Afrikaner-ministaat kan verkry sonder om een skoot te skiet. Ons kan die hele ANC-komplot tot stilstand bring d.m.v. ‘n goed georganiseerde belastingboikot, sowel as ander vreedsame aksies. Organisasies soos ABSA wat die sabotasieprojek wil help finansier sal ook geboikot moet word en weereens laat dit mens dink aan die noodsaaklikheid van ‘n Afrikanergemeenskapsbank.

    Wanneer ons met sukses “Pretoria vir ons”-aksies geloods het, sal elke Afrikaner besef dat Pretoria die enigste veilige plek gaan wees om in te woon. Elkeen sal grond daar wil besit en die Pretoria-eiendomsmark gaan binnekort nog floreer onder Afrikaners. Ons sal in ‘n ineenstortende Nuwe Suid-Afrika  wel nog ‘n Afrikanerrepubliek in en om Pretoria sien verrys.

    Die ANC se beoogde demografiese sabotasie van Pretoria (en ander blanke dorpe) dui net weereens aan hoe hierdie skurke die Afrikaner onderskat.  Die ANC het die Afrikaner nou in elke opsig met sy rug teen die muur. Die Afro-fasciste het ons uit die sakewêreld gedwing, weerhou ons van werksgeleenthede, laat moordbendes toe om ons in ons huise en tuine uit te moor, neem ons plase van ons weg, weerhou ons jeug van studie en sportgeleenthede, vernietig ons opvoedkundige instansies, verdring ons taal, basuin haatspraak teen ons uit en staan nou op die punt om ook ons buurtes te ruïneer. Dit alles doen hulle terwyl hulle ons terselfdertyd met uitmergelende belastings melk. Hoe ver kan ‘n volk gedruk word?  My gevoel is ons het nou die einde van die paadjie bereik en dat die tyd vir  werklike handeling (tog vreedsaam) aangebreek het.

    play slots forЛобановский

  • Staak praatjies met sg. landbouminister

    Xingwana se agenda is ooglopend. Tog kan nie een van die landbou-unies dit raaksien nie. Of, eerder, wil hulle dit dalk nie verneem nie? Die sogenaamde minister het ‘n strategie wat effektief daarop gemik is om verhoudinge tussen die regering en die blanke landbougemeenskap te vernietig. Haar rede is waarskynlik dat wanneer die verhouding onherroeplik beskadig is, sy gaan aanvoer dat daar  nie van haar verwag kan word  om oor enige aspek van grondhervorming, plaasmoorde, haar gewraakte rassistiese uitsprake, of enige ander aspek van landbou met AgriSA en die TLU-SA te praat nie. Die feit dat veral AgriSA tot op hede uit hulle pad gegaan het (tot op die punt van kruiperigheid) om die regering se onredelike eise te akkommodeer, bewys duidelik dat die minister nie eens hulle oordrewe poging om die regime tevrede te stel, goed vind nie. Daar is basies niks wat die blanke landbousektor kan doen om die regime te bevredig nie, behalwe om van hul grond afstand te doen of instemmend vermoor te word nie.

    Die sogenaamde minister se  kat-en-muisspeletjies met georganiseerde landbou is ook ‘n duidelike aanduiding dat sy daarvan bewus is dat sy die hef in die hand het.  Deur Xingwana voortdurend te vermaak met hul oorgretige poging om met haar te beraadslaag, is landbou eintlik besig om hul magteloosheid en desperaatheid te toon. Die boodskap wat die minister ontvang, is dat hulle geheel en al uitgelewer is aan die regime en dit misbruik sy tot haar volle revolusionêre voordeel.

    Georganiseerde landbou het nou genoeg rede om aan te voer dat daar ‘n dooiepunt tussen hulle en die minister bestaan en dat die minister geen bereidwilligheid toon om, te midde van ‘n krisis, deel te wees van ‘n oplossing nie. Dit is nou belangrik dat  ons mense in die landbou die saak tot ‘n volgende vlak eskaleer. Daar is wat my betref ten minste drie aksies wat hulle onmiddellik moet neem:

    1. Lê ‘n klag, soos die Vrystaatse Landbou-unie, van haatspraak teen die misnister.
    2. Begin ‘n kommunikasieveldtog aan die publiek en die buiteland om die krisis te verduidelik.
    3. Te danke aan  TLU-SA se goeie organisasie op gemeenskapsekuriteitsvlak, is daardie organisasie ideaal geposisioneer om die veiligheidskrisis in die blanke voorstede d.m.v. opleiding te help hanteer. TLU-SA kan die sleutelrol speel in die totstandkoming van ‘n burgerlike stedelike veiligheidsinisiatief.  Hierdeur sal TLU-SA daarin slaag om sy invloed uit te brei en sy bedingingsposisie aansienlik te verbeter.
    Xingwana se jongste beskuldiging teen georganiseerde landbou, is dat hulle haar of die regering nie erken nie. Voorwaar het landbou nou meer as genoeg rede om haar inderdaad te ignoreer en halt te roep sover dit gesprekke met die regime betref.

    Die sogenaamde minister se  kat-en-muisspeletjies met georganiseerde landbou is ook ‘n duidelike aanduiding dat sy daarvan bewus is dat sy die hef in die hand het.  Deur Xingwana voortdurend te vermaak met hul oorgretige poging om met haar te beraadslaag, is landbou eintlik besig om hul magteloosheid en desperaatheid te toon. Die boodskap wat die minister ontvang, is dat hulle geheel en al uitgelewer is aan die regime en dit misbruik sy tot haar volle revolusionêre voordeel.

    Xingwana se jongste beskuldiging teen georganiseerde landbou, is dat hulle haar of die regering nie erken nie. Voorwaar het landbou nou meer as genoeg rede om haar inderdaad te ignoreer en halt te roep sover dit gesprekke met die regime betref.

    play pool online free no downloadФильчаков прокурор харькова

  • Boikot skandmuurseminaar

    Die regime probeer Afrikaners hierby betrek deur te kenne te gee dat dit die een of ander konsensus oor die aangeleentheid nastreef. Ons weet reeds waar konsensuspolitiek die Afrikaner gekry het. Beide Piet Retief en FW De Klerk se pogings om konsensuspolitiek in Afrika te bedryf het tragiese  en vernederende resultate opgelewer wat, sowel in 1838 as tans in die anargistiese NSA, tot katastrofes aanleiding gegee het. Danksy FW De Klerk en Roelf Meyer se geloof in konsensuspolitiek  leef die Afrikaner vandag onder ’n Afrikanistiese tirannie van die meerderheid.

    Net ’n kort rukkie gelede het die Minister van Landbou, Lulu Xingwangwa, gepoog en daarin geslaag om die TLU-SA en AgriSA in ’n vernederende hinderlaag te lei. Dit het sy gedoen deur haar beraad met hulle skelm, vooraf, te laai met allerlei Boerehaatorganisasies. Natuurlik was hierdie sessie bloot daarop gemik om die boere verder te verguis. Iewers tydens hierdie  verbale aanslag sou sy dan kamstig die boere 10 minute gee om hulle saak te stel. In werklikheid was dit eerder ’n boendoehof as ’n beraad.  Dit het die minister, in haar sluheid, aangevang ondanks (of dalk eerder juis omdat) die boere met haar wou vergader weens plaasmoorde sowel as oor haar haatstokery jeens hulle. Die edele here van die TLU-SA en AgriSA het gelukkig gou gesnap wat besig is om te gebeur en het die minister ’n belediging toegesnou deur uit die vergadering te loop. 

    Indien die boere, uit vorige ondervindings, sou leer dat die regime telke male leë beloftes aan hulle maak, sou hulle dalk nooit die vergadering geskeduleer het nie.  Dan, soos dit hoort  in gevalle van haatspraak, sou hulle reguit hof toe gegaan het . Die goedgelowigheid van ons mense en ons leiers is wat keer op keer tot ons vernedering lei.

    Indien die selfs meer goedgelowige kultuur-omies in grys pakke egter besluit om wel Serote se sirkus by te woon sal hulle – op welke manier ook al – deur die ANC om die bos gelei en verneder word. Die probleem is egter dat, nie net hulle nie, maar ons ganse volk elke keer so verlaag word. Enige Afrikanerleiersfiguur met die geringste mate van respek vir hom/haarself en sy/haar volk sou nou reeds die rooi ligte sien flikker en weg bly van nog ’n ANC- koöptasiesessie. Indien die goedgelowige omies egter wel besluit om te gaan, wat sou hulle kon hoop om te vermag? Waarskynlik sal hulle bitter min reg kry en vernederd met leë hande huistoe gaan. As die omies egter baie "gelukkig" is, sal die regime hulle koöpteer deur toe te laat dat die gestorwe blankes/Afrikaners (uit die apartheidsjare) se name ook op die Skandmuur geplaas word. Maar is dit wat die volk wil hê? Wil ons regtig hê dat ons mense wie se lewens geneem is, herdenk word saam met die lafaards wat  Afrikanervroue en -kinders opgeblaas het, maniakke wat hul eie mense gehalsnoer het, Kubaanse soldate, Oos-Duitse  kommuniste en al die ander drek wat die  sg. ‘Struggle’ opgelewer het? Is dit hoe ons ons gestorwe helde wil vereer?

    Na my mening is daar net een benadering wat vir enige regdenkende Afrikaner met selfrespek aanvaarbaar sal wees. Sloop die ding! Waarom moet ons hoofstad ontheilig word met hierdie verering van boosdoeners?

    As die goedgelowige omies wil gaan sirkus hou moet hulle net een ding in gedagte neem. Die volk se gemoed is aan die skuif…Gaan praat maar met die ANC, maar onthou dat julle nie namens die volk praat nie, maar bloot namens julleself. Niemand het julle ’n mandaat gegee om daar te wees nie.

    на 100прокурор харьковской области

  • Die aanslag op Pretoria

    Hoewel misdaad reeds sedert 1994 ‘n probleem in SA geword het, blyk dit dat anti-blanke propaganda deur die regime se uitsaaikorporasie (SABC) veral oor die afgelope jaar tot ‘n dramatiese toename in haatmisdaad teen blankes lei. Wat veral kommerwekkend is, is die "Mau-Mau"-tipe aanvalle wat voorheen tot die plase beperk was, maar wat nou na voorstedelike buurte versprei het. Henri Boshoff van die ISS verwys na lg. as "huisaanvalle". Veelseggend genoeg, weier die regime egter om erkenning aan so ‘n misdaadkategorie te gee. Terwyl die steel van ‘n skootrekenaar of selfoon tydens sulke aanvalle as blote verdoeseling van die werklike motief , nl. terrorisme, aangewend  word, moet die sinistere aard hiervan dringend en in diepte ondersoek word. Verslae uit blanke gemeenskappe wat aan Zimbabwe grens, dat daardie mislukte staat tans terroristekampe huisves, is baie waarskynlik gegrond op die waarheid. Eenhede van Apla en Umkhonto wat nie in die SANW opgeneem is nie of wat ontnugter is daaroor, het hulself gewend tot hul eie oplossing vir die "wit probleem" in Suid-Afrika. Deur transitorooftogte en ander tipes roof sou hulle hul opleidingskampe kon finansier, terwyl hul bankrot Zanu-PF-gasheer sekerlik ook ‘n meevallertjie hieruit verdien. Meer inligting oor hierdie onderwerp is noodsaaklik en daardie blanke of Afrikanerorganisasies wat tans oor die bestaande inligting beskik, sal openbare uitspake hieroor moet lewer.

    Waar die terroristebendes wat plase en voorstedelike huise aanval ook al hul presiese oorsprong het, bly dit ‘n gewewe dat hulle militêr opgelei blyk te wees en dat hulle hul afgryslike operasies met ‘n politieke doelwit uitvoer. Terwyl die ANC-regime klaarblyklik beheer oor bykans alle wetstoepassing (behalwe belasting insameling) verloor het, dra dit beslis kennis van die terrorisme teen blankes. Daarvoor hoef die regime bloot koerant te lees. Tog maak hulle geen uispraak daaroor nie en wend geen poging aan om dit te bestry nie. Duidelik dra dit hul stille (of deelnemende?) goedkeuring. Deur voortdurende anti-wit propaganda en
    beleidsimplementerings soos die afskaffing van die kommandostelsel op die plase, skep die regime aktief ‘n klimaat vir sulke haatmisdaad. Dat hierdie soort aanvalle die afgelope tyd besonders erg op die groter Pretoria gefokus is, is ook geen toevallligheid nie.  Behalwe die
    naamsverandering van die stad is daar ook die beoogde demografiese sabotasie van Pretoria-oos. Die regime se beplanning van ‘n swart woonbuurt in ‘n stedelike area wat sekerlik die hartland van die Afrikaner is, is beslis kwaadwillig.

    Deur die blanke bevolking van Pretoria te terroriseer met ‘Mau-Mau’-tipe huisaanvalle sowel as die plasing van ‘n swart demografiese swaard oor die kop van die welgestelde oostelike dele, voltrek die regime sy politieke aanslag teen die Afrikaner.  Deur Afrikaners veral hier (hoewel ook elders) te probeer traumatiseer  en verdryf, is dit skaakmat in die Afrikaner se opperste vesting.

    Of is dit…?

    Baie Afrikaners probeer nog goedgelowig wees teenoor die vyandige regime. Veral diegene in die Naspers-stal (wat toenemend deur bruin Marxistiese intellektuele beheer word), sowel as die beginsellose Afrikanergrootkapitaliste, is geneë met die regime en ignoreer of verdoesel die waarheid. Konstant probeer hulle die blanke bevolking tot onderdanigheid dwing deur onder andere na die veelrassige aard van misdaadslagoffers te verwys. Dít, terwyl alle aanduidinge bestaan dat die aanvalle op blanke individue en huishoudings ‘n besonderse ras-politieke motief het.

    In wisselende grade besef die gemiddelde Afrikaner dat die gort nou gaar is. Die blote feit dat Suid Afrika oor die afgelope 10 jaar 20% van sy blanke bevolking (Engelse en Afrikaners) aan emigrasie verloor het, bevestig die benardheid van die situasie.

    Die waarheid omtrent emigrasie is dat baie min van ons mens daarvoor kwalifiseer. Behalwe die finansiëlekoste-aspek, berus die immigrasiesisteme van die mees algemene bestemmings (Australië, Nieu-Seeland en Kanada) op strawwe puntestelsels.  Die puntetoekennings is so gestruktureer dat alleen ons top vaardigheids- en sakelui daardeur toegelaat word. Die res van ons is hier vasgekeer… Terwyl die regime enige toekomstige bedreiging in ons probeer uitskakel deur ons sistematies te laat vermoor, te verdryf en te traumatiseer verkeer die meeste van ons nou met die rug teen die muur. Die enigste keuse wat vir die meeste van ons oorbly, behalwe vir daardies wat reeds vermoor is, is om in onderdanige vrees te lewe of te veg (vreedsaam of andersins).

    Die regime se strategie met Pretoria wentel ooglopend rondom die verafrikanisering van die stad. Die verandering van die stad se naam het sielkundig ‘n dissosiërende uitwerking op baie van die inwoners.  Die nuwe naam maak van die stad iets vreemds, iets waarvan afstand gedoen kan word. Deur ‘n swart buurt in die hartland van ‘n hoëklaswoonbuurt aan te kondig word eiendomspryse afwaarts gedwing wat die uiteindelike degradering van die voorstede na ‘n swart werkersklasomgewing bespoedig.

    Die vooruitsig van die verswarting van die voorstede tesame met ‘n (stil goedgekeurde) terreurveldtog teen die inwoners veroorsaak sielkundige en sosiale trauma.  Die traumatisering van die blanke bevolking is waarskynlik daarop gemik om die inwoners tot ‘n gevoel van magteloosheid aan te spoor. Indien die inwoners voel dat daar geen salf meer aan te smeer is nie sal hulle verjaag word. Diegene wat geheel en al oorweldig voel deur die situasie kan doodeenvoudig boedel oorgee en hulself  laat "assimileer". Sodoende word die sterkste Afrikanergeografiesevestiging vernietig.  Dit kan ons nie toelaat nie. Sowel die regime as sy ondersteuners gaan nou te ver. Pretoria is die punt waar ons die spreekwoordelike streep in die sand moet trek.

    Sonder om noodwendig (in elk geval aanvanklik) millitêr op te tree, sal ons moet begin om beheer oor die situasie te herwin. Langer kan ons nie toelaat dat die regime se Einzatsgrupen die nagtelike ure regeer of dat ons gedreig word met ‘n demografiese verswelging in ons hartland nie. Meer as enige plek het Pretoria (veral die ooste) die potensiaal om ‘n Afrikanerstadstaat te raak. Met geen opsies oor nie sal ons vinnig en dinamies moet organiseer. Ons kan nie langer die respondente tot die regime se diktaat wees nie, maar eerder sal ons self ‘n nuwe verhaal moet begin skryf. Hoe meer Afrikaners besef hoe baie ander soos hulle oor hierdie saak voel, sal ons trauma en woede vinnig omskakel in vasbeslote selfvertroue en handeling. Elkeen van ons sal dit egter in onsself moet vind om uitgesproke te raak, deel te neem aan aksies wat georganiseer word en om nie meer tot stilswye geïntimideer te word nie. Stilbly is vir seker ‘n resep vir ons spoedige einde.

    reception decorationsлобановский александр дочь

  • Afrikanerminderwaardigheid

    Waar ek vandaan kom is ons nie net baie trots op ons familie nie, maar ook op ons status as Afrikaners. Daar in die Boland was ek van kleins af al bewus gemaak van ons familie en ons volk se prestasies. My liefde en trots vir my eie staan onbedreig teenoor enige aanslag.Dus kon ek nooit verstaan hoe mens kan wegkruip vir jou eie identiteit nie. Geen volk of familie is perfek nie, maar dit is juis ons foute te midde van ons sterk punte wat ons interressant en menslik maak.

    Hoewel ek reeds in die Kaap hierdie ‘Anglikaners’ opgemerk het, was dit
    iets wat maar min te siene was. Hierdie besonderse  agterlikheid het ek die eerste keer in so ‘n oormaat hier in die Transvaal ervaar. Mense wat
    skaam is vir hulle familiename, skaam vir hul taal en heeltemal weghardloop van hul volksindentideit. Ek bejeën hulle met minagting. Hoekom is daar so vreeslik baie van hulle hier in die Noorde? Waaroor voel so baie Afrikaners hier so minderwaardig? Die mate waartoe hul hul identiteite omvorm strek van die belaglike tot die absurde. Hoewel daar heelwat
    opregte anderstalige familiename (ook Engelse name) in Afrikanergeledere voorkom, kry mens deesdae net te veel bloedjies wat gedoop word as Keegan Pretorius, Kelly Poggenpoel, Maddison van der Merwe, Shannon du Preez, Phoebe van Zyl, Megan Vlok, ens.! Dan raak dit selfs meer belaglik met die verbuiging en kombinering van Engelse name, soos Maddigan Koekemoer, Megnon van Wyk, Sheegan Venter en Keshan de Villiers. Selfs nie eers die ESSA’s sal sulke grillerige verbasterings skep nie. Wanneer die Anglikaners egter begin om hul spruite na Amerikaanse sepiekarakters te vernoem, weet ek egter nie of ek moet lag of huil nie. Name soos Storm Varkenvisser, Thorn Groenewald Brooke Huysamen, Chad Gelderblom, Tod Nienaber of dalk Darla Engelbrecht verbyster my. Die Anglikaner se kitsch ken geen perke nie.

    Maar dit gaan nie net oor name nie. Want sien, as ‘n aspirant-Anglikaner met ‘n ESSA-persoon trou raak hy/sy onmiddellik Engelssprekend. Moet tog nie by ‘n geselligheid of enige ander plek met die Anglikaner probeer Afrikaans praat nie, want hoewel sy gedoop mag wees as Johanna Susanna Magdalena van Blerk is Afrikaans vir haar net so vreemd soos iemand vanaf daardie droewige nat eilande. Nee Hannie van Blerk (Johanna) is nou Joanne Smith uit Oxford (al laat haar Engels veel te wense oor).


    Wat is verkeerd met mooi Afrikaanse name soos Hannes, Marietjie, François, Johan, Susan, Dewald, Helena, Herman, Ria, Louise en vele ander? Die mense wat die meeste op positiewe wyse tot my lewe bygedra het, het sulke name.
    Ek het geen herinneringe of enige assosiasie met ‘n Brooke, Phoebe,
    Maddigan of Chad nie. Maar miskien is dit juis die Anglikaner se punt. Dit is die gebrek aan assosiasie en herinneringe wat maak dat die Anglikaner Thorn, Maddigan en Shannon verkies…

    Ek het al dikwels die sielkunde van die agterlike Afrikaner (Anglikaner)
    probeer verstaan. Al sin wat ek tot dusver daaruit kon maak, is dat dit die resultaat van ‘n diepgesetelde minderwaardigheidskompleks is. Die patetiese selfbeeld van iemand wat homself so gering ag dat hy elke komponent van sy identiteit verag. ‘n Soort selfhaat wat so omvattend is dat dit die persoon noodsaak om so ‘n groteske identiteitsverandering te projekteer dat hy homself nie daarin kan herken nie. Die individu raak amper iets anders, deel van ‘n ander etnisiteit. Of die persoon haar eie naam verengels, of dit beperk tot haar eie verengelsing en of sy Afrikaanstalig bly maar wel haar kinders Engelse name gee, dit bly ‘n ontvlugting weg van die eie. Ek probeer myself oortuig dat dit dalk beter is dat sulke beskaamde volksgenote hulself eerder by die Angel-Saksiese groep aansluit. Tog bly dit vir my ‘n wroeging dat dit juis in die geledere van mý volksgenote is dat sulke miderwaardigheid bestaan.

     

    {mos_mb_discuss:13}

    как сделать из лего домтопкарго отзывы