praag.co.za

Category: Johann Wingard

  • Hoe lank nog?

    Afrikaners leef vandag in ‘n vreemde wêreld.  Vroeër was hulle gewoond aan ‘n bestaansomgewing waar wet en orde geheers het en waar die staat sy fundamentele verpligtings nagekom het.  In vrye demokratiese lande heers ’n regsomgewing wat histories ontwikkel het en wat uit die lande se grondwette voortspruit.  Die uitsluitlike doel daarvan is om die regte en belange van die landsburgers te beskerm en die staat se magte te beperk – spesifiek  teen uitbuiting en diktatoriale optredes van die owerhede.  Om daardie rede onderwerp burgers hulle aan die staatsgesag.  Dit is waarom die staat ‘n monopolie op geweld besit waarmee sy burgers se belange beskerm moet word.

    Die funksie van die staat is dus om sy burgers te bekerm en nie om by hul leefwyse in te meng nie.  Sou hy inmeng, dan is sy burgers nie meer vry nie, maar word die land onder valse voorwendsels deur despote regeer.  Maatreëls soos regstellende aksie, transformasie en swart bemagtiging is dus ‘n ingryping van die staat in die lewens van die wit minderheid.  Dit lê die minderheid se vryheid ernstig aan bande.

    Die grondwet is daar om ondermeer te verseker dat die staat se hande gebind sal word om die burgers teen sy diktatoriale optrede te beskerm, hetsy teen ‘n enkele persoon, ‘n politieke drukgroep, of teen die populistiese meerderheid van die dag.  Die grondwet sorg dat die burgery nie net teen kriminele beskerm word nie, maar ook teen die staat as potensiële diktator.

    Diktators eien hulself die staatsmag wederregtelik toe en wend die staatsmasjinerie aan om die landsburgers aan bande te lê. Dominante minderheidsgroepe, wat die despote nie by die stembus kan bedreig nie, is dikwels die sagte prooi van hul optrede.

    Die morele regverdiging daarvoor  word gesoek in mooiklinkende slagspreuke wat op een of ander humanistiese oorweging berus.  Voorbeelde daarvan is ”…om historiese aansprake te bevredig,” om “…ongeregtighede van die verlede te herstel” om “…te sorg dat kulturele geregtigheid sal geskied,” ens.

    Die grondwet plaas sekere ononderhandelbare verpligtings op die staat om sy burgers te beskerm.

    ·         Eerstens moet die landsburgers se veiligheid en burgerregte deur ‘n goed georganiseerde polisiediens, gerugsteun deur ‘n funksionerende regstelsel en gevangenisdiens, gewaarborg word.

    ·         Tweedens moet die landsgrense teen insurgente deur ‘n goed opgeleide weermag, toegerus met geskikte toerusting en gelei deur bekwame offisiere, beveilig word.

    ·         Derdens moet basiese dienste verskaf word wat nie ekonomies deur die burgers self gelewer kan word nie.  Hierdie dienste sluit in riolering, water, kragvoorsiening, en stadsreiniging.

    ·         Vierdens moet die staat ‘n moderne en internasionaal mededingende onderwys en opleidingstelsel daarstel om die lewenskwaliteit van sy burgers deur geletterdheid te verhoog en om môre se leiers op alle terreine te ontwikkel.

    ·         Vyfdens moet die staat ‘n funksionele gesondheidsorg stelsel in stand hou wat sy burgers se reg op ‘n gesonde lewe kan waarborg.

    ·         Sesdens moet die staat die land se infrastruktuur in stand hou, dws die paaie, spoornetwerk, kragstasies, pyplyne, damme, hospitale, skoolgeboue en ander staatsgeboue en fasiliteite.

    ·         Dan moet die staat sorgdra dat navorsing en ontwikkeling op alle tersaaklike terreine aangemoedig word om ‘n beter toekoms vir die land se burgers te verseker.

    ·         Laastens moet ‘n doeltreffende inkomstediens in stand gehou word om die regering in staat te stel om sy verpligtinge mee te befonds.

    Indien ‘n regering hierdie pligte versuim, is hy nie bekwaam om te regeer nie en kan sy amptenare moontlik van hoogverraad beskuldig word, deurdat hulle die bepalings van die grondwet minag.

    Suksesvolle state slaag hierdie 8-punttoets met lof.

    Hoe presteer Suid-Afrika se huidige regering ten opsigte van sy pligte wat die land se grondwet op die staat plaas?

    ·         In Suid-Afrika is niemand meer veilig nie.  Ons verkeer in ‘n staat van anargie waar misdaad lonend geword het.  Met meer as 10,000 polisiebeamptes agter die tralies word bewys dat die polisie self deels vir die heersende anargie verantwoordelik is. Baie misbruik hul mag en raak gewetenloos veral as dit by witmense kom.

    ·         Landsgrense bestaan net op die kaart.  Miljoene insurgente bevind hulle reeds in die land. Aan die Lesotho-grens vind veediefstalle daagliks plaas.  Die weermag is disfunksioneel en sy onvanpaste krygstuig staan ongebruik.  Die swak gehalte van sy offisierskader en HIV besmette manskappe beteken dat die staat sy burgers nie kan beskerm nie. Die beelde op die TV skerms van betogende soldate by die Uniegebou vertel die hele verhaal.

    ·         Derdevlak dienste het totaal ineengestort en belastigbetalers moet daardie dienste self verrig in byna 82% van die land se munisipaliteite. As ‘n staat nie daardie basiese dienste kan lewer nie, waartoe is hy dan in staat?

    ·         Die land se onderwys stelsel is dalk die swakste op aarde, beslis die swakste in Afrika. Skoolverlaters uit die meeste skole is ongeletterd. Minder as 17% van die onderwysbegroting kom by die klaskamers uit.  Die res word deur die amptenary soos ‘n spons opgesuig.

    ·         Hoe minder daar van die paaie gesê word hoe beter.  Daar bestaan nóg die  kundigheid nóg die wil om die huidige paaiestelsel in stand te hou, om die eens te praat van om nuwe paaie en brûe te bou nie.  Die privaatsektor moet telkens tot die redding van die land kom.

    ·         Navorsing en ontwikkeling word onderwerp aan die beperkings van   swart ekonomiese bemagtigingsmaatreëls wat ten doel het om navorsingsfondse na swartes te gekanaliseer.  Die WNNR, landbounavorsing en mediese navorsing is ‘n effense skadu van die eertydse vermoëns van die betrokke instansies. Relatief tot sy mededingers gaan die land jaarliks agteruit.  

    ·         Die inkomstediens is waarskynlik op standaard, want daarsonder sou die land reeds lankal tot stilstand gekom het en sou die kleptokrasie nie sy lewenstyl kon handhaaf nie.

    Voeg dan die ernstige korrupsie en geldvermorsing daarby waarmee miljarde rande jaarliks vermors word, dan kom mens tot die onvermydelike gevolgtrekking dat die staat sy burgers se grootste vyand geword het.

    Met hierdie verdoemende getuienis voor ons word die vraag gevra:  Hoe lank kan dit nog so aanhou?  Waarom verdra ons hoegenaamd nog ‘n disfunksionele regering?

    Suid-Afrika het ‘n gesofistikeerde ekonomie wat hoogs gesofistikeerde stelsels gebruik.  Hierdie stelsels word deur mense met kundigheid beman.  Daardie kundigheid word stelselmatig verminder deur die toepassing van arbeidswetgewing sodat onervare swart gesigte wit gesigte onder dwang van boetes moet vervang.  Sonder die nodige leierskap en kundigheid is die ekonomie gedoem.  Die kaartehuis sal aanstonds in duie moet stort.  Dit sal waarskynlik gevolg word deur hongersnood en oorlogsgeweld.  ‘n Eens vooruitstrewende land kan dan tot die ashoop gedoem wees.

    Hoe kan dit verhoed word?

    Eerstens moet die regering óf tot inkeer kom, of die ANC moet uit die landsregering verwyder word. Om tot inkeer te kom moet die beleid van kaderontplooiïng en transformasie laat vaar word.  Dit is oneties, lei tot korrupsie en vernietig die land. Verder moet die beleid van transformasie gestaak word wat Afrikanerburgers hul volle burgerregte ontneem. ‘n Nuwe beleidsraamwerk moet aanvaar word waarin die staat van “n kleptokrasie tot ‘n meritokrasie verander word, dws, waar die beste presteerders die land sal regeer en dienste sal lewer.  Maar dit is hoogs onwaarskynlik.

    Sou die ANC weier om bogenoemde wenke te aanvaar en uit te voer, dan kan die landsburgers, insluitende die Afrikaners, met reg aanvoer dat daar geen sinvolle toekoms vir hulle in die huidige bestel meer bestaan nie.  Dit gaan dus nie oor ras nie, maar oor bewese swak regering.

    Dan het Afrikaners die volste reg om te weier om langer aan die maatreëls van ‘n regering wat onbevoeg is om te regeer onderwerp te word en dat Afrikaners nie langer in ‘n staat van anargie kan en wil leef nie.  Dan kan hulle hul selfbeskikking opeis om oor hulself te regeer.  Hulle hunker dan nie terug na apartheid nie,maar na wet en orde en na ‘n skoon, oop en doeltreffende regering.

    En dan kan Afrikaners hul eie heil ooreenkomstig die bepalings van die volkereg uitwerk, najaag en toepas.

    Ons is reeds by daardie punt verby.

    пижама для девочки купить в интернет магазинеФильчаков Харьков

  • ‘n Eie staat vir Afrikaners…

    Die afgelope week was dit presies 20 jaar sedert hierdie artikel van my op 26 April 1990 in Beeld verskyn het.

    Omdat daar seker baie min PRAAG-lesers is wat hierdie artikel gelees het, plaas ek dit hier op die PRAAG-werf. Ek glo dat my argumente vandag nog presies dieselfde krag het. Die gevare wat ‘n swart regering inhou en soos destyds voorsien was, is bewaarheid. In 1990 het ons nog die staatsmag besit om ons besluite self af te dwing. Die Volkstaatopsie sou in 1990 en kort daarna oorweldigend deur die internasionale gemeensskap ondersteun gewees het, omdat dit die resep vir vrede bevat het. Intussen is die kanse verspeel deur ‘n volkstaat te probeer stig nadat alle staatsmag oorhandig was, en nadat daar streng beperkings op die stigting van so ‘n staat in art 235 van die grondwet geplaas is. Destyds sou die staat so groot soos Frankryk gewees het, maar ná die magsoorgawe het die territoriale aspirasies gekrimp tot Orania, ‘n feit wat ek baie moeilik kon ondersteun.

    Hier volg die artikel wat ek verbatim hieronder plaas.

    Oor die kwessie van ‘n volkstaat word deesdae al hoe sterker gedebatteer in die media. Aan die een kant word ‘n baie sterk rassistiese betekenis daaraan verleen en dan weer kom ‘n kultuuroriëntasie na vore. Feit is dat daar angs in die hart van veral ‘n sekere groep Afrikaners is wat ‘n onsekere toekoms onder ‘n potensiële swart meerderheidsregering, vrees. Vir hierdie mense is hul toekomstige oorlewing as blanke Afrikaners in ‘n eie soewereine staat, belangriker as hul aardse besittings.

    Wanneer hierdie saak dus te berde gebring word, word sterk emosies wakker gemaak. ‘n Toekomstige bedéling wat nie hiermee rekening hou nie, sal, ondanks versekeringe van gesofistikeerde ingeboude magsbalanse uitloop op ‘n tragiese nuwe Suid-Afrika, waarin swartgeweld verruil word vir witgeweld en ‘n tweede Noord-Ierland of ‘n Libanon. In sy geskiedenis moes Afrikaners een of meer maal elke eeu ‘n ernstige grondliggende strategiese besluit neem: In 1652 toe hulle nog ‘n soort Hollands gepraat het, is die eerste groot besluit geneem. Toe weer in 1688 het Franssprekendes na Suid-Afrika gekom. In 1836 het Afrikaners getrek en later die Boererepublieke gevorm. In 1899 is ‘n wêreldmoondheid in ‘n wapenstryd gedaag met die wêreld se simpatie vir die Boere, en in 1948 het die Afrikaners die politieke mag van die land oorgeneem. Die volgende groot besluit wat die Afrikaner sal moet neem sal waarskynlik in 1991/2 wees. Hy gaan drie keuses hê. Hy sal, en dis keuse een, nie die situasie aanvaar nie. Hy sal veg soos in 1899, en die plaaslike en oorsese ondersteuning vernietig in ‘n wapenstryd wat hy nie kan wen nie. So nie, keuse nommer twee, sal hy hom onderwerp aan die reels van die spel en sy Afrikanerskap uitleef in ‘n multikulturele bestel. Die derde keuse: is om te trek. Die punt is dat hy ‘n keuse moet hê.

    Om te verwag dat daardie spesiale Afrikaner hom willens en wetens moet onderwerp sonder ‘n keuse, is groteske politieke onsensitiwiteit. Die probleem word vererger deur hierdie spesiale Afrikaner se leierskorps wat gefragmenteerd is en in verskillende rigtings trek, elkeen met ‘n eie visie wat die hele spektrum dek, van die AWB se gewapende opsie af, tot by die NP se magsdelingsopsie. Hierdie gefragmenteerdheid kan verskoon word in die lig van die leiers se insig in die rol wat hulle moet speel.

    Die staatspresident en sy kabinet het ‘n globale verantwoordelikheid teenoor die fisieke en politieke belange van al die volkere van Suid-Afrika, asook die land se rol in ‘n internasionale netwerk van politiek, wetenskap en ekonomie. Hy bly egter ‘n Afrikaner en ‘n mens kan dus verwag dat hy simpatiek sal wees teenoor die saak van ander Afrikaners.

    Die regse faksieleiers het ‘n veel kleiner verantwoordelikheid, wat slegs die emosionele aspekte van hul ondersteuners beskerm sonder die verantwoordelikheid of bevoegdheid van die fisieke sy. Dis presies hier waar die knoop lê en waar die wekroep tot die wapen ontstaan om eie belange te beskerm. Die Afrikaner-Volkstaat soos gedefinieer deur prof. Carel Boshoff word beskou as ‘n eerlike poging om ‘n praktiese opsie te vind, mits mens die gedeelte in Namibië weglaat. Die yl bevolktheid sou min verskuiwings verg en geeneen het aanspraak op hierdie grond behalwe burgers wat eiendom sal kan koop nie.

    Hierdie groot stuk aarde wat baie herinner aan Arizona en Kalifornië, sou ‘n streekmoondheid kon word as daar ‘n miljoen Japannese, Taiwannese, Duitsers of Afrikaners sou woon. Dit is die mensemateriaal wat van ‘n land ‘n sukses maak. Voeg daarby nog natuurlike hulpbronne soos mangaan, ystererts, lood en ander metale, gas aan die weskus, water in die H.F. Verwoerddam en die P.K. le Rouxdam wat sinlik gelei kan word tot aan die kus, ‘n matige klimaat en die grondslag vir ‘n lewensvatbare ekonomie is reeds gelê.

    Die landboupotensiaal is laag maar kan wetenskaplik geoptimaliseer word, ingestel op vrugte- en vleisproduksie. ‘n Mens kan jou voorstel dat die silikonvallei van die suidelike halfrond hier gevestig sou kon word met ‘n nuwe universiteit aan die oewers van die Oranjerivier of by Saldanabaai, met tegnikons by Upington, Kuruman en Springbok. Hier kon ‘n eerste wêreld milieu gehandhaaf word sonder die verantwoordelikheid om ‘n tragiese derde wêreld op te hef soos elders in Afrika. Hier kon moderne chemiese aanlegte wat aardgas as voerbron gebruik, asook staalfabrieke en legeringsaanlegte gebou word.

    Die verantwoordelikheid van werkskepping vir ‘n agtergeblewe gemeenskap is nie ‘n oorweging nie. Sy markte sal die nuwe Suid-Afrika sowel as ander wêreldekonomië wees. Hy sal ‘n sterk rol speel in die ekonomiese, wetenskaplike en politieke ontwikkelling van die streek deurdat dit allerweë erken sal word as ‘die vreedsame opsie’ met internasionale ondesteuning. Burgerskap sal gekoop moet word soos in Switserland en elders, tensy regstreekse familiebande volgens internasionale reëls sulke burgerskap toelaat. Die koste van burgerskap kan R50 000 per familie oorskry en ‘n volksbank so aan goedgekeurde behoeftiges die geld voor-skiet om hul vaste bate en dus burgerskap te bekom.

    Werkspermitte aan vreemdelinge sou moeilik bekombaar wees soos in Japan, Wes-Europa, Amerika en elders, en ras of kleur behoort nie ‘n oorweging te wees nie aangesien burgers na hierdie deel van die wêreld aangetrokke sou voel om ‘n Afrikanervolkstaat te skep met die doel om sy taal, kultuur en tradisies onbevange uit te bou in ‘n eerste wêreld milieu, en nie net op soek na werk nie.

    Daar is slegs’n klein venster van geleentheid oop wat binne die volgende 24 maande benut sal moet word of anders permanent gesluit sal wees. Die geleentheid moet nou aangegryp word om ook langs die onderhandelingstafel te gaan sit, en die verantwoordelikheid van die wat hulleself as leiers beskou, is nou op die spel.

    ‘n Kristalhelder visie, wat gegrond is op harde logika en wat tred hou met die werklikhede van die tyd, is nou nodig om die negatiewe emosionele argumente teen die regering se skikkingsinisiatiewe te vervang. Sterk pragmatiese leierskap wat hierdie Afrikanerfaksie sal besiel en hoop gee, is nou meer nodig as ooit tevore. ‘n Duidelike keuse moet gestel word. Of jy werk saam om die nuwe Suid-Afrika te laat slaag in al die werklikhede wat dit inhou of jy trek na ‘n nuwe tuiste.

    Geweld as ‘n opsie is onprakties en onaanvaarbaar.

    Noorwes-Kaap kan miskien net verseker dat die streek die kosbare siel van die Afrikaner vir altyd sal vertroetel sonder nog ‘n bloedvergietingsfase.

    Johann Wingard is voorsitter van ‘n groot Ingenieursmaatskappy wat die Mossgas projek onlangs gebou het.

    BEELD 26 April 1990

    spins noлобановский александр интервью

  • Wat lê na die sokkerwêreldbeker?

    Wat lê na die sokkerwêreldbeker?

    In die grootste nasiebouprojek op aarde probeer die ANC om die Nuwe Suid-Afrikaanse nasie in ‘n eenheid saam te snoer.  Miljarde rande is reeds gespandeer om die diep klowe tussen Suid-Afrika se volkegemeenskap te oorbrug deur sport as saambindende faktor in te span.

    Net soos ekonomiese aktiwiteite, is sport ook ‘n middelpuntsoekende krag, wat burgers na binne saambind.  Daarenteen word kultuur en godsdiens as middelpuntvlieënde (sentrifugale) kragte beskou, wat mense uitmekaar laat neig.

    Maar nasiebouprojekte word egter ook deur Westerse lande beskou as pogings om gebreke van mislukkende state te verbloem. Daardeur word ‘n kunsmatige territoriale lojaliteit geskep sodat burgers hul regering se tekortkominge sal vergewe.

    Pres. Jacob Zuma beskou die SWB in so ‘n ernstige lig dat niks, maar NIKS toegelaat mag word om die sukses daarvan te verseker nie.  Kontensieuse kwessies word uitgestel tot na die SWB afgeloop het.  Malema het skielik van die televisiesieskerms verdwyn en op uitgebreide oorsese reise gestuur sodat gemoedere kan bedaar endat daar op die SWB gefokus kan word.

    Wat gaan dan van daardie kwessies word?

    Ons moet onthou dat die derdevlakverkiesings aanstaande jaar gaan plaasvind.  Daarvoor sal kiesersmobilisasie benodig word om te verseker dat die ANC in bewind sal bly tenspyte van swak dienslewering.

    Daardie feit sal die enjinkamer vir politieke gebeure na die SWB wees. Sagte kwessies soos anti-Boer sentimente sal voorrang geniet. Ons kan dus vferwag dat die volgende sal gebeur:

    • Pretoria se naam gaan verander word.  Dit sal waarskynlik voor die einde van die jaar ‘n voldonge feit wees.
    • Die skroewe vir die grondhervormingsprogram gaan aangedraai word.
    • Daar gaan opgetree word teen regse organisasies en webwerwe wat kwansuis die nuutgevonde nasionale eenheid bedreig.
    • Malema gaan ná ’n ligte waarskuwing weer losgelaat word op die media om anti-Boer stommiteite te verkondig, sodat hy die swart jeug kan mobiliseer.  Ons moet in gedagte hou dat 70% van die swartmense jonger is as 35 jaar.  Meeste is werkloos, en meeste soek waarskynlik vir ‘n sondebok vir hul swaarkry.  Net soos in Zimbabwe, is die witmense ‘n handige verskoning vir die land se ineenstorting.
    • Aangevuur deur Malema se nuwe kennis van hoe dinge in ander rewolusionêre lande gedoen was, sal die debat oor die nasionalisering van grond en die myne weer in die kollig kom.  Hiermee sal groot verwagtings geskep word om die stemvee agter die ANC te verenig. In tipiese Afrikastyl wys hierdie gebrekkige strategie weereens dat die oorlewing van die regerende party swaarder weeg as die belange van die land as geheel.
    • Honderde duisende werkers wat aan infrastruktuurprojekte voor en vir die SWB gewerk het, sal werkloos wees.  Die insigte om hierdie werkers weer ekonomies in te span ontbreek geheelenal, want beplannimng was nog nooit een van Afrikaregerings se sterkpunte nie.

    So, ons moet maar die gordels vasmaak en gereed maak vir die maande wat voorlê.

    компрессор продажаАлександр Фильчаков Васильевич

  • Nasiebouer of vryheidsoeker?

    Die ondenkbare is besig om te gebeur. Die gedrukte media noem dit die verregsing van Afrikaners, oftewel ‘n migrasie na die regterkant van die politieke spektrum. Dit is die einde van Afrikaners se deelname aan die ANC se nasiebouproses. Die sokkerwêreldbeker sal geen verskil aan hierdie fenomeen maak nie.

    Polarisasie tussen die rassegroepe is ‘n werklikheid. Daar het egter ook ‘n sterk polarisasie binne Afrikanergeledere ontstaan. Dit is dié tussen die nasiebouers, oftewel diegene wat binne die ANC-oorheerste politieke stelsel wil bly, en wat glo dat ‘n Westerse liberaal-demokratiese bestel wel deur die huidige kleptokrasie bestuur sal kan word. Dan is daar die vryheidsoekers wat nie onder dieselfde vlag as die ANC-ideoloë en hul populistiese ondersteuners wil bly nie  Vryheidsoekers weier om veel langer dieselfde vlag, grondwet of volkslied met ANC-simpatiseerders te deel of om langer die grusame moorde op onskuldige mans, vrouens en kinders te duld.

    ‘n Nuwe politieke stryd tussen die nasiebouers en vryheidsoekers het dus ontstaan.

    Sommige waarnemers sal wil beweer dat dit die historiese kloof tussen die verkramptes en verligtes is wat weer manifesteer.

    Ander sal weer volhou dat hierdie polarisasie nog altyd latent was sedert die Anglo-Boereoorlog en nou weer na vore kom.

    ‘n Derde groep sal beweer dat Julius Malema se gedrag en uitsprake asook ET se dood vir hierdie polarisasie verantwoordelik is.

    ‘n Laaste groep sal beweer dat die beskawingsbotsing tussen wit en swart nou besig is om uit te woed en dat die grondoorsake veel dieper lê as bogenoemde redes; wat hulle as snellermeganismes vir polarisasie beskou.

    In die hedendaagse konteks was die oorgrote meerderheid blankes voor 1994 nog regs, ja selfs die NP-ondersteuners. (Lees weer my artikel Om regs of verregs te wees om die generiese omskrywing van die term binne die regte konteks te verstaan.)

    Maar tydens die Mandela-tydvak was daar ‘n sigbare migrasie na links, weg van die beskerming van eiebelang, na die belange van die NSA-nasie en die land as geheel. Dit was verantwoordelik vir die opkoms van die DA, self ‘n liberale party, met ‘n lang linkse geskiedenis.

    Ná 1994 het baie blankes hulself as entoesiastiese nasiebouers beskou. Diegene wat die hasepad na oorsese lande gekies het, het nie kans gesien vir die nasiebouproses nie, maar het terselfdertyd ook nie geglo aan die haalbaarheid van vryheid vir Afrikaners binne die nuwe ANC-oorheerste “kleptokrasie” nie.

    Begin mens om te delf na oorsake waarom die nasiebouers al hoe minder raak en die vryheidsoekers al hoe meer, kom jy by die punt waar jy moet erken dat die Afrikaners inderdaad uit twee hoofgroepe bestaan, nl. die etniesgesinde Afrikaners en die nasiebou-Afrikaners.  Na gelang van die politieke gebeure in die land ossileer die groepe tussen die twee pole.

    Die migrasie na regs kan nie net toegeskryf word aan die geskiedkundige gom van godsdiens, taal en kultuur nie, maar waarskynlik eerder aan oorlewingsopsies wat al minder raak. ‘n Natuurlike aansluiting vind dus plaas by die tradisionaliste, oftewel die historiese Boere-Afrikanergemeenskap wat dieselfde onderliggende weersin in die beskawingsbotsing beleef.

    Nou waarom is alle Afrikaners dan nie vryheidsgesind nie? Waarom is hulle dan nie etniesgesind nie en verkies hulle om Suid-Afrikaners te wees?

    Daar moet in gedagte gehou word dat duisende Afrikaners ten brode van die staat of sy instellings afhanklik is. ‘n Sigbare afwysing van hul nuwe base sal dus hul loopbane benadeel. Heimlik is baie van hulle waarskynlik reeds besig om te verregs.

    Dan is daar nog die stoere De Klerk-aanhangers wat uit historiese lojaliteit  glo dat die nuwe bestel sal werk of gemaak kan word dat dit kan werk. Hierdie groep krimp waarskynlik by die dag.

    Vir die vryheidsoekers sal dit betaamlik wees om hierdie beweging na regs te verstaan en akkommoderend te bestuur. Dit sal betaamlik wees om die verlore Afrikanerseuns en – dogters weer binne die laer te verwelkom.

    In die verlede het die media smalend na die sogenaamde laertrekmentaliteit as isolasionisme verwys, byna asof dit ‘n refleksbeweging van ‘n sterwende groepie is. Vandag bespeur mens egter weer ‘n sterk opwelling van daardie mentaliteit, maar hierdie keer as ‘n noodsaaklike oorlewingsmeganisme.

    Die stryd het dus veel groter geword as ‘n stryd om net bepaalde ideologieë te ondersteun. Die stryd begin nou fisiese dimensies aanneem, waarvoor vryheidsgesinde Afrikaners hulle moet voorberei.

    Die eerste stap is om bymekaar te maak wat bymekaar hoort. Dit is die totstandkoming van ‘n gesagsowerheid vir etniesgesinde Afrikaners.  Daarsonder kan en sal daar geen vordering na vryheid wees nie.  Ons kan nie net staatmaak op die beskerming wat Solidariteit of Afriforum ons in die howe bied nie.  Buiendien is hul hande gebind deur hul eie ledekorps se belange en hul eie grondwet en beleid.

    Die terrein waarop beweeg moet word, strek veel verder as net dit. Die gesagsowerheid moet ‘n volk verteenwoordig by bilaterale gesprekke met die staat en die buiteland.

    Daarmee moet daar nie langer gesloer word nie.

    абажур с гималайской солью для баниФільчаков Олександр Васильович

  • Burgeroorlog in Suid-Afrika?

    Ek is geen regsgeleerde nie, maar tydens my diens by die volkstaatraad het befaamde regsgeleerdes soos prof Hercules Booysen en adv Chris de Jager ons slim gemaak om die volkereg mbt selfbeskikking te verstaan. Sommige mense verwys daarna as die internasionale reg. Met daardie onderliggende bietjie kennis, en aan die hand van my eie navorsing, wil ek graag ‘n baie belangrike saak vandag aanroer.

    Gewapende konflikte tussen strydende partye van dieselfde land word deur verskeie woordeboeke as burgeroorloë gedefinieer.  Volgens die Webster-woordeboek is ‘n burgeroorlog ‘n oorlog tussen geografiese streke of politieke faksies van dieselfde nasie.

    Om tussen burgeroorloë en kleiner opstootjies te onderskei, kwantifiseer ander bronne die getal sterftes gedurende die tyd wat die stryd gewoed het.  Daar word algemeen aanvaar dat daar minstens 1000 sterftes tydens so ‘n gewapende stryd moet wees.

    Die motiewe vir burgeroorloë word soos volg omlyn: Enige groep wat ‘n ander groep met gewapende geweld aanval met die doel om grondgebied of natuurlike hulpbronne te bekom, is besig om oorlog te maak teen die ander groep.

    Of die regering die heersende burgeroorlog erken of nie, of dat dit sy bedoeling is om ‘n burgeroorlog in Suid Afrika aan te vuur of nie, is nie ter sake nie.  Wat wel ter sake is, is die feit dat die regering die feitelike situasie nie wil erken nie, en dit as gewone misdaad tipeer. Gister nog het Minister Mthetwa gepleit dat mense moet ophou om ‘n politieke motief aan die plaasmoorde te koppel.  Op dieselfde dag is daar egter nog twee bloedige insidente, waar niks geroof is nie.  Watse “misdaad” is dit?

    Die klaarblyklike motief vir die barbaarse plaasmoorde is om boere van hul plase te verjaag deur ‘n vreespsigose te skep.  Grondgebied en natuurlike hulpbronne is ‘n tipiese motief vir burgeroorloë tussen verskillende etniese groepe in Afrika.

    Deur die skuld vir die moorde dan op die boere te pak, word die geweld gekondoneer en word die regering aandadig aan die gruweldade.

    In 1996 het die regering die Eerste Protokol van die Geneefse Konvensie onderteken.  Die NP-regering het vroeër geweier om dit te doen, omdat dit volgens hul mening die staat se vermoë om burgeroorloë te bekamp of te verhoed in die wiele sou ry.

    Die RSA-regering is egter nou aan die reëls van daardie Protokol verbind, wat ‘n jus cogens-verpligting op die staat plaas.

    Jus cogens word beskryf as ‘n oorheersende en gebiedend noodsaaklike verpligting wat op ‘n staat gelê word.  Enige oortreding daarvan is strydig met die fundamentele reëls van die volkereg.

    Sommige bronne beweer dat ‘n jus cogens-norm die volgende kriteria moet hê:

    • Die doel van die jus cogens-norm is die beskerming van ‘n gemeenskap se belange;
    • die norm moet aan moraliteitsbeginsels voldoen;
    • die norm moet van ‘n absolute aard wees, dws daar is geen ruimte vir enige ander vertolking nie;
    • die oorgrote meerderheid nasies moet die gebiedendheid daarvan erken.

    Dus, alle state wat hierdie norm oortree, staar wettige vergeldingsmaatreëls deur die lydende staat of gemeenskap in die gesig.

    Hierdie jus cogens norm is ook van toepassing op burgeroorloë, en op krygsgevangenes van so ‘n oorlog. Deur hulle as gewone misdadigers te beskou, en onmenslik te behandel, of in voetboeie in die openbaar te paradeer is dus strydig met die bepalings van die Eerste Protokol wat die meeste state onderteken het.

    Aan die hand van bogenoemde is Suid-Afrika reeds sedert 1994 in ‘n volskaalse burgeroorlog gewikkel, deurdat duisende slagoffers jaarliks omkom. Dit is ‘n feit wat deur die media verswyg word, en wat nooit deur die ANC-regering erken sal word nie, aangesien dit ‘n bewys is dat die onderhandelde skikking van 1993/1994 ‘n mislukking was.

    Dit sal ook die regering se siniese ingesteldheid aan die kaak stel om voortdurend die verkeerde beleidsopsies ten opsigte van grondverdeling te neem en te ondersteun, sodat die gewapende geweld inherent aangemoedig word.  Malema se uitsprake ná sy besoek aan Zimbabwe versterk die motiewe vir ‘n burgeroorlog.

    Iemand het onlangs op die Praagwerf geskryf dat ‘n  streep in die sand getrek moet word, en het voorgestel dat daardie lyn oorgesteek sal word met die eerste gewelddadige plaasbesetting.

    Afrikaners sal dus waarskynlik heeltemal binne hul regte wees om eersdaags die regering daarvan te verwittig dat hulle hulle in ‘n staat van burgeroorlog verkeer teen ‘n onsigbare guerillamag wat ten doel het om Afrikaners uit te moor en van hul plase te verdryf.

    Die regering moet ook ingelig word dat, soos in enige ander burgeroorlog, die lydende party sy volkeregtelike regte sal uitoefen om sy goed en bloed teen insurgente te beskerm.

    Die jus cogens-bepalings van die Geneefse Konvensie se Eerste Protokol sal dus van toepassing wees op sy lede wat hulle nie noodwendig aan die insurgente se grondwetlike regte sal laat lei nie, maar deur die aanvaarde volkereg betreffende burgeroorloë.   Voordat dit kan gebeur, sal indringende gesprekke deur die Afrikaners se te stigte gesagsowerheid met die regering gevoer moet word.  Die gesagsowerheid sal sy saak ook aan buitelandse howe stel om uitspraak te verkry.

    Die RSA-grondwet bind die staat tot die bepalings en bevindings van die volkereg.

    Afrikaners sal dus gou moet speel om hul volkshuis in orde te kry, want die intensiteit van die heersende burgeroorlog is besig om in felheid toe te neem.

    no deposit slotsФільчаков прокурор

  • Om regs of verregs te wees

    Om regs of verregs te wees

    In die jare wat voorlê gaan ons nog baie hoor van regs en verregs, soos wat ons van pienkes en linkses tydens die vorige bedeling gehoor het.

    Maar wat beteken die terme en waar kom dit vandaan? Waarvoor staan regse politiek en linkse politiek? Is die een goed en die ander sleg?

    In die geskiedenis het die terme regs en links bepaalde unieke politieke nuanses in verskillende lande verwerf. In Suid-Afrika het hierdie terme ook ‘n rassekonnotasie bygekry. Vir die man op straat is regs ‘n sinoniem vir anti-swart, en links vir pro-kommunisties. Dit is ‘n vervlakking van die begrip aangesien enige geldige begrip ‘n teenoorgestelde benodig om te kan bestaan, soos dag en nag, lig en donker, reg en verkeerd, ryk en arm, ens. Anti-swart is beslis nie die teenoorgestelde van pro-kommunisties nie. Die persepsies van regs en links het dus fundamenteel verkeerd in Suid-Afrika posgevat.

    In die moderne internasionale politieke retoriek verkondig linksgesindes dat die regses die belange van die adelstand en die hoër middelklas asook individualisme ondersteun. Die regsgesindes beskuldig die linkses weer dat hulle kollektivisme en sosialisme najaag.

    In Wes-Europa, waar die terme hul oorsprong het, is daardie begrippe sosialestandgedrewe. Die linkses soek sosiale geregtigheid deur ekonomiese ingryping deur die staat om die samelewing te herorden. Die regses wil privaateiendom en kapitalisme verdedig. Hulle staan skepties teenoor die sukses van die radikale omvormingsplanne wat die linkses op die samelewing afdwing. Regses glo dat dit die ekonomie sal skaad en die invloed van die kerk sal verminder. Hulle glo ook in sterk politieke leierskap wat outomaties die groot standverskille tussen mense sal bylê.

    Hierdie siening word egter deur die linkerkant vertolk as ‘n neiging tot outoritêre optrede en maatskaplike verdrukking.

    In sy boek getiteld ‘Die Web van die Staat’ (1947) skryf die sosioloog Robert M. MacIver: “Die konserwatiewe regses word altyd geassosieer met die belange van die aristokrasie, die hiërargie deur geboorte of rykdom; die linkses weer veg vir gelyke geleenthede asook vir die eise van die minderbevoorregtes.”

    Konserwatiewes beywer hulle derhalwe vir die behoud van die historiese sosiale orde en tradisionele waardes en word aan hul volksnasionalisme uitgeken. Nasionalisme was oorspronklik ‘n republikeinse of linkse ideologie in Frankryk, maar het uiteindelik die hoofeienskap van die regtervleuel geword, veral in die vorm van etniese of kulturele nasionalisme. Laasgenoemde poog om die erfenisse en waardestelsels van vorige geslagte te bewaar.

    Op ekonomiese gebied is daar genoeg boeke daaroor geskryf om ‘n skip te laat sink. Die Bolsjewistiese rewolusie en daaropvolgende oorloë is direk aan linkse denke toe te skryf en die politiek van vandag probeer ‘n goue middeweg tussen regs en links vind. Kirk Russel, een van die groot kanonne van die Amerikaanse konserwatiewes, beweer dat regsgesindes die klem op gelyke geleenthede plaas, eerder as gelyke uitkome soos die linksgesindes wil hê. In beide gevalle verg dit staatsingryping in die ekonomie.

    Maar die wesenskenmerk van ‘n linksgesinde regering is groter staatsinmenging in die lewens van mense. ‘n Regsgesinde regering wil die rol van die staat verklein of minimaliseer. Hoe meer links, hoe groter en duurder word die regering, hoe verder regs, hoe kleiner en goedkoper word die regering, soos dit in die dae van die Boererepublieke die geval was, waar elke persoon slegs deur sy vertolking van die Skrif gelei was.

    Hierdie stelling is van toepassing op alle lande, ook Suid-Afrika. Dit is dus opmerklik hoe sterk die kommunistiese party se invloed op die ANC se beleidsrigtings is. Met arbeidswetgewing, swart ekonomiese bemagtiging, nasionalisering ens., gryp die staat in die lewens van mense in en word die ekonomie negatief beïnvloed. Min blankes sal waarskynlik hierdie beleid ondersteun, aangesien die begrip van klasseverskille nog in hul gene ingebed is.

    Histories het klasseverskille in Suid-Afrika ontaard in beskawingsverskille, oftewel rasseverskille. Dit lei daartoe dat in onstuimige tye, soos gedurende die afgelope twee weke, daardie vooroordele instinktief na vore tree, wat dan in rassepolarisering oorslaan.

    In Suid-Afrika is dit dus die regte ding om regs te wees. As regse onderskryf jy die onafhanklikheid van die individu, sy reg om foute te maak of te presteer; om dinge op sy manier te doen sonder inmenging van enige owerheid. As regse onderskryf jy orde, dissipline en Christelike waardes. Dit geld ook so vir regse gemeenskappe. As linkse onderskryf jy die reg van individue om sonder hul geskiedenis te leef, om nie uit te styg nie, om middelmatigheid na te streef – alles begrippe wat vir die Afrikaner vreemd is.

    Om verregs te wees beteken dat jy bereid is om ook tot fisieke optrede oor te gaan wanneer jou sosiale en politieke oorlewingsopsies begin min raak.

    Regs en links verteenwoordig nie ‘n konstante kontinuum nie, want die gesindhede van die burgery is van week na week aan die beweeg, na gelang van die heersende politieke milieu. Regoor die aardbol beweeg sentimente tans na regs as gevolg van mislukte sosiale eksperimente wat neerdrukkend op veral blanke volke inwerk. Laasgenoemde volke se skole en state word oorspoel deur volksvreemde kulture – deur beskawings wat baie blankes as minderwaardig ag.

    Binne hierdie konteks moet mede-Afrikaners hulself afvra waar hulle staan t.o.v. die politieke spektrum. Baie sal verklaar dat hulle in die middelveld staan, nie regs of links nie, omdat die middel verreweg die grootste deel van die politieke spektrum uitmaak en dus die morele hoë grond sou wees. Die middelveld-Afrikaners is egter ‘n sagte teiken vir ‘n stadige beweging na links. Hulle is die legitieme prooi van linksgesindes.

    Aan die regterkant word elke beweging wat die regering na links maak soos ‘n tasbare en sigbare verwydering aangevoel wat tot reaksionêre optrede kan lei. Dit verklaar waarom regses se drang na selfbeskikking en onafhanklikheid in ‘n eie staat so sterk is. Regse Afrikaners, met hul unieke sin vir vryheid, wil nie dieselfde sosiale opset, land of vlag met ander volksgroepe deel nie. Sommiges beweer dat regses terughunker na die beskermde apartheidsverlede. Regsgesinde Afrikaners beskou hulself daarenteen as rasegte lede van die Afrikanervolk of Boerevolk.

    ‘n Mens is die produk van sy geskiedenis.

    Hy kan weinig daaraan verander.

    Hy wil net homself wees.

    гидроаккумулятор киевтопкарго кидалы

  • Is Suid-Afrika ‘n mislukkende staat?

    Hoe kan Afrikaners as ‘n minderheidsvolk hulself laat geld in ‘n mislukkende staat wat steeds deur die internasionale gemeenskap as sprekende voorbeeld van ‘n suksesvolle multietniese staat voorgehou word?

    Terwyl daardie persepsie nog in die buiteland bestaan, sal ons nie op enige internasionale ondersteuning kan staatmaak nie. Inteendeel, dit wil voorkom asof ons steeds ‘n steen des aanstoots is. Ons is dus op onsself aangewese. Ons moet onsself organiseer en weerbaar hou. Die politieke situasie versleg daagliks en tyd is min, want Suid-Afrika is ‘n mislukkende staat.

    Wanneer natuurwetenskaplikes besin of iets nuuts moontlik is al dan nie, baseer hulle hul oordeel op tientalle basiese natuurwette. Hierdie wette is absoluut en bepalend. Hulle is na deeglike navorsing deur wetenskaplikes geformuleer en verskaf die grondslag vir energie, die elemente, magnetisme, selfs van die lewe self.

    Dieselfde kan van die sosiale wetenskappe gesê word.

    ‘n Amerikaanse instelling genaamd Die Vredesfonds het deeglike ontledings van mislukte state regoor die aardbol gemaak en het ‘n stel kriteria opgestel waarvolgens state se lewensvatbaarheid gemeet word.

    Onlewensvatbare state verlaat hulle op omvattende “nasiebou”-programme, ‘n ideologie wat ten doel het om die werklikheid te verdoesel. In Suid- Afrika word die begrip “nasiebou” daagliks in die politieke arena rondgeslinger en gedebatteer. Hoewel die inhoud van daardie begrip steeds ‘n raaisel bly vir Jan Alleman, verteenwoordig dit desondanks die grondslag vir die politieke omgewing van die land.

    Vir wetenskaplikes is “nasiebou” ‘n proses waartydens ‘n gevoel van gemeenskaplike identiteit tussen mense ontwikkel, hetsy etnies, hetsy kultureel of andersins. Sentraal in die begrip staan die gevoel dat die nasie oor hulself moet regeer.

    Maar in die werklike wêreld is dit ‘n eksterne proses wat afgedwing word deur politieke heersers met die doel om ‘n nasionale identiteit te ontwikkel wat met die bevolking se burgerskap saamval. Regeerders probeer binne vyf jaar doen wat oor die afgelope 350 jaar nie moontlik was nie.

    Maar politici onderskat gewoonlik die bevolking totaal. Hulle beskou gewone mense as polities infantiel. Dit is dus onwaarskynlik dat mense ‘n nasiebouprogram sal steun. Die vraag is dus of ‘n land as ‘n samehangende politieke entiteit sal kan voortbestaan as die tekens van ‘n mislukkende staat reeds deel uitmaak van ons daaglikse werklikheid.

    Dit is verstommend hoe die Vredesfonds se kriteria op Suid-Afrika van toepassing is. Hierdie kriteria kan as dwingende natuurwette beskou word en enigiemand met drie breinselle of meer kan die pad van die nuwe Suid-Afrika met absolute sekerheid voorspel aan die hand van die volgende kriptiese maatstawwe.

    Sosiale aanwysers

    • Toenemende demografiese druk.
    • Massiewe bewegings van vlugtelinge of internasionaal ontheemde mense wat ingewikkelde humanitêre noodmaatreëls benodig.
    • ‘n Nalatenskap van wraaksug en gegriefdheid oor die verlede.
    • Kroniese en standhoudende emigrasie.

    Ekonomiese aanwysers

    • Ongelyke ekonomiese ontwikkeling langs groeplyne.
    • Ernstige afname in ekonomiese groei in reële terme.

    Politieke aanwysers

    • Kriminalisering en ontwettiging van die staat, waar die staat in botsing kom met die gereg.
    • Agteruitgang van dienslewering op alle gebiede.
    • Arbitrêre wetstoepassing asook wydverspreide menseregteskendings.
    • Die wetstoepassers word ‘n staat binne ‘n staat.
    • Die opkoms van faksiegebaseerde elitegroepe.
    • Inmenging van ander state of politieke rolspelers.

    Die Vredesfonds wys daarop dat die ontwettiging van die staat volg uit:

    • Massiewe en endemiese korrupsie en selfverryking van die heersersklas.
    • Regeerders se weerstand teen deursigtigheid, toerekeningsvatbaarheid en politieke verteenwoordiging.
    • ‘n Algemene verlies aan vertroue in staatsinstellings en prosesse, bv. massa-aksies en betogings, wegbly-aksies, toenemende burgerlike ongehoorsaamheid, belastingweerhouding en gewapende opstande.
    • Misdaadsindikate gekoppel aan die heersende elites.

    ‘n Internasionale verskynsel is dat die lojaliteit van die inwoners van mislukkende state nie by beter dienslewering lê nie, maar wie die dienste lewer.

    Ek noem dit volksmasochisme, of selfpyniging van die gepeupel – ‘n begrip wat die liberalisme nooit sal verstaan nie. Hierdie nasionalistiese verskynsel bots direk met die begrip van die liberale demokrasie.

    Die Vredesfonds bevind dat van 93 nasieboustate wat tans bogenoemde simptome toon, verskeie reeds vir langer as veertig jaar met nasiebouprogramme besig is. Hulle beskou die Nordiese lande, Australië, Nieu-Seeland, Kanada, Ierland, Oostenryk en Nederland as die polities stabielste lande. Afrikaners sal dit nie vreemd vind nie, want hierdie lande is almal so te sê monokulturele state, waarvoor die konsep van demokrasie uiters geskik is.

    Suid-Afrika is reeds op die gevaarlys, hoewel tans nie akuut nie. Die akuutste state is Somalië, Zimbabwe, Tsjad, Soedan, die DRK en Irak.

    Om nou terug te keer na die natuurwette. Ek wou nog nooit ‘n Afropessimis gewees het nie. Maar as natuurwetenskaplike wat ontsag het vir natuurwette, voel ek nou genoop om te aanvaar dat Suid-Afrika reeds sterk as ‘n mislukkende staat soos Zimbabwe gevestig is.

    интернет магазин детскийлобановский класс

  • Die digste element in die heelal is ontdek

    ‘n Groot navorsingsinstituut het so pas aangekondig dat hulle die digste element  in die heelal ontdek het.  Die nuwe  element heet Ancenium.  Ancenium het een neutron, 12 assistent-neutrone, 75 adjunkneutrone en 224 assistent-adjunkneutrone.  Dit gee aan Ancenium ‘n atoomgewig van 311, die swaarste wat tot op hede aan die wetenskap bekend is.

    Donker kragte wat as IK75-morone bekend staan, hou die dele bymekaar. Hulle word omring deur ‘n groot aantal pionagtige partikels wat soos kleptone lyk.

    Die simbool van Ancenium is AnC.

    ‘n Merkwaardige verskynsel is dat Ancenium se massa met tyd vermeerder deurdat verskillende elemente in die atmosfeer na willekeur met die morone reageer.  Daardeur word assistentp-neutrone binne die Ancenium-molekule geskep, wat op sy beurt weer aanleiding tot die vorming van isobesope gee, by veral ouer molekules.

    Hierdie eienskap van moroonvermeerdering het sommige wetenskaplikes laat glo dat Ancenium gevorm word wanneer morone ‘n bepaalde konsentrasiedrempel bereik het.  Hierdie hipotetiese getal word die Kritieke Moerass genoem, wat nie met IK75 verwar moet word nie.

    Wanneer dit met geld gekataliseer word, word BEEnium gevorm.  Dit is ‘n element wat duisend maal meer uitstraal as wat sy massa werklik is. Hierdie uitstraling kom in die vorm van ‘n onsamehangende energie wat as Melemania bekend staan, en wat, volgens wetenskaplikes, die potensiaal besit om ‘n hele beskawing te vernietig.

    Wetenskaplikes, soos prof Naspersen, werk volstoom aan ‘n formule om Malemania teen te werk, maar die sterk invloed van Ancenium in die ruimte het alle pogings tot dusver in die wiele gery.  Hulle werk byvoorbeeld daaraan om Ancenium se neutron, ook bekend as JZ, te verwyder deur ‘n laser op die neutron se swakhede te fokus.

    платье для девочкилобановский харьков

  • Wat lê anderkant die demokrasie?

    Tydens sy onlangse onderhoud in die SAUK TV-program Morning Live het dr Dan Roodt beweer dat daar reeds baie navorsing gedoen is oor die kwessie van volke en hul gemiddelde IK’s. Ek het hierdie stelling gaan navors en bevind dat dit inderdaad die waarheid is.

    In hul omstrede boek IQ and the Wealth of Nations (2002) beweer dr Richard Lynn, Professor Emeritus in Sielkunde by die Universiteit van Ulster, Noord-Ierland en dr Tatu Vanhanen, Professor Emeritus in Politieke Wetenskap by die Universiteit van Tampere in Finland dat verskille in lande se bruto nasionale produk per kop ‘n sterk en byna direkte korrelasie met die gemiddelde IK van hul bevolkings toon.

    Die skrywers vertolk hierdie korrelasie dat IK ‘n belangrike determinant is om die verskille tussen volke se rykdom en hul gemiddelde IK te verklaar, maar dat dit nie noodwendig die enigste determinant is nie.

    Hul bevindings het hewige kritiek ontlok wat aanleiding gegee het tot die opvolgboek, IQ and Global Inequality.

    Lynn en Vanhaven verskaf ‘n tabel wat die resultaat was van hul onderskeie berekenings en skattings. Aangesien die opname van individuele volke se gemiddelde IK’s ‘n onbegonne taak sou wees, het die skrywers bestaande data en navorsingsmateriaal as basis gebruik met goed beredeneerde aanpassings.

    Daar was byvoorbeeld geen studies beskikbaaar vir 104 van die 185 nasies nie en het die skrywers ramings gemaak van die naaste verwante volke. Hulle het byvoorbeeld Salvador se gemiddelde IK vasgestel op 84 wat die gemiddeld is van Guatamala se 79 en Colombia se 88. Dit gee ‘n korrelasie van 0.62 met die BNP van daardie land.

    Vir Suid Afrika het hulle die gemiddelde IK van die verskillende volke geneem. Die Koi se afstammelinge asook die verbastering met ander Bantoevolke kanselleer die Westerlinge se 100 en dit bring hulle by die nasionale gemiddeld van 72.

    Die tabel van die wêreld se gemiddelde IK’s, wat deur Wikipedia verskaf is, volg aan die einde van hierdie artikel. Suid Afrika se demokrasie word deur mense wat ‘n gemiddelde IK van 72 het, geregeer. Die politieke elite het waarskynlik ‘n IK van 100 of meer, maar hul volgelinge se gemiddeld is natuurlik heelwat laer. Landswette word gepromulgeer om die bevolkingsgroep met ‘n gemiddelde IK van 100 te vervang met lede van ‘n bevolkingsgroep wie se gemiddelde IK 72 is.

    Natuurlik was daar baie skerp kritiek op Lynn en Vanhaven se werk ingebring, maar daar bestaan desnieteenstaande genoeg bewyse dat die korrelasie tussen BNP en gemiddelde IK van land tot land te sterk is om deur politiek korrekte argumente weg te redeneer.

    Verskeie vrae duik nou op:

    • Is dit moontlik dat Suid- Afrika, met sy ingewikkelde kapitalistiese ekonomie deur mense bestuur kan word wat regoor Afrika bewys het dat hulle onbevoeg is om oor koloniale, oftewel Westerse ekonomieë te regeer?
    • Bring ‘n een-mens-een-stem-demokrasie sonder ingeboude meganismes ‘n verbetering of verslegting van Suid-Afrika se ekonomie?
    • As daar geredeneer word dat daar ‘n verbetering sou wees, waarom word die teendeel dan daagliks bewys deur getransformeerde korporasies en owerhede wat klaaglik misluk?
    • Sou daar geredeneer word dat daar noodwendig ‘n verslegting sou intree, waarom is die kriminele fout dan by die onderhandelings begaan om die hele ekonomie sonder enige voorbehoud aan ‘n swakker bestuurskorps oor te dra?
    • By die onderhandelings en daarna is beweer dat die nuwe demokrasie die waarborg vir toekomstige ekonomiese vooruitgang sou wees, en dat ‘n uitgerekte onderhandelingsproses die ekonomie sou verwoes. Klop dit met die feite?
    • Is vandag se politieke situasie dus volhoubaar? Kan dit veel langer so voortduur?

    Daar is ‘n basiese natuurwet wat lui: Binne ‘n situasie van disekwilibrium werk baie sterk kragte daaraan om die balans te herstel. Hierdie wet is van toepassing op die aardkors wat homself daagliks regstel, op organisasies, op die huwelik, die politiek en op besighede. Ons het so pas Kumba se kansellering van hul voorsieningskontrak met Mittal gesien. ‘n Wesenlike wanbalans wat nie volhoubaar was nie is eensydig gekanselleer.

    Die primitiewe demokrasie soos ons dit vandag ken, is ook nie volhoubaar nie. Iets sal moet breek. Daar sal óf ‘n verswakking aan die een kant moet plaasvind óf ‘n versterking aan die ekonomie se kant. Óf die politieke hegemonie van die ANC sal moet breek, óf die weerstand vanuit die ekonomiese sektor, wat tans doodbloei, sal hulself polities moet orden en die ANC uit die magsposissie verwyder soos hulle die vorige bestel verwyder het.

    Wat lê dus anderkant die demokrasie…?

    Rang

    Land

    IK- beraming[3]

    1

    Hong Kong

    107

    2

    Suid-Korea

    106

    3

    Japan

    105

    4

    Taiwan

    104

    5

    Singapoer

    103

    6

    Oostenryk

    102

    6

    Duitsland

    102

    6

    Italië

    102

    6

    Nederland

    102

    10

    Swede

    101

    10

    Switserland

    101

    12

    België

    100

    12

    China

    100

    12

    Nieu-Seeland

    100

    12

    Verenigde Koningkryk

    100

    16

    Hongarye

    99

    16

    Pole

    99

    16

    Spanje

    99

    19

    Australië

    98

    19

    Denemarke

    98

    19

    Frankryk

    98

    19

    Mongolié

    98

    19

    Noorweë

    98

    19

    Verenigde State

    98

    25

    Kanada

    97

    25

    Tsjeggiese Republiek

    97

    25

    Finland

    97

    28

    Argentinië

    96

    28

    Rusland

    96

    28

    Slowakye

    96

    28

    Uruguay

    96

    32

    Portugal

    95

    32

    Slowenië

    95

    34

    Israel

    94

    34

    Romanië

    94

    36

    Bulgarye

    93

    36

    Ierland

    93

    36

    Griekeland

    93

    39

    Maleisië

    92

    40

    Thailand

    91

    41

    Kroasië

    90

    41

    Peru

    90

    41

    Turkye

    90

     

    Rang

    Land

    IK- beraming[3]

    44

    Colombia

    89

    44

    Indonesië

    89

    44

    Suriname

    89

    47

    Brasilië

    87

    47

    Irak

    87

    47

    Meksiko

    87

    47

    Samoa

    87

    47

    Tonga

    87

    52

    Libanon

    86

    52

    Filippyne

    86

    54

    Kuba

    85

    54

    Marokko

    85

    56

    Fidji

    84

    56

    Iran

    84

    56

    Marshall-eilande

    84

    56

    Puerto Rico

    84

    60

    Egipte

    83

    60

    Saoedi-Arabië

    83

    60

    Verenigde Arabiese Emirate

    83

    61

    Indië

    81

    62

    Ecuador

    80

    63

    Guatemala

    79

    64

    Barbados

    78

    64

    Nepal

    78

    64

    Katar

    78

    67

    Zambië

    77

    68

    Kongo

    73

    68

    Uganda

    73

    70

    Jamaika

    72

    70

    Kenia

    72

    70

    Suid-Afrika

    72

    70

    Soedan

    72

    70

    Tanzanië

    72

    75

    Ghana

    71

    76

    Nigerië

    67

    77

    Guinee

    66

    77

    Zimbabwe

    66

    79

    Democratiese Republiek van die Kongo

    65

    80

    Sierra Leone

    64

    81

    Ethiopië

    63

    82

    Ekwatoriaal- Guinee

    59

     

    игрь длядевочеклобановский депутат

  • Is ‘n volkstaat polities haalbaar?

    Is ‘n volkstaat polities haalbaar?

    In die volkstaatdebat moet mens een oog voortdurend op die werklikheid hou sodat vals hoop en persepsies nie geskep word nie.  Ons moet dus realisties bly…

    Net soos ander volke op aarde is die Afrikanervolk ten volle geregtig op territoriale selfbeskikking.  Hy sal sodanige eis egter slegs suksesvol kan handhaaf mits die nodige volkswil daartoe bestaan.

    Ek  voorsien dat die aanhoudende demonisering van alle aspekte van apartheid, asook die Afrikaners se betrokkenheid daarby, enige vorm van selfbeskikking of die opeis van enige volkeregtelike regte deur Afrikaners vandag deur die populiste en liberalistiese media as ‘n terugkeer na apartheid bestempel sal word.

    Vir die sakesektor is politieke stabiliteit vir ekonomiese groei verkieslik  bo die potensiële politieke spannings en onstabiliteit wat deur opwelling van volksnasionalisme teweeggebring kan word.  Vir die sakesektor en die mediamagnate is dit dus kritiek belangrik dat Afrikaners deur ‘n proses van de-etnifikasie moet gaan sodat daar in die toekoms van ‘n Afrikaanstalige gemeenskap en nie meer van Afrikaners gepraat sal word nie.  Daar is  weinig twyfel dat hierdie strategie aanleiding tot die 1994 magsoorgawe gelei het en nou volvoer word.

    “Transformeer om te oorleef”-  is hul strategie en daardie plan word nou deur die media en sakelui as die enigste haalbare oorlewingsplan vir Afrikaners aangebied.

    Die vraag is dus hoe invloedryke Afrikaners enige inisiatief vir enige vorm van territoriale outonomie sal steun – iets wat lynreg teen hul eie strategie is, as so ‘n inisiatief noodwendig die herrysing van Afrikaners se eie bewustheid mag ontlok en selfs ‘n moontlike migrasiestroom van Afrkaners na ‘n bepaalde gebied kan veroorsaak.

    So iets kan moontlik op ‘n onstabiele menseverskuiwing binne die landsekonomie uitloop.  Die feit dat ‘n miljoen blankes reeds die land verlaat het beskou hulle as ‘n natuurlike ekonomiese proses waar individue beter ekonomiese geleenthede gaan soek het.

    Sterk teenstand en heftige reaksies kan dus uit daardie oord verwag word aangesien Afrikanernasionalisme deur sowel die ANC as die Demokrsatiese Alliansie, asook die Afrikaanse sakesektor as ‘n gemeenskaplike vyand beskou word.  Die media, wat aan hierdie groepering behoort, sal dus elke truuk speel om ‘n herskikking van provinsiale grense deur verdagmakery en disinformasie te verongeluk.

    Tydens gesprekke met politici word veral die volgende argumente deur hulle geopper:

    –     Die belastingbasis vir tweedevlak en derdevlak ekonomiese herverdeling sal wesenlik verklein word met ‘n gebied buite beheer van die ANC.

    –     Die oorkoepelende onuitgesproke beleid dat Engels die lingua franca van die hele land moet word, sal benadeel word.

    –     ‘n Wit enklawe sal swart bemagtigting, veral t.o.v. amptenare wat Afrikaans nie magtig is nie, benadeel. (bv. Xhosa- en Zoeloepraters)

    –     Nasiebou sal volgens hulle verydel word aangesien ander etniese groeperings op dieselfde regte mag aandring, ‘n proses wat op balkanisering van die land mag uitloop.

    –     Territoriale selfbeskikking vir Afrikaners mag vertolk word dat daar na apartheid teruggekeer word en die mite perpetueer dat Afrikaners ‘n meerderwaardige groep in Afrika is.

    –     Dit mag ook vertolk word dat ten spyte van SA se liberale grondwet, die ANC– regering misluk het omdat hy nie daarin geslaag het om sy wit minderheid op ander maniere te akkommodeer nie.

    –     Met die uitsondering van die VF+, is al die opposissiepartye heftig gekant teen enige inisiatiewe wat as rasseskeiding vertolk kan word, aangesien sulke inisiatiewe hul groeipotensiaal by ander gemeenskappe sal beduiwel.

    –     Swart aktiviste kan die regering oor hierdie hoogs emosionele saak selfs tot ‘n val bring, omdat die regering weer die aMaburu, “hul eertydse onderdrukkers,” as ‘n spesiale groep erken.

    Die droom van territoriale selfbeskikking sal uit ‘n politieke oogpunt  bykans onhaalbaar wees, tensy ‘n radikale paradigmaverskuiwing by die populiste asook by die sakesektor ontstaan wat so ‘n proposisie vir hulle aanloklik sal maak.  Die kanse daarvoor is egter baie skraal.

    Intussen moet daar aan ander strategieë gewerk word voordat die geldmagnate en die ANC se gemeenskaplike strategie, wat ten doel het om die volgende geslag Afrikaners heeltemal te de-etnifiseer, volvoer word.

    Verskeie opsies is tans besikbaar vir Afrikaners om as enkelinge in die NSA voort te bestaan.

    • Word deel van die meerderheid:  Dit is een opsie wat deur die media, asook deur die liberale establishment en akademici verkondig word.  Daar word geargumenteer dat etniese verdelingslyne mettertyd gaan verdwyn en dat die smeltkroesproses van nasiebou net sowel nou reeds kan begin.  Gemeenskaplike belange soos onderwys, sport, taal en die ekonomie word hiervoor ingespan.  Dit verskaf die filosofiese begronding waarop rassisme tans as ‘n groter misdaad beskou word as verkragting, roof of moord.   Baie Afrikaners het reeds op hierdie opsie besluit en voed hul kinders as NSA-burgers op.
    • Emigrasie: Honderde duisende Afrkaners het reeds die emigrasie-opsie gekies, of berei hul kinders voor om dit te doen.  Sommige Afrikaners, veral op landbougebied, het die werklikheid van ‘n swart regering in Suid-Afrika aanvaar en het besluit om ‘n swart regering te kies onder wie hulle die voordeligste bestaan sal kan maak.  Een so ‘n land is Zambië, ‘n ander is Mosambiek waar honderde Afrikanerboere reeds hervestig het.
    • Om te veg vir eie grondgebied:  Dit is ‘n feit dat regerings slegs toegee aan druk om hul beleid te verander wanneer sodanige druk onhoudbaar word in terme van verlies aan lewens en bates.  Hierdie opsie beteken dat Afrikaners, soos die swart aktiviste voorheen, ondergronds sal moet gaan en hulself op ‘n lang, bloedige stryd voorberei. Geografiese afskeiding vind selde plaas sonder ‘n bloedige stryd.  Daarenteen is ‘n bloedige stryd ook nie ‘n waarborg vir sesessie nie, soos baie minderheidsvolke in Europa en elders kan getuig.
    • Die stigting van ‘n virtuele volkstaat:  ‘n Verteenwoordigende Afrikanerowerhyeid is tans waarskynlik die haalbaarste opsie en vereis dat Afrikaners hulself moet orden op politieke, opvoedkundige en kultuurgebiede.  Deur hul eie buiteparlementêre instellings sou hulle egter druk op die regering van die dag kan uitoefen.  Sodanige druk kan deur die howe asook met buitelandse verbintenisse op die regering toegepas word sodat Afrikaners se belange gerespekteer word.

    Die AO se vermoë om druk uit te oefen sal in verhouding staan tot die hoeveelheid steun wat die struktuur onder Afrikaners geniet.  So ‘n geglobaliseerde volkstaat hou Afrikaners deur die kuberruimte in verbinding met mekaar.

    Tegnologie –, handels – en werksgeleenthede kan op hierdie wyse vryelik uitgeruil en benut word.

    Hierdie struktuur kan as voorloper dien om later geografiese selfbeskikking op ‘n kerngebied in te stel, selfs al is dit dan aanvanklik net  op derde vlak.

    • Die groeipuntvolkstaatgedagte. ‘n Bonsaiboompie lyk in elke opsig net soos sy groot boom eweknie, maar hy bly egter klein omdat sy voedingsbron beperk word.  Bonsai-volkstaatjies soos in Kleinfontein en Orania kan oral verrys en mettertyd selfs op ‘n federale basis met mekaar skakel om in mekaar se tegnologie, handel en skoolopvoedingstelsels te deel.  Afrikaners wat binne hierdie groeipunte woon bevind hulle sodoende in ‘n mini-volkstaat deurdat hul onmiddellike omgewing vir hulle as Afrikaans vertoon.  Maar soos wanneer ‘n Bonsaiboompie se potjie buite tussen kakiebosse geplaas word, is sulke groeipunte altyd deur ‘n groter vyandige omgewing omring.

    Vraag is nou wat binne hierdie politieke werklikhede nog gedoen kan word om nogtans ons vryheid te verkry?

    Volgens bostaande ontleding sal territoriale selfbeskikking met of sonder ‘n oorlog moeilik haalbaar wees binne Suid-Afrika se grense, maar groepsregte wat deur ‘n AO afgedwing word sal wel moontlik wees.  Maar waarheen sal ons vlug wanneer die finale aanslag teen blankedom eendag om ons losbars?  ‘n Afrikanertuisland is dus ‘n strategiese noodsaaklikheid vir ‘n volk om te oorleef.

    Om nou buite die kassie te dink, wil ek ‘n scenario ontwikkel wat meer lewensvatbaar mag wees as ‘n langdurige stryd met ‘n vyandige plaaslike swart bevolking aan wie die land onherroeplik op ‘n skinkbord weggegee is.  Dit is bloot ‘n gedagte waaraan ek reeds vir geruime tyd soos aan ‘n taai stuk biltong kou.

    Die toekomsbeeld is ‘n gebied buite Suid-Afrika van ongeveer 100 kilometer kuslyn by 200 kilometer die binneland in.  Die gebied is tropies en sub-tropies, met natuurlike mededingende ekonomiese voordele, waar ‘n landbougebaseerde ekonomie soos in verskeie Europese lande en Amerikaanse state gevestig kan word.  Die hooffokus kon val op biobrandstof en voedselproduksie en verwerking.  Daar sal ‘n uitvoerhawe wees om die voedsel en brandstof na internasionale markte uit te voer. Benewens pad en lugvervoer sal die gebied maklik per see vanaf enige Suid-Afrikaanse hawe of  vanaf Maputo bereik kan word.

    In so ‘n gebied is twee seisoene per jaar die reël en met Suid-Afrikaanse tegnologie en kundigheid kan ‘n lewensvatbare ekonomie binne die bestek van vyf tot tien jaar reeds gevestig wees.

    Die gebied kon buite Suid-Afrika se grense wees, glad nie onderhewig aan die benouende neo-apartheidswette van die ANC-regering nie.  Die projek sal in samewerking met die betrokke regering aangepak word en deur die yl plaaslike bevolking verwelkom word.  Die nuwe intrekkers sal as beleggers en nie as setlaars beskou word nie en sal as ‘n ekonomiese groeikern vir die hele land beskou word.  Die gebied is misdaadvry en vriendelik teenoor witmense.

    Voordat die eerste intrekkers voet aan wal sit, sal die volgende ooreenkoms tussen die AO en die regering asook plaaslike tradisionele owerheid bereik moet word:

    • Beleggers sal die afgebakende gebied as hul nuwe vaderland mag beskou.
    • Hulle sal die alleenseggenskap vir oorkoepelende gebiedsontwikkeling en owerheidsgesag oor hul mense hê.  Bestaande inheemse inwoners sal hul demokratiese regte by hul tradisonele plaaslike owerheid soos tans, kan uitoefen.
    • Alle ontwikkelings sal aan internasionale omgewingsbewaringsvereistes moet voldoen.
    • Die gebied sal as Outonome Gebied alleenseggenskap hê oor kultuursake soos onderwys, gesondheidsdienste, sport en arbeidspraktyke, wat hulle self sal oprig en befonds.
    • Die gebied sal sy eie polisie – en ander sekuriteitsdienste op die been bring, befonds en bedryf, maar sal by die nasionale veiligheidstelsel ingeskakel bly.
    • Die nuutgestigte Gebeidsowerheid sal grond en eiendom op  99 jaar huurpag gratis aan nuwe intrekkers registreer.  Alle verbeterings sal beleggers se eiendom bly.
    • Belasting sal aan die nuut gestigte gebiedsowerheid betaal word om infrastruktuur en algemene dienste te lewer.
    • Geen inkomstebelasting sal vir die eerste vyf jaar aan die sentrale regering betaal word nie.
    • Beleggers sal aangemoedig word om hul Suid-Afrikaanse bates na die gebied te verskuif en geen invoerbelasting sal daarop gehef word nie.  Beleggers sal hul bates  weer  sonder enige beletsel die land mag uitneem.
    • Beleggers mag hul jaggewere behou nadat dit by die plaaslike owerheid geregistreer is.
    • Die hervestigingsprojek sal onder die reeds bestaande bilaterale ooreenkoms wat tussen die Suid-Afrikaanse regering en die betrokke land se regering bestaan, sorteer. In hierdie ooreenkoms word die onaantasbaarheid van beleggers se bates wedersyds gewaarborg.
    • Beleggers sal verantwoordelik wees om hulself te onderhou en sonder staatshulp hul eie huisvesting op te rig.
    • Hulle sal hul eie dorpe beplan stig en en finansier.
    • ‘n Nuwe  toerismebedryf sal aangemoedig word.
    • Hulle sal hul eie bank met of sonder die samewerking van ander banke kan oprig, en sal hul eie kredietstelsel kan bedryf.
    • En so meer

    Nadat die breë ooreenkoms afgehandel is, sal die werwingsaksie vir beleggers van stapel gestuur word.  Die projek sal ekonomies en nie ideologies gedrewe wees nie – die ideologiese vrugte sal vanself groei.

    Ek praat van ‘n gebied noord van Pemba in Mosambiek.

    Is dit maar nog ‘n nuwe apartheidsdroom?

    врачи для справки 086топкарго кидалы

  • Die Vryheidstryd – ‘n lig op die pad

    Die huidige gesprek rondom ‘n volkstaat is ‘n gesonde verskynsel. Dit is soos die ore van die seekoei. Sterk seine word tans uitgestuur dat onderstrome onder Afrikanerdom woed. Sonder om voorskriftelik probeer wees, het ek in die volgende stuk probeer aandui hoe die pad van vryheid vorentoe lyk. Miskien sal dit die verwarde Afrikaners en hul leiers noop om bymekaar te kom en ‘n strategiese plan uit te werk en om jong portefeulje leiers te verkies sodat die wa kan begin loop.

    In my boek Op Reis na Vryheid probeer ek die pas uitstippel. Gebaseer op daardie werk wil ek die volgende ontleding aanbied om mense om dieselfde vuur te kry.

    Onlangs vra iemand vir my: .Moet ons nou aanvaar dat Afrikaners vir altyd ‘n minderheid gaan wees in ons eie land wat deur die swart meerderheid geregeer word? Indien nie, wanneer sal ons kan begin om onsself in ons eie land te regeer en hoe moet die proses verloop volgens die toepaslike volkeregtelike reëls?.

    My antwoord aan hom was, dat mens nie jou eie ondergang so fatalisties moet aanvaar nie. Ek is nie ‘n kundige van volkeregtelike reëls nie, maar aan die hand van my studies van die internasionale minderheidspolitiek wil ek die volgende beweer:

    -Dat daar geen moontlikheid bestaan dat die Afrikaners ooit territoriale selfbeskikking in ‘n staat sal geniet tensy hulle die oorgrote meerderheid van die bevolking in daardie gebied uitmaak nie.

    -Verder moet die algemene volkswil in die gebied so sterk wees vir selfregering dat die inwoners bereid sal wees om daarvoor te sterf.

    -Derdens benodig die Afrikaner/Boerevolk ‘n geloofwaardige gesagstruktuur met internasionale aansien. Die struktuur moet sonder ‘n kunsmatige plafon wees sodat almal wat hulle met die Afrikaner/Boerevolk identifiseer, daaraan kan affilliëer, selfs vanuit die buiteland.

    Hieruit kan ons dan aflei dat die oprigting van ‘n verteenwoordigende gesagstruktuur die beginpunt na vryheid is. Ek sien geen ander beginpunt op die pad na vryheid nie. Sonder ‘n Verteenwoordigende Afrikanerowerheid ( VAO) sal pogings om staatstatus te verwerf doodeenvoudig net van die tafel gevee word.

    Ek sien ‘n pad na vryheid wat uit twee fases bestaan:

    Die Eerste Fase begin by die oprigting van ‘n Verteenwoordigende Afrikanerowerheid (VAO). Kom ons noem fase een Operasie Volksbou, want die klem gaan op die mense lê. Die Afrikaner/Boerevolk moet bymekaar gemaak word en moet voorberei word om eie verantwoordelikheid vir hul vryheid te aanvaar – bymekaar nie in fisiese sin nie, maar op sielkundige vlak. Fase een gaan dus oor die mense en nie oor die grondgebied nie. Die gom hiervoor moet deur die VAO gewek word.

    Benewens die VAO se beeldbouprogram sal hy beplan om ‘n verkiesing te reël wat, indien nodig, met plaaslike verkiesings of algemene verkiesing kan saamval. By daardie verkiesing sal lede van die Afrikaner/Boerevolk hul kruisie vir ‘n bepaalde kandidaat kom maak in ‘n lokaal van sy eie. Na die verkiesing word die kandidate se name met hul steun bekend gemaak.

    By ‘n Nasionale kongres word die VAO gekonstitueer waar kandidate deur ‘n regter ingesweer sal word. Hierdie gesagstruktuur sal dan met die staat asook buitelandse regerings skakel oor sake wat die toekoms van die Afrikaner/Boerevolk mag raak.

    U mag vra, wat dan van ‘n Afrikanerraad, waarvoor ek reeds vir langer as tien jaar betoog? Bestaande kultuurorganisasies en vakunies vir Afrikaners kan slegs namens hul eie lede praat. Wanneer hulle egter sou saamspan en ‘n nuwe oorkoepelende liggaam oprig, sal hul gesamentlike ledetal waarskynlik voldoende wees om geloofwaardige steun vir ‘n VAO te bewys.

    Die moeisame reis na vryheid kan dan aangepak word. Diegene wat nie aan die konsep van ‘n vrye volk glo nie, kan gewoon hul eie gang gaan en na hul eie huishoudings omsien sonder om hulle

    met die vryheidsideaal van die Afrikaner/Boerevolk te bemoei. Die vryheidsideaal sal dan soos binneaarse voeding aan die volgende geslagte oorgedra moet sodat dit altoos sterker sal uitstraal.

    Steun vir ‘n VAO moet van so ‘n aard wees dat dit geloofwaardig en as beduidend bewys kan word. ‘n Landswye verkiesing kon dan oor vyf jaar of so met gepaste reklame in ‘n verkiesingsatmosfeer kan geskied. Die atmosfeer moet herinner aan die 1938 Ossewatrek, of die 1948 verkiesing.

    Een van die eerste take van die VAO sal wees om ‘n grondwet vir die Afrikaner/Boerevolk op te stel wat bestaanbaar moet wees naas die RSA se Grondwet, maar sonder die baie kwalifikasies. Formele aansoek sal daarna gerig word aan die RSA regering ingevolge Art 185 van die Grondwet. Die Kommissie vir die Beskerming van die Regte van Godsdienstige, Taal en Kultuurgemeenskappe sal die aansoek om erkenning namens die regering hanteer.

    In samewerking met die 185 Kommissie, asook met groepe soos die Griekwas, die San en andere, kan ‘n Handves van Minderheidsregte soos in Art 234 voorsien word in afdwingbare wetgewing vasgelê word. Die handves kan stuksgewys indien nodig, aan die RSA parlement voorgelê vir aanvaarding.

    Sommige minderheidsregte sou kon insluit die reg op eie (staatsbetaalde) onderwys, reg op die beskerming van erfenisgoedere, wat straatname, dorpsname en monumente insluit, die reg op bedryf van staatsondersteunde kleuterskole en ouetehuise, museums, ens.

    Verder moet diskriminerende maatreëls wat Afrikaners sielkundig of ekonomies benadeel, deur ons eie grondwet verbied word. Hierdie is hoë profiel kwessies wat Afrikaners sommer gou bymekaar sal bring, veral as die VAO sukses kan bewys. Onregmatige teenstand deur die staat kan deur internasionale regshefbome teengestaan word.

    Erkenning dat die VAO die outentieke verteenwoordiger van die Afrikaner/Boerevolk is, moet dan van die meeste westerse lande verwerf word, in welke geval die VAO ook sou kon deel in die begrotings wat oorsese regerings aan minderheidsorganisasies skenk. Hy kan selfs op ‘n pro

    rata deel van die RSA fiskus begin aanspraak maak om die funksies wat hy namens die staat aan sy lede vervul, te finansier en in die nasionale begroting ingesluit word.

    Internasionale steun deur simpatieke minderheidsgroepe sal gewerf moet word om die wêreldwye aktiviste organisasies vir gemeenskapsregte so sigbaar moontlik te maak vir verhoogde druk. Ons raak nou gereed vir Fase Twee, of Operasie Volkstaat.

    Tot op hierdie punt is daar nog geen sprake, aandrang of bespreking van ‘n eie grondgebied nie, omdat daardie kwessie verdelend inwerk op ‘n leierlose en verwarde volk.

    Eers wanneer sukses behaal is met die beskerming van minderheidsregte orals binne die grense van die RSA, sal daar genoegsame ondersteuning vir ‘n bepaalde territorium kan begin ontwikkel. Dan kan Fase Twee aangepak word.

    Behalwe in die geval van Pretoria met sy unieke Afrikanerkonsentrasie waar ‘n groot stryd vir politieke heerskappy nog gaan woed, sal voortydige bespiegeling of aandrang op ‘n bepaalde gebied mense buite daardie gebied negatief beïnvloed en die vryheidsideaal vertraag of selfs kelder.Operasie Volkstaat sal nou kan begin. Die VAO se volgende taak sal wees om sy eie Kommissie aan te stel om voort te bou op die werk van die Volkstaatraad om ‘n finale keuse van ‘n praktiese grondgebied(e) te maak wat deur die VAO formeel en amptelik aanvaar kon word.

    Internasionale volkeregtelike erkenning moet dan van die VN en EU agentskappe vir die Afrikaner/Boerevolk se reg op territoriale selfbeskikking verkry word. Dit sal ‘n moeisame proses wees, maar daar is geen alternatief nie. Die poging moet gerugsteun word deur ‘n behoorlik

    georganiseerde volkstemming vir of teen ‘n Boerestaat om voldoende steun te bewys.

    ‘n Gebied wat deur ‘n oorgrote meerderheid Afrikaners/ Boere bewoon word, moet dan afgebaken word. Die gebied hoef nie baie groot te wees nie, maar moet ekonomies lewensvatbaar

    wees om minstens 200,000 burrgers te akkommodeer, waarvan ‘n fraksie waarskynlik landbouers sal wees.

    Afrikaner landbouers sal regdeur die RSA asook Afrika vir die voedsel produksie vir die RSA en

    Afrika bevolking kan sorg as deel van ‘n onderhandelde skikking vir selfbeskikking. So ook sal ander Afrikaners/Boere vir die RSA se watervoorsiening en gesondheidsdiense kan sorg.

    Op hierdie stadium speel aktivisme ‘n baie belangrike rol en in elke dorp en stad sal wettige vryheidsaksies met mediadekking op ‘n gereelde basis geloods moet word.

    Sou sigbare en geloofwaardige vordering getoon word, stel die VAO eise vir outonomie ingevolge art 235 van die grondwet, gesteun deur ‘n volkstemming of plebisiet binne die bestemde gebied. So ‘n plebisiet sal sonder benadeling van of diskriminasie teen enige ander permanente burgers binne die betrokke gebied moet wees.

    Wanneer dit suksesvol afgehandel is, kan eise vir selfregering aan die owerhede gestel word. Indien daar nie gehoor gegee word aan die eise, wat ook deur die internasionale waghonde oor minderheidsvolke ondersteun word, kan ultimatums gestel word, waarna ‘n regering in ballingskap gevestig kan word.

    Hierdie stappe moet almal deurgewerk word. Daar is geen kortpad nie. Die geskiedenis het getoon dat sessessie nie maklik verkry kan word nie en dat dit gewoonlik op ‘n burgeroorlog uitloop. Sou ‘n politieke oplossing gevind kon word wat op strategiese samewerking tussen die Afrikaner/Boerevolk en die regering kan uitloop, sal ‘n oorlog moontlik afgeweer kan word.

    Samewerking kan voedselsekuriteit, watersekuriteit en energiesekuriteit vir die RSA insluit. Om egter voortydig met ‘n oorlog te begin dreig of om ‘n konflikterende of rasgebaseerde styl van optrede of retoriek nou reeds te gebruik, verminder die legitimiteit van die stryd en word

    die hele proses vertraag.

    Skeptici mag vra: In die tyd van die Anglo Boere Oorlog toe die Boerevolk die meeste simpatie en respek in die moderne wêreld gehad het wat ons ooit gehad het, was geen regering of organisasie van beduidende omvang bereid om ons te ondersteun nie. Waarom sal hulle dit nou skielik doen?

    Die tye het verander sedert die menseregte en volkeregtelike doktrines na die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel het asook na die stigting van die VN. ‘n Vryheidstryd moet internasionaal aanvaarbaar wees. Bonop moet die internasionale gemeenskap asook die plaaslike bevolking aanvaar dat die toestaan van selfbeskikking aan die Afrikaner/Boerevolk in belang van die hele

    land sal wees. Geen moondheid sal enige poging steun wat daarop neerkom dat die streek gebalkaniseer of in ‘n burgeroorlog gedompel word nie.

    Territoriale selfbeskikking is dus ‘n lang en moeisame proses, wat dekades mag duur, afhangende van die algemene politieke klimaat in die land. Intussen moet die lewe egter aangaan, en moet Afrikaners hul taal, kultuur, skole en ander erfenisse bewaar.

    Intussen moet ons ook verhoed dat die volk en sy erfenisgoedere uitgeroei word. Hiervoor moet alle

    organisasies wat met Afrikanersake bemoeid is, en veral die jongmense, hul deel bydra terwyl hulle nader aan mekaar beweeg.

    Afrika is ‘n onvoorspelbare plek en enigiets kan binne die volgende dekade of twee gebeur.

    Die stigting van COPE het weereens getoon dat die gom wat die verskillende etniese groepe binne die ANC bymekaar gehou het, reeds verweer het. Verdere verdelings binne die ANC is ook moontlik wanneer die SAKP sou probeer om die party volledig te skaak.

    Om dan weer te sit met die problematiek waarmee dr HF Verwoerd geworstel het, is glad nie onvoorspelbaar nie, en ‘n tweede Codesa mag dalk plaasvind om die orde in die land te herstel.

    As alles dan in plek is, verkry die Afrikanerevolk dalk hul vryheid baie, baie gouer. Dit gaan van hul eie geloof, werkywer en drang na vryheid afhang.

    Daar is ook grade van vryheid en mens kan na Fase Twee reeds binne twee of drie jaar beduidende vordering toon om seggenskap oor eie sake te verkry.

    Dus is dit nie ‘n kwessie van ‘n Volkstaat of Minderheidsregte op hierdie stadium nie, maar van albei ─ die een lei tot die volgende.In menige ander lande sou hierdie program op sameswering tot hoogverraad neergekom het, wat in sommige lande tot die doodstraf sal lei. Maar die werklike waarde van Art. 235 van die RSA Grondwet is dat dit volgens die land se hoogste hof, naamlik die Grondwetlike Hof wettig is om na ‘n eie staat te strewe, mits daardie strewe grondwetlik geskied. Die uitspraak moedig so ‘n strewe selfs aan deur die Art 185 Kommissie wat die VAO namens die regering moet erken.

    Die baie probleme op die grondwetlike pad na vryheid moet nie onderskat word nie. Nogtans is dit die aangewese weg om altyd binne die Grondwet en die landswette te bly om die vryheidsaak nie skade te berokken nie.

    Maar, wanneer alle middele uitgeput is, sal gewapende opstand die enigste oorblywende alternatief word. Dit is die rede waarom die volkspoging deur ‘n Afrikaner owerheidsgesag gelei moet word om te verhoed dat heethoofde op ongekoördineerde wyse die hele saak vernietig en antagonisme teenoor Afrikaners tot skreiende vooroordele en selfs amptelike geweld deur die polisie en weermag op weerlose Afrikaners losbars.

     

    реставрация паркета недорогоФильчаков прокурор

  • Volkstaat: drome teenoor ekonomiese werklikhede

     

    Ek wil graag reageer op Anton Barnard, Ilse Salzwedel, Leonie en Dan Roodt se skrywes.

    Reeds sedert 1984 is ek betrokke by die volkstaat-idee toe ek ‘n artikel in die destydse Vaderland gepubliseer het wat gepleit het dat partisie van die land die enigste standhoudende politieke oplossing vir Suid-Afrika is.

    ‘n Groot maar ekonomies-beskeie grondgebied, wat vanaf Saldanha in die suide tot by die Verwoerddam in die Noorde strek en wat dan met die Oranjerivier tot by Oranjemund strek moes van Suid-Afrika afskei. Prof Carel Boshoff was ook ‘n groot voorstaander van daardie grondgebied. My entoesiasme het gespruit uit my voorkennis van die natuurlike hulpbronne van die gebied, soos byvoorbeeld die massiewe Koedoe-gasvelde aan die weskus en die enorme reserwes van mangaan en ystererts by Sishen. Ek was indirek betrokke by ‘n lewensvatbaarheidstudie vir ‘n groot nuwe staalfabriek by Saldanha, wat duisende werksgeleenthede vir jong Afrikaners sou skep. Daardie fabriek het sedertdien gerealiseer, maar is weens verstek buite die bereik van Afrikanerdom. Die Koedoe-gas sou as energiebron al langs die weskus gelei word en aan ‘n energie honger Weskaap verkoop word. Die aardgas sou ook na die Verwoerddam gelei word waar dit as energiebron kon dien vir ‘n gasturbinekragstasie asook ‘n nuwe chemiese bedryf soos Sasol en sy telge. Die hoofoorweging is dat ekonomiese ontwikkeling van megaprojekte die dryfveer agter die nuwe groot demografiese verskuiwing vir ‘n volkstaat moes wees wat op streeksontwikkeling sou berus.

    Hierdie natuurlike hulpbronne sou duisende werksgeleenthede aan daardie Afrikaners kon verskaf wat deur Azanië verstoot sou word. Dit sou die stimulus wees vir volkstaatstigting. Binne tien jaar kon die nuwe ekonomies selfstandige staat sterker presteer as Botswana. Partisie sou aan Afrikaners die keuse bied om óf in Azanië agter te bly of na ‘n snel groeiende Afrikanerland te trek.

    Maar Afrikaners sou dan ‘n keuse hê. Vandag is hul enigste ander keuse egter om die land te verlaat.

    Tydens die onderhandelinge sou die internasionale gemeenskap die onafhanklikheid van Afrikanerland kon borg as deel van die oorkoepelende nasionale skikking. Daardie gebied, met sy hulpbronne sou gesien word as erfporsie en assuransiepolis vir die Afrikanervolk. Hoewel kleurlinge aanvanklik in die meerderheid sou wees, sou Afrikaners, wat as burgers van Afrikanerland wou registreer, amptelike stemreg in daardie gebied kon bekom en sodoende die meerderheid uitmaak. Andersins sou hul stemreg in ieder geval vermors wees tydens die vyfjaarlikse demografiese sensus wat as verkiesings bekend staan. Die nie-stemmende Afrikaners se getalle is meer as genoeg daarvoor. ‘n Voorbeeld is dat die stemmetal van inwoners van Soshanguwe, wat buite die distriksgrense van Pretoria woon, die Hoofstad regeer en tans besluit wat Pretorianers mag doen en en nie mag doen nie. In vandag se politieke klimaat sou meer as ‘n miljoen Afrikaners hul stemreg in Afrikanerland kon uitoefen, waar hulle ookal binne en buite Suid-Afrika sou woon.

    Maar hierdie toekomsbeelde sal vandag as verouderde denke beskou word, aangesien die staatkundige strukture wat meelopend met ander grondwetlike skikkings bereik kon word, alles verlore is en nie in internasionaal erkende reg van die Afrikanervolk grondwetlik vasgelê nie is nie. Die Noordkaap as streek is dus nou daarmee heen.

    Met die nuwerwetse denke het Orania die plek ingeneem van die Afrikanerland omdat dit binne die gebied geleë is, maar sonder enige noemenswaardige ekonomiese bedrywigheid van sy eie. Moderne denke is dat mense deur hul sug na vryheid uiteindelik gedwing sal word om van voor af te begin. Daardie aanvaarding neem ek met ‘n knippie sout. Vandag trek mense agter werk aan. Ek het bewondering vir Orania se leierskorps en wat reeds bereik is, maar ander streke in Suid- Afrika, Zambië, Mosambiek en die DRK bied veel beter ekonomiese vooruitsigte as Orania. Desondanks moderne denke is ek van mening dat ‘n ideologiese dryfkrag nie ‘n ekonomies gestremde gebied genoegsaam kan stimuleer om dit na staatstatus te lei nie. Vandag sou dit juridies bykans onmoontlik wees om inwonerstatus van Orania van buite te bekom om sy stemgetalle op te stoot.

    Dit bring my na die vier rubrieke wat ek aanvanklik na verwys het. Ilse Salzwedel lyk na die tipiese liberale bloeiende hart wat op retoriek staatmaak. Haar morele standpunte is werklikheidsvreemd. Sy is deel van die koor wat skree dat ons, as vermoorafwagtendes, moet kniel en dankbaar wees dat ons nog leef. Die onheile van apartheid is die stut vir haar betoog. Ilse, ek het nuus vir jou: die rede waarom jy en ek nog leef is nie vanweë die vergewensgesindheid van die swart volke nie. Nee, dit is omdat slegs ‘n klein persentasie van hulle vandag beter daaraan toe is as onder apartheid. Jy leef omdat hulle geen rede het om jou by te kom nie, anders as om jou goed te steel, wat nog altyd in die aard van swart volke was en die rede was vir die Groot Trek en daarna.

    Leonie se stuk weerspieël haar woede teenoor ‘n wankelende swart regering, Dit dien as dryfveer om onder swart oorheersing weg te kom. ‘n Volkstaat is dus ‘n nuttige ontsnappingsroete daarvoor. Die meeste van ons stem waarskynlik met haar sentimente saam, maar dit bring ons nie nader aan ‘n oplossing nie.

    Dan Roodt het verskeie artikels oor die volkstaatbegrip geskryf en ek stem grootliks met sy uitgangspunte saam, behalwe waar hy in die slaggat trap om ‘n gebied te identifiseer. Vir drie jaar was ek ‘n voltydse lid van die Volkstaatraad, waar ons met kaarte en voorleggings van tientalle afgevaardigdes geworstel het. Dieselfde redes geld vir al daardie kaarte as Orania waarom hulle nie ‘n politieke oplossing vir die Afrikanervolk kan wees nie, maar ‘n proefneming (om Carel IV aan te haal). Soos hierbo genoem, is die ekonomiese trekkragte gans te swak om mense te oorreed om spekulatief na ‘n vreemde gebied te laat trek. Verder vereenselwig ek my met Dan se standpunte.

    Wat dan nou?

    Dit bring my na Anton Barnard se jongste stuk. Anton, ek stem heelhartig met jou goed beredeneerde standpunt saam dat ons selfbeskikking as uitgangspunt moet neem en nie grondgebied nie. Daarvoor benodig ons amptelike strukture met dinamiese jong leiers wat die Afrikanervolk sal kan besiel deur suksesvolle leiding. Daarvoor het ons ook nie ANC goedkeuring nodig nie. Benewens jyself, Dan Roodt en Danie Goosen, is ek is ook beïndruk met Kallie Kriel, Dirk Herman en Flip Buys. Tydens laasjaar se Gelofteviering by Bloedrivier, wat ek en my familie met meer as drieduisend ander volksgenote bygewoon het, het Flip Buys ‘n staande ovasie ontvang na sy inspirerende voordrag. Flip was nie sinies nie en het niemand gekritiseer nie. Hy het ook nie moedeloos oor die huidige politieke moeras gekla waarin Afrikaners hulself tans bevind nie. Hou op om drome te droom. Vat liewer die graaf en begin self spit. Hy het goeie voorbeelde van suksesvolle aksies opgenoem.

    Solidariteit doen reeds veel van dit wat Anton voorstaan, maar sonder die legitimiteit van ‘n volk se seën. Etlike ander organisasies kan met Afriforum en Solidariteit saamspan en oor ‘n klompie jare ‘n verkiesing reël. Gesien teen die agtergrond van die huidige opwelling van weerstand teen die aanstuwende swart golf, is die volgende grondwetlike stap baie klein en straks nader as wat ons dink.

    My oplossing vir Afrikanerselfbeskikking is om na die konstituering van die AO die grense te trek waar driehonderd duisend plus Afrikaners reeds woon en waar hulle reeds ekonomies bedrywig is. Die punt is dat ekonomiese realiteite nie deur drome vervang kan word nie, maar deur drome versterk moet word. Gee die mense van Pretoria weer hoop sodat hulle deur middel van die grondwetlike hof en ander regsaksies, die juk van Soshanguve kan afwerp. Anton se AO is die beginpunt vir bevryding van die Afrikanervolk, wat tans ook die Boerevolk insluit. ‘n Gebied oos van die Pietersburg snelweg en wat aansluit by Irene-Verwoerdburg in die suide en Pretoria se noordelike voorstede en verder strek na Hartebeespoortdam sal ‘n uitstekende stadstaat kan vorm.

    Histories is dit alles Afrikanergrond. Dit sluit geen lokasies in nie en die Afrikanermeerderheid is steeds meer as 64%. Die minderheid is grootliks nasionaliteite van oorsese oorsprong met ‘n klein getal kleurlinge en baie min inheemse swartes. In daardie gebied sal die polisiestasies deur Afrikaners beman word, bygestaan deur Anton se sekuriteitsmaatskappye. Die gebied is groter as verskeie state wat in die VN verfteenwoordig is, soos byv. Luxembourg. Toekomstige uitbreiding sal waarskynlik ooswaarts strek, sal Kleinfontein insluit en uiteindelik net duskant Witbank eindig.

    Wat eerste gedoen moet word is om die AO te legitimeer en om Soshanguve se oorheersing van Pretoria deur regsaksies te beëindig. Sonder die getallelas van Soshanguve kan Afrikaners die stadsraad by die stembus oorneem sodat die stadsraad sy samewerking vir Afrikaners se selfbeskikking kan gee. Helaas, omdat dit bots met die DA se ideologie, sal dit sonder die DA gedoen moet word. Afrikaners, wat waarskynlik 90% van die DA se plaalike stembasis uitmaak, sal moet besin oor daardie party. Op nasionale vlak kan hulle vir die DA stem, maar in plaaslike verkiesings sal hulle aan hulself moet begin dink en vir die VF+ stem.

    дома для куколДанильченко Юрий Брониславович

  • Daar is lewe anderkant Eskom

    Op 18 Junie vanjaar skryf ek ondermeer dat die potensiaal wat in ‘n digitale ekonomie opgesluit lê tans rondom ons ontvou. Verouderde infrastrukture word reeds as ‘digitale hindernise’ beskou.

    Wêreldwyd word hierdie hindernisse deur politieke – en tegnologiese druk bevraagteken. Die Dept van Mineraal en Energiesake se nuwe beleidsraamwerk, van wat vandeesweek afgekondig is, bevestig dat Suid-Afrika uiteindelik in pas begin kom met ander lande vir sover dit kragopwekking aanbetref.

    Die opheffing van Eskom se monopolie onthef hom van die verpligting om man alleen die verantwoordelikheid te dra vir die land se kragsekuriteit of inderdaad om die miljarde rande te voorsien om daardie verpligting na te kom.

    Nuwe verskaffers mag nou tot die mark toetree om krag aan die nasionale kragnetwerk te lewer en die staat mag selfs aan Eskom ‘beveel’ om bepaalde kragstasies te bou sou die behoefte daarvoor ontstaan. Waar die geld vandaan sal kom sal nie Eskom se probleem wees nie.

    Die fyner besonderhede moet nog uitgestippel word, maar dit is reeds duidelik dat ‘n nuwe en opwindende mark vir gedesentraliseerde stelsels ontstaan het. In die nabye toekoms kan ‘n sakekompleks, winkelsentrum, hospitaal, universiteit, aftreeoord of fabriek sy krag self opwek met moderne tegnologie. Vandag is klein gasturbines beskikbaar wat meer betroubare en goedkoper krag as die munisipale netwerke, gerugsteun deur Eskom, kan lewer.

    Hoëspoed gasturbines wat wrywingloos op lug – en magneetlaers loop het ‘n ontwerpleeftyd van tien jaar en langer. Hoe betroubaar is jou yskas? Myne loop reeds vir langer as 25 jaar sonder enige diens aan die bewegende dele. Die konsep van hierdie klein turbines met slegs een roterende onderdeel, is om presies dieselfde graad van betroubaarheid te handhaaf.

    Hopelik sal dit eersdaags moontlik wees om jouself as diensverskaffer te laat registreer. Deur ‘n finansieringspakket van R200 miljoen met ‘n finansiële instelling te beding vir die aankoop van 500 stelle met ‘n gesamentlike vermoë van 50 Megawatt kan mens dan vinnig ‘n speler in die mark wees. Dan huur mens die toestelle by die instelling, presies soos die sogenaamde bruikhuurooreenkomste met motors. Waar Sasolgas beskikbaar is, bestaan geen brandstofprobleme nie. Anders word ‘n ondergrondse tenk geïnstalleer en periodiek soos by vulstasies gevul.

    Wêreldwyd word daar reeds na ‘n elektrisiteitsrevolusie verwys. As gevolg van verwaarlosing van die ekostelsel gaan die wêreld se kragopwekkingsnywerheid tans deur die geboortepyne van ‘n diepgaande revolusie en die vraag onstaan of die huidige energiebeplanners en leiers daarvoor opgewasse gaan wees. Vandeesweek het Suid-Afrika die eerste tree op daardie pad gegee.

    Vroeër was die elektrisiteitsektor (in Thomas Edison se woorde) “…’n natuurlike monopolie.” Algaande het dit ‘n politieke speelveld geword. Vandag het dit nie meer ‘n bestaansreg nie, want die stelsels is afgeleef, is onbetroubaar en het onbetaalbaar duur geword.

    Tradisioneel was dit gereken dat ‘n land se energiesekerheid verband hou met sy vermoë om genoegsame reserwekapasiteit gereed te hê sodat sy ekonomiese groei nooit belemmer sal word nie. Met moderne tegnologie kan addisionele kapasiteit binne weke na spesifieke groeipunte geneem word in klein inkrementele stappies, liewer as die reusagtige koolstofspuwende monsters wat die moderne verwysingsraam geword het.

    Hoewel nie in kousale verband nie, bestaan daar ‘n korrelasie tussen elektrisiteitsverbruik en ekonomiese groei. Teen ‘n beplande ekonomiese groeikoers van 4% per jaar verdubbel die BBP oor sewentien jaar. Verdere korrelasies bestaan tussen tussen bevolkingsaanwas, verstedeliking, verhoging in lewenstandaard en kragverbruik. Tensy die land se opwekkingsvermoë dus in verhouding uitgebrei word, skei die grafieklyne in al vier gevalle.

    Hiervolgens moet Suid-Afrika se huidige vermoë teen 2026 met minstens 50% gegroei het om tred te hou met die demografiese en ekonomiese werklikhede sodat ‘n ekonomies/politieke spanningsituasie voorkom word. Die huidige vermoë van ongeveer 40 Gigawatt moet dus in stappe van I Gigawatt per jaar tot 60 Gigawatt oor twintig jaar uitgebrei word.

     

    As gevolg van die verlies aan tyd oor die afgelope vyftien jaar is Eskom ooglopend nie daarvoor voorbereid nie. Die tyd het dus nou finaal aangebreek om Eskom se monopolie te beëindig en die gapings in die grafieke te vul. Die volgende wenke sal verder meehelp om die aankomende krisis die hoof te bied:

     

    · Eerstens en seker die vernaamste is om die beleid van swart ekonomiese bemagtiging en transformasie ondergeskik te stel aan ‘n beleid van energiesekerheid. Ek is bewus van kontrakteurs en konsultante wat beweer dat meer tyd aan die aard en struktuur van swart bemagtigingsvennootskappe bestee word as aan die tegniese of finansiële aspekte van hul tenders en is hulle derhalwe onwillig om hul dienste aan Eskom beskikbaar te stel. Die belange van swart instansies wat deur kontrakte bevoordeel gaan word kry dus meer aandag as die meriete van tenderaars se aanbiedings. Hierdie aspek is ‘n ontsettende mors van tyd en geld wat die fokus vervaag en besluitneming vertraag. ‘n Balans moet gevind word tussen die bereiking van energieteikens en transformasieteikens, met die oorwig swaar op eersgenoemde. So nie, gaan dit die land baie duur te staan kom. Soos verteenwoordiging en transformasie grondwetlik nie vir die land se inligtingsdienste geld nie, behoort dit ook nie vir die energiesektor te geld nie. Energiesekerheid is gans te ingewikkeld, veral mbt die loopbaansekerheid en stabiliteit van tegniese vaklui wat aan tien jaar of langer projekte werk en waar ervaring en kundigheid deurslaggewend is. Vir die energiesektor, en dus vir die land as geheel, is politieke inmenging op ‘n spesialisgebied fataal, aangesien die ekonomiese en politieke stabiliteit van die land, deur onervare energiebeamptes se gebrek aan insig, ervaring of optrede in gevaar gestel kan word.

     

    · Soos die geval was met die telekommunikasiebedryf, kan alternatiewe diensverskaffers op die been gebring word om krag aan munisipaliteite en/of nywerhede en sakeondernemings te verskaf. Eskom moet voortaan verplig word om sekere van sy substasies te verkoop of te verhuur sodat nuwe diensverskaffers op gedesentraliseerde basis kragopwekking stelsels daarop kan oprig en Eskom van die verpligting onthef om krag aan die gebied wat deur daardie substasies bedien was, te voorsien.

     

    · Nog ‘n nasionale energieprojek is ‘n aardgas kragstasie wat aan die Kaapse weskus opgerig kan word om aardgas vanuit die Koedoeveld in die Atlantiese Oseaan te gebruik. Oorweging kan geskenk word om die gas langs die weskus na Kaapstad per pypleiding te neem om die energie-arm Weskaap daarmee te bedien en vandaar na Mosselbaai om Mossgas se kwynende gasreserwes aan te vul. Gas in die Kaap sal die behoefte aan elektriese krag vir verhitting wesenlik verminder en duisende nuwe werksgeleenthede skep.

     

    · Instandhouding van bestaande kragstasies kan aan klein spesialismaatskappye wat nie aan SEB-maatreëls onderworpe is nie en wat die nodige kennis en ervaring besit, geprivatiseer word.

     

    · ‘n Spesiale aansporingsmaatreël kan aangekondig word wat nywerhede, supermarkte, sakegeboue, tegnoparke en veiligheidsoorde in staat sal stel om hul eie opwekkingskapasiteit aan te koop en te bedryf. Assuransiemaatskappye kan ook verlagings in premies vir verlies van bederfbare produkte aan sulke maatskappye oorweeg.

     

    настенно потолочные светильникиФильчаков прокуратура харьков

  • Transformasie bevorder rassisme

    Johann WingardVanweë ons lang geskiedenis van konflik kan dit nie ontken word dat diep gewortelde spannings tussen Suid-Afrika se volksgroepe steeds heers en vir baie dekades nog sal heers nie. Daardie spannings heers reeds vir tweehonderd jaar en dateer terug na die eerse Xhosa-oorlog in 1811, waarna nog agt volwaardige oorloë in die Ooskaap gevolg het, die laaste in 1879. Die ANC-regering probeer nou om die inherente psige van sy landsburgers deur hardhandige maatreëls te onderdruk deur rassisme te kriminaliseer en as die grootste sosiale sonde te verhef – selfs groter as gewapende roof en verkragting.

    Tydens en ná die Groot Trek is die Oosgrensoorloë opgevolg deur oorloë tussen Boere en Zoeloes en tussen die Boere en Basotho’s, die Matabeles asook onderlinge gevegte tussen die verskillende swart stamme. Net toe dit lyk of mense in vrede begin saamleef, kom die Britte met hul oorloë teen die Zoeloes en die Boererepublieke, wat die hele spul weer beduiwel het. Al hierdie oorloë was gewelddadig, en die vrouens en kinders is nooit gespaar nie. Dit het gepaardgegaan met haat, wrewel en wantroue tussen volksgroepe wat as rassisme en xenofobie manifisteer en wat in die bloed van die land se burgers ingekruip het.

    Diepgaande haat en vooroordele het deel van mense se psige geword. Dit is van geslag tot geslag oorgedra. Swartes het die Boere gehaat en andersom. Niemand het die Engelse vertrou nie. Zoeloes het neergesien op die Sjangaans en die Xhosas is as die opperste skelms uitgekryt. Die arme Boesmans is tot die sandduine verban. Sedert 1994 het Zimbabwiërs, Nigeriërs, Mosambiekers en Somaliërs die teiken van vreemdelingehaat in die groot stede geword, wat selfs tot gewelddadige opstande gelei het.

    Die grensoorlog in Angola en SWA is deur baie swartmense as hul vryheidstryd beskou, terwyl die blankes dit as ‘n stryd teen die kommunisme gesien het. Dit het die antagonisme tussen volksgroepe verder verhoog.

    Hierdie bloedige konflikte is deur sosioloë as ‘n beskawingskonflik beskryf wat nooit tot ‘n einde sal kom nie. Dit was nog altyd in inheemse stamme se aard om mekaar se weiding en vee te roof. Paraatheid was die enigste werkbare strategie om die plundertogte aan bande te lê – baie soos Israel en die Palestyne wat dieselfde grondgebied moet deel.

    Maar ná 1994 is Afrikaners se paraatheidsvermoëns drasties ingekort. Die beskermingsdienste is getransformeer, die kommandostelsel is afgeskaf en wapenwetgewing toegepas om burgers te ontwapen. Sedertdien het terreur weer losgebars en duur onverpoosd voort, wat weer ‘n nuwe antagonisme tussen wit en swart laat opvlam het. Afrikaners voer daagliks ‘n oorlewingstryd teen bendes wat roof, moor en verkrag, presies soos in die Ooskaap van vroeër. Armoede, werkloosheid en misdaad word bygesleep om die swart-op-wit en swart-op-swart geweld te verduidelik, maar daar word geswyg oor ander Afrikalande waar groter werkloosheid en armoede bestaan.

    Eenrigtingrassisme het ‘n gerieflike politieke begrip geword. Volgens die meeste swartmense kan rassisme per definisie slegs wit-op-swart wees, omdat swartes “nooit meerderwaardig teenoor wittes sal voel nie”. Die rassesolidariteit tussen swartmense is veral treffend wanneer ‘n swart bestuurder weens onbekwaamheid afgedank word. Hiervoor word die swart bestuursforum (BMF) ingespan met die wete dat iets soos ‘n wit bestuursforum polities onbestaanbaar is. Gelukkig word Solidariteit en Afriforum se bestaan nie bevraagteken nie en kan hulle daardie rol vervul en doen hulle dit ook wel deeglik.

    Nou hoe gemaak in ‘n demokratiese land met sy veelgeroemde liberale grondwet?

    Teen die agtergrond van die land se geskiedenis is dit gou duidelik dat ‘n totale gebrek aan insig tydens die opstel van die grondwet geopenbaar is. Daar is eenvoudig nooit rekening gehou met die werklikheid van die kultuurklowe tussen landsburgers nie.

    Sport en die ekonomie is twee middelpuntsoekende kragte wat die samelewing bestaande uit alle rassegroepe probeer saambind, en dikwels daarin slaag om ‘n mate van samehorigheid te bewerkstellig. Maar dan word die goeie uitwerking daarvan vernietig deur politieke inmenging soos kwotas, rasseteikens en ander ideologiese kwessies soos transformasie.

    Vir veral Afrikaners is integriteit die hoeksteen van hul sportondersteuning – integriteit by die kies van spanne, afrigters en administrateurs. Afrikaners sal dikwels ‘n swart krieketspeler soos Loots Bosman verkies bo byvoorbeeld ‘n sukkelende Albie Morkel sodat plek gemaak kan word vir nog ‘n bouler soos Abdullah Ebrahim. Dit gaan dus nie oor ras nie, maar oor gehalte-integriteit om die teenstaanders te kan oorrompel.

    Rassisme kom tot uiting waar historiese vooroordele en gedragspatrone tussen rassegroepe opduik as een groep sy wil op die ander wil afdwing. Die antagonisme tussen groepe, wat inherent in die emosionele samestelling van die meeste swartmense en Afrikaners bestaan, lê baie naby aan die oppervlak van hul psiges. Tydens politieke gesprekke tussen groepe kom hierdie antagonisme tot uiting – lees gerus die woernaalgesprekke op die internet, waar die suiwerste vorm van rassisme tussen wit en swart daagliks plaasvind.

    Die enigste oplossing om sulke uitings van rassisme te verhoed, is dat een rassegroep nie sy wil op die ander sal afdwing nie. Solank transformasie, SEB, regstellende aksie en kwotas landsbeleid is, sal rassisme dus die onvermydelike uitvloeisel daarvan wees. Die hele beleidsraamwerk, waarvoor geen juridiese fundering bestaan nie, plaas die fokus op rasseverskille en voorkom enige vorm van versoening.

    Die kriminalisering van rassisme is dus ‘n vorm van magsmisbruik omdat dit ‘n onregmatige vorm van onderdrukking van normale menslike emosies verteenwoordig.

    потолочный светильникДанильченко Юрий Брониславович