Die Afrikaner is bankrot, en soos almal weet, verloor jy al jou bates as jy bankrot verklaar word. As straf moet jy dan eers vir \u2018n aantal jare in die handelswoestyn gaan leef voor jy \u2018n regter vra om jou status te herstel, en jy dan stadig en pynlik van voor af weer bates kan bymekaar maak.<\/p>\n
Daar kan natuurlik vele oorsake wees vir bankrotskap, en die gewilde verskoning is dat een of ander vennoot of sakekennis jou verneuk het \u2013 dit is altyd iemand anders se skuld. Maar die pynlike waarheid is dat dit altyd te wyte was aan verkeerde besluite wat jy geneem het, of jou gebrek aan aksie om op te tree toe die tekens van agteruitgang begin wys het.<\/p>\n
Die vraag wat natuurlik onstaan, is: Waar het die Afrikaner se bankrotskap begin en wat het dit aangehelp? Met ander woorde wat is die rede(s) vir ons bankrotskap? Dit sou maklik wees om FW de Klerk en sy Liegbekministers verantwoordelik te hou, mar ongelukig was dit die Afrikaner se eie skuld.<\/p>\n
Daar is \u2018n hele paar redes, waarvan net een nie aan onsself toegewys kan word nie, en dan is daar twee eienskappe, eie aan ons wat \u2018n groot rol gespeel het, en \u2018n hele paar gebeurtenisse waar ons die verkeerde besluit(e) geneem het.<\/p>\n
Die pad tot by likwidasie <\/strong><\/p>\n Die eerste eienskap, wat soos \u2018n paal bo water staan en soos \u2018n draad deur ons geskiedenis loop, is ons onvermo\u00eb om saam te staan en ons onderlinge twisgierigheid. Vanaf die Voortrekkers tot vandag toe hang daardie swak eienskap soos \u2018n meulsteen om die Afrikaner se nek, soos \u2018n slegte reuk wat net nie wil weggaan nie. Dit is \u2018n verlammende en verdelende eienskap, en dit is \u2018n eienskap wat ons tot verleentheid is. As dit voortduur, gaan dit ons vernietig.<\/p>\n Die tweede is ons gebrek aan insig in a) risiko\u2019s teenoor ons status quo, en b) om die veranderlikes wat ons bestaan bedreig, of kan verseker, te identifiseer en sinvol daarop te reageer. Ons raak te gou in \u2018n valse gevoel van gemak en selfvoldaanheid vasgevang. Ons begin te gou ontspan en dink alles gaan goed en sal vorentoe ook goed gaan.<\/p>\n Die invloed van hierdie twee eienskappe kan duidelik gesien word in die verkeerde besluite wat die Afrikaner in sy bestaansgeskiedenis geneem het, en sy gebrek aan vroegtydige of enige optrede, toe omstandigehede daarna gevra het.<\/p>\n Ek het die voorreg gehad om hierdie selfde tema in gesprek met Danie Goosen en Koos Malan te bespreek, en die volgende het na vore gekom. Die gebeurtenisse wat aanleiding tot ons proses van bankrotskap gegee het, is soos volg:<\/p>\n Deur ons stilswye en afwesigheid, het onsself die aansoek vir likwidasie gebring en daar het ons die finale versuim gepleeg as gevolg van \u2018n gebrek aan insig. En ja, dit is waar – deur ons versuim het ons die status van die ANC verhoog tot di\u00e9 van regter in ons saak.<\/p>\n Die gevolg van bankrotskap <\/strong><\/p>\n <\/strong><\/p>\n Nadat daardie hamer geval het, het die Afrikaner aan skok gelei, en gaandeweg het die besef tot ons deurgedring wat ons alles verloor het. En soos jy op die plaas rondstap wat jou vyand op jou bankrotveiling gekoop het, stap ons nou nog in \u201cons\u201d land rond wat nou \u201chulle\u201d land geword het.<\/p>\n Bankrotskap is nie lekker nie, en dit bied nie pret in enige vorm aan die slagoffer daarvan nie. Die gevolge gaan nog vir geslagte met ons wees, en ons gaan vir etlike dekades die uitwerking voel van al die Afrikaners wat in ander lande gaan bly het, wat nou hulle intellektuele bydrae aan \u2018n ander land se mense en ekonomie lewer. Daarby is daar \u2018n geslag jongmense wat skaam grootgeword het vir hulle eie mense, twee geslagte kinders wat met sub-standaardonderwys die lewe moet aanvat, en vele van ons mense wat arm en sonder toekomshoop in wit plakkerskampe bly. Kortom, ons het miskien individueel eiendomsreg op ons huise, erwe of plase behou, maar as volk het ons die totale kaart en transport op ons land verloor.<\/p>\n Die vraag wat na vore kom, is: Het ons die nodige lesse uit die verlede geleer? Gelukkig is daar die gesegde wat s\u00ea \u201cNabetragting is \u2018n presiese wetenskap\u201d waar, en kan ons nou by nabaat die bogenoemde waarhede uithaal, al is dit hoe swaar om dit te erken.<\/p>\n <\/strong><\/p>\n Rehabilitasie <\/strong><\/p>\n Die Afrikaner moet, met sy een taal en sy warboel van waardes en ideologie\u00eb, velskoene, Toyota-bakkies en al binne in die een-en-twintigste eeu inklim, en die geleentheid aangryp om die modernste staat in die w\u00eareld tot stand te bring. Min volke kry daardie geleentheid.<\/p>\n Daarom moet ons saamstaan, en baie slim binne die moderne idioom en re\u00ebls optree om weer \u2018n stuk van ons land op te eis vir die rehabilitasieproses. Dit is ons reg, en ons moenie bang wees nie. Dit gaan yslike groot ghoene van staal vat, maar deur gebruik te maak van moderne metodes en strategie\u00eb, kan ons weer \u2018n gebied kry en begin bou aan die bates en waarde van die nuwe Afrikaner. Maar, as ons nie daardie swakpunte wat ons in die eerste plek bankrot gemaak het besef en verander nie, sal ons nie suksesvol wees nie, en weer dieselfde foute maak – soos \u2018n gewoonte verkwister. Dan stuur ons maar net op ons volgende bankrotskap af. Solank as wat die Afrikaner in homself verdeeld is, sal hy hom kwesbaar maak om deur ander volke oorheers en vertrap te word.<\/p>\n Maar die tyd van die Gesprek is verby. Ons weet wat ons moet doen; ons moet dit net doen. Individue of groepe sal self moet besluit of hulle deel van die rehabilitasieproses wil wees of nie, en daardie deelname of versuim sal deur die geskiedenis beoordeel word.<\/p>\n\n