N\u00e1 die Verraad van \u201994 is Afrikanergeduld en -sin vir regverdigheid met “wit vrees” verwar. Nou word sporadiese uitbarstings aan regse kant as blote rassisme deur die liberales weggepraat. Inderwaarheid is dit simptomaties van \u2018n baie meer – vir die SA superstam-in-wording – vernietigende mag: Wit woede. Wanneer sal die regering wakker skrik en na die Afrikaner begin luister?<\/p>\n
Wit vrees \u2013 wat dit is en wat dit nie is nie.<\/p>\n
Melanie Verwoerd is \u2018n uiters eerlike mens. Ons weet dit want Melanie Verwoerd s\u00ea so, en Melanie Verwoerd sal nie lieg nie, sal sy? In \u2018n TV-onderhoud, terwyl sy ambassadrise in Ierland was, redeneer sy dat blanke Suid-Afrikaners die land in skares verlaat het, nie as gevolg van regstellende aksie of misdaad nie, maar omdat hulle wil… reis. Tydens die opname, circa 2002, was sy nog getroud met Wilhelm Verwoerd, oorloperkleinseun van H.F. Verwoerd. Sy het deskant gesing in die lofkoor vir die ANK en haar menings en rasionaliserings het sy stiptelik uit die koorbundel van die party gekry.<\/p>\n
In antwoord op Sandra Prinsloo se vraag oor blankes se vrese, het sy Thabo Mbeki se woorde gekanaliseer: Vrees word deur onkunde aangevuur. Blankes se vrese is eintlik net vooroordele, veroorsaak deur die stompsinnige aanvaarding van stereotipes. Wanneer blankes meer van swartmense en hulle kultuur leer, sal di\u00e9 vooroordele, en daarmee saam wit vrees, verdwyn. Vir d\u00edt om te gebeur, moet afstand, geografiese afsondering, tussen die rasse verdwyn.<\/p>\n
Sy het miskien intellektueel ingestem dat rasseineenvloeing in \u2018n bepaalde gebied die wagwoord vir ware en nodige transformasie is, maar sy het dit nooit geglo nie, nie regtig nie, nie met hart en siel nie. In die onderhoud, met \u2018n skielike frons, \u2018n gesigsplukkie wat ongemak, selfs selfongeloof openbaar, reageer sy op \u2018n vraag oor Noord-Ierland. Is daar \u2018n oplossing? … nee. Sy dink nie so nie, en vertel van \u2018n voorval waar ouers in \u2018n Protestantse woonbuurt Katolieke kinders verhoed om daardeur skool toe te loop. \u2018n Herrie ontstaan. Polisie moet die kindertjies skool toe en terug begelei. Nee, die kulture is te uiteenlopend. Multikulturele harmonie is onmoontlik. Blykbaar registreer die heerlike ironie nie by haar nie: Twee dele van \u2018n enkele volk, uit een kultuur afkomstig, net deur hulle geloofstradisies te onderskei, kan nie in een gebied saamleef nie. Maar twee rasse, met geen tradisie of kultuurooreenkomste anders as strydgenote in een gebied nie, nou ja, di\u00e9 kan en moet saamleef. Dis die oplossing. Dis die Mandela-droom in aksie.<\/p>\n
Volgens die beste blanke liberalistiese tradisie, het Melanie Verwoerd aan die einde van haar ampstermyn van Wilhelm Verwoerd geskei en haar toegewydheid aan rasseversmelting gedemonstreer deur permanente verblyfreg in leliewit Ierland te bekom. Wat haar rasionalisering ook al is, en glo my, niemand verdedig hulle onverdedigbare handelinge met dieselfde vloeiende vasberadenheid as \u2018n liberalis nie, sy moet erken sy word nie gereeld in Dublin deur \u2018n swart minibustaxi van die pad af gedruk nie en het lanklaas die risiko geloop om deur \u2018n swartman verkrag te word. Gebiedskeiding werk vir haar rasseharmonie; hoekom nie vir die res van blanke Suid-Afrika nie?<\/p>\n
Haar teorie dat bekendheid met ander rasse hulle bemind sal maak, sal min indruk op blankes op die platteland maak. Daar is niemand meer wantrouig teenoor swart kultuur as juis hierdie boere nie en daar is niemand wat swart kultuur beter ken en verstaan as hierdie plattelanders nie. Duidelik het bekend nie bemind gemaak nie! Melanie Verwoerd, daarenteen, het \u2018n euforiese bewondering vir swart kultuur en geestelikheid. Hierdie aanprysing is blykbaar makliker om vol te hou vanuit Dublin as Dullstroom. Haar lewensdemonstrasie is dat hoe verder \u2018n witmens van Afrikakultuur verwyder is, hoe makliker is dit om waardering daarvoor te h\u00ea. Die sinvolle gevolgtrekking is dat gebiedskeiding onontbeerlik is vir rasseharmonie. En was dit nie presies wat H.F. Verwoerd, haar voormalige man se oupa, bepleit het nie?<\/p>\n
Blanke mense het n\u00e1 vyftien jaar van ANK-oorheersing \u2018n baie beter begrip van swart kultuur en lewensbeskouing. En hulle is meer wantrouig as ooit. Veiligheidshekke is ho\u00ebr, alarms skriller, waghonde groter, buurtpatrollies meer opsigtelik namate swart woongebiede nader aan blanke buurte kruip en toegang makliker word. Om ag te slaan op redelike veiligheidsaksiomas, soos om, s\u00ea nou maar, nie in die donker in jou motor langs \u2018n lokasie af te trek om te slaap nie, is nie die gedrag van \u2018n lafaard nie. Dis blote, basiese wysheid. Om verlok te word deur die newelideaal van Afrika-medemenslikheid \u2013 die Afrika-kultuur van basiese respek vir lewe, soos Desmond Tutu dit stel \u2013 en op grond daarvan algemene veiligheidsmaatre\u00ebls te verontagsaam, is nie manmoedigheid nie \u2013 dis dwaasheid.<\/p>\n
Geregverdigde vrees is \u2018n onmisbare element vir persoonlike en nasionale oorlewing. En as daar een volk is wat geregtig is op basiese wantroue teenoor \u2018n ander ras, is dit die Afrikaner. Daarvoor het \u2018n voortstuwende misdaadfront van die afgryslikste wreedheid gesorg. Geen liberalis sal dit egter erken nie. Volgens die handleiding van basiese liberale opvattings, kan alle slegte dinge aan apartheid toegeskryf word. Derhalwe kan die misdaadgolf nie aan swartmense toegedig word nie. En blanke vrees is nie die reaksie van \u2018n logiese verstand nie; dis die halsstarrigheid van onbevryde denke wat vasgeslaan het in \u2018n Middeleeuse rasseopvatting. Hieraan hang die hele breindrein, die ontvolking van sleutelposte, die Afrikaner-diaspora. In liberale o\u00eb is blanke vrees \u2018n irriterende volksneurose wat geen plek in die veelkulturele bestel van die Nuwe Suid-Afrika het nie.<\/p>\n
Voor 1994 was blanke vrees bloot as \u2018n spoedhobbel in die ANK se opmars na oorname gesien. Die hele linkse ideologiemasjinerie het in werking gesuis. Dakar-gangers het teruggekeer nadat hulle Beethoven geluister en whiskey saam met Thabo Mbeki gedrink het. Dis asof hulle soos Marco Polo verhale vertel het uit verre lande, van wonderwerke wat die oog nog nie gesien en die oor nog nie gehoor het nie. “Hierdie is goeie ouens,” het hulle ge\u00ebvangeliseer. Die linkse media het hosannas oor veral die vrygelate terroris, Mandela, aangehef. Wat nog meer oortuigend was, was die volksmedia, hoofsaaklik Naspers wat die sinkende SAS Nasionale Party verlaat het en nou besig was om in die rigting van die ANK te roei. Blanke besware is in myle en myle se kolomme weggesus. Dit is veral gedoen met daardie half-minagtende toon, daardie redaksionele aanvaarding dat enige iemand wat die oorgang vrees ietwat primitief en bygelowig is. Terwyl wit vrees die hele oornameproses kon beduiwel, is dit met erns en omsigtigheid en begrip behandel.<\/p>\n
Daarna egter, n\u00e1 FW de Klerk se politieke hoogtepunt waarin hy sy volk uitoorl\u00ea en bedrieg het, het “wit vrees” \u2018n semantiese metamorfose ondergaan. Dit was nou die stok waarmee aan die Afrikaner gekarring is, waarmee hy getart is soos wat \u2018n gorilla agter tralies getart word. “Wit vrees” was nou \u2018n smaalwoord waarin opvattings van kortsigtigheid, ontransformeerbaarheid en doodgewone papbroekigheid ingebind is. Dis asof die woord onttrek is aan visies van \u2018n hartbeeshuisie waarin \u2018n verlate wit gesinnetjie mekaar beangs aanklou terwyl die swart magte buite versamel. Dis die wind, dis die wind, my kind…<\/p>\n
Die liberale ontleders het een keer \u2018n deurslaggewende begrip van die Afrikaner getoon en dit was toe FW de Klerk vir Andries Treurnicht en ander stokke in die oorgawespeke met sy referendum van 1992 omseil het. Hy het sy “ja”-stem gekry en daarmee die Afrikaner se oorlewing op die altaar van multikulturalisme gel\u00ea. Daarna het die linkses, so gereeld soos sonsopkoms, die Afrikaner se aard en optrede verkeerd gepeil.<\/p>\n
N\u00e1 die oorgawe het die Afrikaner, tot almal se verbasing, beleefd opsy gestaan terwyl swart blakers op sy regeringstoele gaan sit het. Dit het die liberales oortuig dat die Afrikaner se nasionale g\u00f4 uit was. Hulle was bloot verkeerd. Die Afrikaner was nog altyd \u2013 meestal tot sy eie nadeel \u2013 bedeel met \u2018n soort nasionale sportmangees. In 1994 het hy ietwat knorrend toegegee dat hy uitoorl\u00ea is en het hy die openbare toneel grootliks ontruim om met sy lewe aan te gaan, ja, maar ook om vir die wenners kans te gee om hulleself te bewys, om beheer te neem, om die land te bestuur soos wat aan hulle voorgehou is net die ANK dit kan doen. Hy het kleinlike vergeldingsmaatre\u00ebls soos dorpsnaamveranderings, die verwydering van volksimbole soos die vlag en volkslied en grootskaalse staatsdiensafleggings van blankes gesluk, oortuig dat dit \u2018n kortstondige, oorentoesiastiese vergryp is wat weldra reggestel sal word.<\/p>\n
Die liberale media het eers ongelowig, en toe met groot brawade en snedigheid hierdie ontruiming van die sentrale verhoog gesien en verkondig as \u2018n algemene ineenstorting van die Afrikanerpsige. Die Afrikaner, volgens hierdie denkskool, was \u2018n uitgediende mag. Hy het sy stoom verloor, beweer \u2018n politieke ontleder van die Universiteit van Johannesburg, so onlangs as drie jaar gelede. In dieselfde week het die bitterkat, Christi van der Westhuizen, geskryf dat die Afrikanerman as\u2019t ware ontman is omdat hy nou met ander, meer potente, mans moet meeding en dit onmoontlik vind. Die media het voortdurend die beeld van die nuwe, flinke, skrander swartman gekonstrueer en, in teenstelling daarmee, die patetiese boedeloorgawe van die witman. Blykbaar het hulle, en die res van die liberale waarnemers, hulle eie fiksie begin glo.<\/p>\n
Die teendeel is eerder waar. Die Afrikaner het die vernederings wat op hom opgehoop is en die manier waarop omtrent elke plegtig geswore onderneming teenoor hom verbreek is, met geduld en waardigheid verdra, nie omdat hy lamsakkig was nie, nee, eerder omdat hy taai is, taai soos sy voorvaders wat \u2018n wilde land getem het, en geduldig, geduldig soos sy oupas wat n\u00e1 die verplettering van die Engelse Oorlog hulleself elke dag, met onuitputlike lydsaamheid, opgehef het, een breukdeel van ‘n vorentoetreetjie op \u2018n slag. As die Christi van der Westhuizens van hierdie land verby hulle eie verwarring en bitterheid kon kyk, as die Koos Kombuise en Max du Preez\u2019s kon hoor wat anderkant die gedruis van hulle eie liberale ontkennings was, sou hulle dit besef het.<\/p>\n
Hulle het hulleself egter te veel verkneukel in die illusie van \u2018n verslane, verskrikte Afrikaner. Die swart elite, altyd \u2018n pas agter die liberale gansmars, het die idee aangegryp en hulle beleid en benadering gemonteer op die idee van \u2018n verlore Afrikaner. Hierdie was \u2018n mistasting van kataklismiese omvang, \u2018n wanbegrip wat uiteindelik daartoe kan lei dat Suid-Afrika van bo in die Noorde, tot Kaapland in die Suide al langs die naat af geskeur word.<\/p>\n
Wit vrees is voorgehou as \u2018n negatiewe nasionale karaktertrek. Maar di\u00e9 wat hulle oor teen die grond het, voel reeds die rammelinge van iets onmeetbaar wyer en intenser in omvang: Swart vrees. Swart vrees in reaksie op \u2018n sluimerende wit woede wat dalk in onverwagse gedaantes mag manifesteer.<\/p>\n