Stel jou voor jy moet 600 jaar se Afrikaans\/Nederlands inhaal net om ‘n eenvoudige sin te skryf.<\/p>\n
So iets is niks snaaks vir die Latynstudent nie, want die kultuurtaal rondom Rome het sonder ‘n woordeboek so drasties verander dat mens ‘n kernwoordeskat van 2 400 woorde moet opbou, terwyl jou moderne tale maar 1 300 woorde vereis om ‘n stukkie teks te kan lees (altans,\u00a0 \u2018n antwoord by Quora.com<\/a>). Die Lexis Latina<\/i> (1985) wat aan Suid-Afrikaanse universiteite destyds voorgeskryf is, is weer geskoei op The Frequency of Latin words and their endings<\/i> (1939) deur P.B. Diederich. Uit die werk van 145 skrywers van Klassieke Latyn het Diederich die woorde met die hoogste frekwensie gekies en ‘n kernwoordeskat van 1 471 woorde saamgestel (volgens hom beslaan dit omtrent 83,6 persent van al die woorde wat in hierdie Latynse letterkunde bestaan). Die res van die woordbedenksels is Nieulatyn, wat deur akademici dwarsdeur die eeue aan verskillende universiteite en leerinstellings bedink is. Maar soos ek verneem is die Thesaurus Linguae Latinae<\/i>, wat woorde voor 600 n.C. versamel, nog lank nie klaar nie. En hierdie projek is al sedert 1899 aan die gang.<\/p>\n Latynstudente kan in Nieulatyn sonder probleme woorde uit verskillende eeue met mekaar afwissel, terwyl jou moderne lewende tale baie gevoelig is wanneer ‘n woord, uitdrukking of frase arga\u00efes of verouderd daar uitsien.<\/p>\n Maar wat sou gebeur as ons 600 jaar se Afrikaans\/Nederlandse woordeskat heeltemal ontsluit en gebruik? Die skuurdeure van die hele kollektiewe onbewuste van taal oopsluit? Dit wil s\u00ea, voortdurend ou vergeetwoorde en uitdrukkings opdiep, opgrawe, afstof en op die blinkgepoleerde embuiatafel uitstal? En wat as, wat as hierdie woorde skielik hul eie lewe weer kry?<\/p>\n Ek het twee Furry-boeke in een maand klaargelees: reWritten<\/i> (2017) en Imperium Lupi<\/i> (2017). Suidpunt, wat besiel jou? Liter\u00eare navorsing? D\u00edt ook. Maar daar moet ‘n ander rede wees waarom ek by forum.furbase.de\/<\/a> aangesluit het. O, ja – omdat ek die Weltgemeinschaft<\/i> wil skud \u2013 ons is nog hier.<\/em> En niemand, juis in hierdie marginale groepe (dikwels diegene wat soos verstotelinge of uitgeworpenes voel), is so geskok as ‘n behoudende Afrikaner hul boeke lees en in sy eie taal bespreek en resenseer nie. Hoe kan dit dan? Maar as selfbenoemde afgevaardigde van die Afrikaner, bedien ek my van ‘n luisterryke hoeveelheid leesstof.<\/p>\n Met betrekking tot hierdie artikel het ek my egter hoofsaaklik toegespits op die taalgebruik.<\/p>\n reWritten<\/i> het my in vele opsigte herinner aan ‘n onderhoud met Hennie Aucamp (Gesprekke met Skrywers 1<\/i>, 1971, pp. 8; 4-5). Ek haal aan:<\/p>\n Hennie Aucamp:<\/b> Die ek-vertelling het ‘n hele reeks valstrikke. As die skrywer nie versigtig is nie, kan die ‘ek’ die grense van sy w\u00eareld oorskry en die werklikheidsillusie van die hele verhaal saboteer. ‘n Kindverteller moet bv. ‘n kind bl\u00fd, kindertaal praat en nie grootmensinsigte aan die verhaal opdring nie.<\/p>\n […]<\/p>\n J.P. Smuts:<\/b> Van Wyk Louw verwys op ‘n plek na aanvaarbare taalgebruik in die prosawerk. Hy noem deursigtige prosa waarin alleen die mededeling opval en nie die medium self nie, en prosa waarin ‘n mens net so bewus is van die taal as van die mededeling. Wat is jou standpunt omtrent taalgebruik in jou eie werk?<\/p>\n Hennie Aucamp:<\/b> Van dr. Con de Villiers het ek omtrent taalgebruik geleer: eenvoudig is nog nie eenvoudig genoeg nie. Ek wil di\u00e9 kosbare raad ‘n klein bietjie anders inklee: skryf so eenvoudig as wat die taalsituasie jou dit toelaat. Want ‘moeilike’ taal is soms liter\u00eare noodsaak. Wanneer die held van ‘n roman ‘n intellektueel is, s\u00ea bv. ‘n professor, gaan hy in terme van s\u00fd bepaalde w\u00eareld dink en redeneer. Dit sou artistieke bedrog wees om sy taal af te stem of te vereenvoudig net om die leser tegemoet te kom. Of s\u00ea ‘n skrywer wil ‘n barokke w\u00eareld oproep, of ‘n hiper-gekultiveerde salonsfeer, dan moet sy taal mos rekening hou met sy bedoeling. En die tekens is daar dat die Afrikaanse letterkunde nie altyd ‘n “opelug-letterkunde” gaan bly nie. Nee, eenvoudige taal is nie altyd moontlik nie, maar helder denke, dit behoort taalgebruik te alle tye te rig. Selfs wanneer die lewe vanuit die gees en gemoed van ‘n versteurde mens benader word, moet daar beplanning wees, beplande wanorde.<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n Ek sien ‘n duidelike ooreenkoms, al is dit miskien onbewustelik.<\/p>\n In reWritten <\/i>kry ons te make met ‘n vermenslikte jakkals (nie ‘n vos nie, ‘n egte Suid-Afrikaanse swartrugjakkals), die hooffokalisator, hoofkarakter en eerstepersoonsverteller, genaamd Professor Van Elsburg. Sy taalgebruik<\/em> (in die Engels) is oor die algemeen redelik eenvoudig, totdat hy te doene kry met kunsmatige intelligensie. Hierdie rekenaar praat hogere en kille Engels, maar lig die hoofkarakter in presies wat die afgelope honderde jare gebeur het (totdat die mensdom verdwyn het). Jy sou nie die duidelike onderskeid opgemerk het as Professor Makwassie van Elsburg van die begin af buitengewone hogere Engels gebesig het nie. Soms verlaat die Professor (afgesien van sy “hooggeleerdheid”) hom op BASIC-English, en dis goed te verstane, aangesien teen die tweede helfte van die boek hy ‘n skokkende ontdekking maak wat sy hele lewensuitkyk verander en hom in \u2018n eksistensialistiese put van wanhoop dompel. Hy kan nie sy verstandelike vermo\u00ebns oorskry nie, want hy is niks anders nie as ‘n<\/strong> [bestel nou die roman en vind self uit<\/i>].<\/p>\n Om hierdie rede was die taalgebruik goed gekies.<\/p>\n Terloops, op Goodreads stuur die skrywer sy groete aan al ons PRAAG-lesers:<\/p>\n En op Twitter, die volgende plasing:<\/p>\n Okay, this is very curious… An Afrikaans review for reWritten. https:\/\/t.co\/O3OflPhrWN<\/a> By a Furry Skeptic no less! Thanks @YoteFox<\/a> @Ivic_Wulfe<\/a> – They saw my book om Kwela https:\/\/t.co\/WtETqNBbzB<\/a> @goalpublication<\/a><\/p>\n \u2014 Jako \/ Erdbok \/ Erdwolf @ P0wer Str0ke! (@Erdwolf_TVL) July 21, 2019<\/a><\/p><\/blockquote>\nAanloop<\/h3>\n
\n\n
\n J.P. Smuts:<\/b> In jou Standpunte<\/i>-artikel skryf jy positief oor die eerstepersoonsvertellingshoek in die kortverhaal. Reken jy nie dat daar ook gevare in die ek-vertelling skuil nie?<\/p>\n \n\n
\n Baie dankie vir jou mooi woorde! Dit was nogals ‘n verassing om ‘n Afrikaanse resensie van reWritten te vind! Ek is Afrikaanssprekend, maar die mark vir sulke tipe boeke is reeds so klein dat mens maar probeer om vir die grootste mark (VSA) te skryf. Jy \/ julle moet bietjie kontak maak. Dalk vir ons kom kuier by ons volgende Furry Convention \ud83d\ude09<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n \n