Romney se genomineerde vise-presidentskandidaat Paul Ryan se kommentaar dat hy ‘n swart vrou as vriendin gehad het op universiteit, het ‘n nuwe wending aan die Amerikaanse presidentsresies gegee.<\/p>\n
Vergelykings met die onlangse onthullings oor hoe President Obama sy eie interrassige (lees wit) vriendinne beskryf het, is natuurlik onvermydelik.<\/p>\n
Alhoewel baie Amerikaners kongreslid Ryan se liefdeslewe as oninteressant beskou, word Ryan se beleid deur sommige as nadelig vir die Afro-Amerikaanse gemeenskap gesien, en dus is sy eertydse swart liefde van belang.<\/p>\n
Tot dusver het Ryan nie enige verdere kommentaar oor die geheimsinnige swart meisie gelewer nie, maar sy veldtogbestuur het die juistheid van die interrassige verhouding bevestig.<\/p>\n
‘n Rubriekskrywer John Chatz, wat wit is en getroud met ‘n swart vrou, s\u00ea Ryan het nuwe respek en ‘n ander blik vir die minderheidskieser gegee. Maar dit kan ook ‘n negatiewe nuus wees “in sommige van Chicago se mees bekende, wit, onverdraagsame buurte.”<\/p>\n
“Politieke ontleders mag wonder hoe Ryan hierdie verhouding sal gebruik om homself te bevorder of om homself meer geloofwaardig te maak,” skryf Chatz. “Ryan posisioneer homself op ‘n manier om verby die ‘ek-het-swart-vriende-kategorie’ te beweeg en openbaar ‘n w\u00eareld waar min mense sou waag om in te tree.”<\/p>\n
Dit was Keli Goss, ‘n politieke verslaggewer van die swart-sentriese Root-webwerf, wie se opstel, “Maak Paul Ryan se swart eksvriendin saak?” die debat na CNN se Peter Hamby geneem het wat op sy beurt die nuus getwiet het.<\/p>\n
In wese, skryf me. Goff dat persoonlike interrassige verhoudings nie outomaties beteken dat politici soos Ryan nie meerderwaardig teenoor swartes voel nie. Die NAACP, byvoorbeeld, s\u00ea Ryan se fiskale beleid kan arm swart mense seermaak as hy en presidensi\u00eble kandidaat Mitt Romney verkies word.<\/p>\n
“Ek noem Ryan nie ‘n rassis nie,” skryf me. Goff. “Ek s\u00ea, egter, as jy wil weet waar ‘n politikus se hart l\u00ea wanneer dit kom tot ‘n bepaalde gemeenskap, is die beste om te kyk na daardie persoon se beleid – spesifiek sy of haar rekord oor burgerregte – eerder as persoonlike verhoudings.”<\/p>\n
Dawid Maraniss se biografie oor Obama is vroe\u00ebr vanjaar gepubliseer. Maraniss se boek l\u00ea klem op die rol wat wit meisies gespeel het in Obama se vormingsjare.<\/p>\n
Volgens na Maraniss, het Obama en een van sy wit vriendinne dikwels gepraat oor ras, en Obama het na berig word ges\u00ea dat hy gevoel het soos ‘n “bedrie\u00ebr”, want die vrou het ges\u00ea daar was “skaars ‘n swart been in sy liggaam.”<\/p>\n
Die meisie het op ‘n punt aan die toekomstige president ges\u00ea hy “moet swart word,” volgens Maraniss, maar Obama het getwyfel dat hy ooit ‘n swart vrou sou vind “met wie hy werklik gemaklik sou voel.”<\/p>\n
In ‘n land wat nog sy sienings oor ras moet verfyn, is die besluit deur diegene wat die nasie persoonlik lei om rassegrense oor te steek, ‘n spie\u00ebl waarin kiesers ‘n ander weerkaatsing kan sien.<\/p>\n
“Race maak saak en verdien ‘n dialoog,” skryf rubriekskrywer Bruce Baker op die Examiner se webwerf.<\/p>\n