![](\"http:\/\/afrikaansenuus.co.za\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2012\/03\/r4_aanvalsgeweer2.jpg\")
Daar kan mos nie gestry word oor wat die beste algemene milit\u00eare roer is nie.<\/p>\nDaar kan mos nie gestry word oor wat die beste algemene milit\u00eare roer is nie.<\/p>\n
Stilte! Ek het mos ges\u00ea die argument is verby. Dis die R4 en klaar.<\/p>\n
Vir \u2019n geweer om in aanmerking te kom, moet dit semi-outomaties met \u2019n voloutomatiese funksie h\u00ea, van \u2019n dodelike kaliber wees, met \u2019n ho\u00ebkapasiteitsmagasyn. Met ander woorde, dit moet \u2019n stormgeweer wees. Deur die eeue was daar gewere wat wonderlik in bepaalde omstandighede en tydsgewrigte gefunksioneer het, maar di\u00e9 wat nie as stormgewere geklassifiseer kan word nie, van die roemryke Amerikaanse M1 Garand terug tot by die veertiende-eeuse lontgeweer, kom nie vir oorweging in aanmerking nie.<\/p>\n
Die Garand is ter sprake. Dit was betwisbaar die beste infanteriewapen van die Tweede W\u00eareldoorlog, ten spyte van \u2019n klein magasyn \u2013 net agt rondtes \u2013 en die irriterende gewoonte om die herlaaistrokie na die laaste skoot uit te werp \u2013 met so \u2019n helder simbaalgeluidjie wat \u2019n vyand in die nabye omgewing inlig dat jou wapen leeg is. Die M1 was die enigste semi-outomatiese langroer van die Oorlog en met die indrukwekkende .30-06-rondte waarmee dit gewerk het, het dit vir die Amerikaanse GI besondere slaankrag gegee. Hy het nie nodig gehad om elke keer die grendel terug te slinger en vorentoe te stop nie; hy kon maar net die sneller trek.<\/p>\n
Die wapensmede van daardie tyd was reeds baie bedrewe met die werking van die voloutomatiese wapen. Die eerste pistole en masjiengewere wat s\u00f3 geopereer het, het reeds in die vorige eeu verskyn. En in die Eerste W\u00eareld-oorlog is die geweer se lompheid in intieme gevegsituasies, soos in loopgrawe, uiteindelik aangespreek met die ontwerp en vervaardiging van die eerste submasjiengewere: Klein, snelvuurwapens wat pistoolammunisie gebruik het.<\/p>\n
Die geweer en sy spraaksame kleinboet, die SMG, het twee verskillende situasies aangespreek. Die geweer het die infanteris se gebruiklike operasionele gevegsafstand van honderd meter en verder gevul. Onder \u2019n honderd meter het die SMG oorgeneem. Dit het egter \u2019n grys gevegsruim, so tussen honderd en driehonderd meter gelaat, waar snelvuur ideaal sou wees, maar waar meer slaankrag en akkuraatheid as wat die SMG kon verskaf, nodig was.<\/p>\n
Dit was die Duitsers, immer op soek na \u2019n Wunderwaffen, wat die deurbraak ontwerp het. Dit was die Sturmgewehr 44, \u2018n outomatiese skouerwapen, langer en meer akkuraat as \u2019n submasjiengeweer en korter, meer draagbaar, makliker aanwendbaar en met groter magasynkapasiteit as \u2019n geweer. Dit het ook vernuwend gewerk met samestelling deur geperste staalonderdele te gebruik. Die ammunisie was korter en nie so kragtig soos di\u00e9 van \u2019n tradisionele geweer nie, en is ontwerp op grond van Wehrmacht-ondersoeke wat bevind het dat by verre die meeste kontak op minder as 300 meter plaasvind en dat \u2019n kragtige rondte soos die Duitsers se eie 7,9 x 59 mm onnodig baie energie daarvoor ontwikkel het.<\/p>\n
Die Sturmgewehr het alles verander. (Dis ook hoekom ek van \u2019n \u201cStormgeweer\u201d eerder as \u201cAanvalsgeweer\u201d praat. Die Duitsers het die konsep ontwerp en hulle kom die voorreg toe om dit \u2019n naam te gee. Die Engelse het dit as \u201cAssault Rifle\u201d vertaal en dis waar ons die idee van \u201cAanvalsgeweer\u201d gekry het.) Maar dit was net die begin.<\/p>\n
\u2019n Russiese tenksoldaat, Mikail Timofeiewitsj Kalashnikof, het sy eie interpretasie van die stormgeweer gebou: Die afstootlike meganiese wonderwerk, die AK47. 65 jaar later is daar nog nie \u2019n betroubaarder stormgeweer gelewer nie, en dit sou die beste gewees het as dit nie vir die relatiewe pap kaliber was nie.<\/p>\n
Die Amerikaners het hulle eie roete gevolg deur eers die M1 Garand as \u2019n aanvalsgeweer te verwerk. Hulle het die geweer effe ligter gemaak en \u2019n groter, en verwyderbare, magasyn gegee. Hulle het dit die M14 genoem, maar dit was in wese net \u2019n meer bruikbare langroer. Die 7,62 NATO patroon was te kragtig om met gemak op kort afstande in die gesig van die vyand te gebruik. \u2019n Kleiner rondte en \u2019n nuutontwerpte aanvalsgeweer was nodig. Eugene Stoner het namens die Armalite-maatskappy een, wat onder lisensie deur Colt gebou is, ontwerp.<\/p>\n
Die legendariese lugmaggeneraal, Curtis LeMay (wat die aflewering van die atoombomme op Japan in 1945 toegesien het), het sy hande op een by \u2019n demonstrasie gel\u00ea, \u2019n paar waatlemoene daarmee geskiet, in die liefde daarmee geval en sy status gebruik om aanvaarding deur die verskillende komitees te stormram. Die Amerikaanse weermag het dit net betyds as die M16 vir hulle onsmaaklikheid in Vietnam in gebruik geneem. Inderwaarheid was dit \u2019n geweer met ernstige ontwerpsgebreke wat dit liederlik onbetroubaar gemaak het. Dit is onbekend hoeveel Amerikaanse GI\u2019s die lewe gelaat het omdat hulle M16\u2019s in die rysakkers van Vietnam op \u2019n kritieke oomblik vasgeslaan het. Die Yanks, eerder as om die mislukking te erken, het miljoene dollars gespandeer om oplossings daarvoor te vind. Maar nou nog beskou ek die M16 as \u2019n puntenerige, brose wapen. En tog het dit een onskatbare bydrae tot die Westerse arsenale gemaak: Die liggewig, ho\u00ebtrompsnelheidrondte, die 5,56 mm, NATO wat daarvoor ontwerp is.<\/p>\n
Die koe\u00ebl, in omvang en werkverrigting nie baie anders as die .222 wat Boerseuns goed geken het nie, het ontsaglike weefselvernietingspotensiaal, soos wat selfvoldane maar dro\u00eb krygstuiganaliste daarvan praat. Onder 300 meter mors dit baie meer met die mens se lyf as selfs die Amerikaners se geliefde .30-06.<\/p>\n
Die Europe\u00ebrs het \u2019n ander NATO-rondte, die 7,62 x 51 mm rondte vir hulle stormgewere gebruik. Die beroemdste van hierdie wapens was die FN FAL. Omdat die SAW in hierdie milit\u00eare dampkring was, het hulle die FN in die vroe\u00eb sestigs as hulle eerste stormgeweer opgeneem en dit later in metrieke dimensies self vervaardig. Dit was die ikoniese R1 waarmee die troepe volk en vaderland verdedig het.<\/p>\n
Die R1 is \u2019n geweerman se geweer. Dit is \u2019n elegante wapen wat maklik in die skouer l\u00ea en fynskiet bewerkstellig. En tog bevat dit presies die gebreke van die M14 \u2013 die kaliber, veral vir dienspligtige dorpsjapies, was net te kragtig. Die magasyn het \u2019n relatiewe karige 20 patrone gehuisves. Boonop is dit geensins \u2019n robuuste geweer nie. Dit verg deurlopende sorg om \u2019n R1 in gevegstand te hou en in die deurnat, stof en modder van die Operasionele Gebied was dit \u2019n komplikasie. Die troepe het eers die omvang daarvan ingesien toe hulle begin het om AK47\u2019s van slagvelde te herwin en gesien het hoe hierdie Rus net aanhou skiet, of dit nou vol stof, spinnerakke of modder is.<\/p>\n
\u2019n Loopgraafdenker wat hierdie dinge ontleed het, moes tot een gevolgtrekking gekom het: As daar maar net \u2019n stormgeweer soos die AK met \u2019n goeie kaliber was. Al die tyd was daar toe net so \u2019n krygswonderwerk, die Israelse Galil, en in 1982 toe kry ons hom ook, begin homself maak, effe meer robuust met \u2019n saamgesteldeplastiekkolf, -hand- en voorste greep, en die opvoukolf is merkbaar langer want die SAW-troep is groter as sy Israelse eweknie. Gewere in die ou SAW het nie naastenby sulke kleurvolle name as hulle voertuie gekry nie. Di\u00e9 roer word toe nie die Spoegslang of die Bysteek of die Bobbejaanspinnekop nie. Dit is bloot die R4.<\/p>\n
Wat ons by die Israeli\u2019s gekry het, was in wese \u2019n AK47 ingeruim vir die dodelike 5,56 NATO-rondte. Die werkende dele is identies aan Kalasjnikof se ontwerp. Uiterlik is dit heel anders en die enigste ooreenkoms met die AK is die piesangvormmagasyn en, vir die fynkykers, die rompdeksel. Maar in sy siel is die R4 \u2019n AK en dit is so betroubaar as wat van enige stormgeweer verwag kan word.<\/p>\n
Die R4 is vir die eerste keer aan troepe uitgedeel die jaar voor ek weermag toe is. Die eerstes was so soort van \u2019n oorbruggingswapen met meer tradisionele kenmerke soos \u2019n voorste handgreep van hout. Dit het ook \u2019n koddige drahandvatsel gehad, so \u2019n uitswaaibare plastiek- en staalarmpie. Di\u00e9 geweer is gou vervang met \u2019n wapen wat die SAW sou help om legendes regoor die Operasionele Gebied en in Angola te skryf. So \u2019n wapen was die R4 genaamd Br\u00fcnnhilde.<\/p>\n
Die inwerkingstelling van die R4 as die standaardstormgeweer van die SAW het my met afgryse vervul. Ek was \u2019n R1-man vandat ek die eerste keer as penkop een gesien het. Daar was iets so dodelik en slank aan die R1. Maar ai, die R4 was \u2019n lelike klein bliksem veral met die dik, kantige voorste greep. Estetiese oorwegings ter syde gelaat, was ek in die keuse van kaliber geskok. Ek sou goed kon glo dat daar \u2019n kommunistiese komplot was om die Suid-Afrikaanse soldaat hopeloos kwesbaar voor sy vyande te laat. (Ek sou later van beter leer.)<\/p>\n
Ek het teen alle hoop in gehoop dat ons tog R1\u2019s sou kry. Maar nee. My R4 is in Januarie aan my, \u2019n rou rower, in 1SAI oorhandig. Ek en die res van my peloton het langs \u2019n ho\u00eb toonbank in die magasyn afgeskuif tot by \u2019n korporaal wat met groot konsentrasie my rang, magsnommer en naam in \u2019n register aangeteken het. \u2019n Oumanklerk agter hom het sy hand in \u2019n groot oliedrom gesteek. Daar was \u2019n bondel gewere in die oliedrom. En olie. Hy het \u2019n druipnat, olieglibberige wapen uit die drom getrek, dit pens-na-bo gedraai, die olie met \u2019n lap van die nommer weggevee en dit vir die korporaal gelees, en toe die glinsterende, oliedeurweekte roer aan my oorhandig.<\/p>\n
Om van daardie olie ontslae te raak, was \u2019n onbegonne taak, een van daardie onmoontlike dinge wat die weermag van die troepe verwag het, en wat hulle tog reggekry het met kookwater, seep, lappies van elke grootte, naelborsels, deurtrekkabels, kwassies, tandestokkies en ander amptelike en minder-amptelike implemente.<\/p>\n
Sonder olie was die wapen aan my toevertrou om die goddelose mee te verdryf \u2019n kort (net oor \u2019n meter) kantige, gesette wapen, dofswart van die riffels agter die skouerkolf tot die ring voor aan die blitsbreker. Die romp is van uitgeperste metaal, die agterste handgreep \u2019n nou, hol balk van polimer. Die voorste handgreep was dik, onhandig en het die R4 se ware koddigheid verberg \u2013 dubbeluitslaanpootjies met \u2019n draadtang aan die voorkant.<\/p>\n
Daardie pootjie-en-draadtangkonstruksie was altyd my grootste beswaar teen die R4. Die geweer het net nie soos \u2019n R1 of \u2019n Lee Enfield of K98 Mauser in die palm gel\u00ea nie. Boonop was dit ten strengste verbied om die geweer af te vuur terwyl dit op die pootjies is. Ek weet van geen draad wat in aggressie met die tang geknip is nie, en dit het buitendien net gehou totdat jy probeer het om \u2019n slot daarmee af te byt (in die dae voor jy geweet het wat die regte manier is om \u2019n slot van \u2019n trommel af te breek.)<\/p>\n
Daar was net twee bykomstighede vir die R4 gelys: Magasyne en \u2019n draband. Die draband was \u2019n bre\u00eb gordel van dik seil gemaak. Elke troep is deur opdrag van ho\u00ebr gesag verplig om sy magsnommer met \u2019n merkpen daarop te skryf en elke troep is deur groepsdruk genoop om sy meisie se naam by te voeg. Teen hierdie tyd was dit al vir my duidelik dat geen opgevoede man met die naam van sy meisie in hierdie betrokke openbare forum te koop loop nie en ek het \u2019n fiktiewe een neergeskryf. Ek was in \u2019n Wagner-fase en die Walkuur, Br\u00fcnnhilde, was \u2019n gepaste virago om \u2019n implement van oorlog na te vernoem. So, in gotiese skrif, het die naam Br\u00fcnnhilde, op my geweerband verskyn. Natuurlik is dit daar opgemerk en natuurlik het ek nie my bedrog erken nie. Maar ai, die gloeiende stories wat ek van dierb\u2019re, gewillige Hilde vertel het!<\/p>\n
Aanvanklik, soos in enige goeie verhouding, was die R4 net daar om vir ons ergenis te veroorsaak. Dit is as oefenimplement gebruik \u2013 hou dit horisontaal voor jou tot jou elmbo\u00eb verkrummel. Dit het ook in baie kompakte vorm \u2019n legio moontlikhede om diep in die moeilikheid tydens \u2019n inspeksie te kom, gebied. Offisiere het die misterieuse vermo\u00eb gehad om \u2019n stoffie, \u2019n oliespikkel, \u2019n donsie in die fynste, diepste gleuf op te spoor en oorvloedige offisi\u00eble wraak was onvermydelik die gevolg. Ek is net eenkeer gestraf tot kasernebeperking (CB!) en dit was vir \u2019n vuil geweer.<\/p>\n
Ons het ook met die goed gehardloop.<\/p>\n
Voor \u2019n 2,4 weeg \u2019n R4 4,5 kilogram is daar ges\u00ea, en aan die einde daarvan 45 kilogram. Geen geweerband is toegelaat nie en met die aftik van tyd en die afl\u00ea van tre\u00eb word die geweer al hoe moeiliker om te dra. Jy probeer dit soos \u2019n juk oor jou skouers, of soos \u2019n boomstomp oor die een skouer, soos \u2019n baba in die arms of \u2019n skooltas in die een hand dra, maak nie saak nie, die ding word net swaarder, bonkiger en lomper.<\/p>\n
Ons was voornemende skutters en die weermag het baie klem op geweeropleiding \u2013 skietkuns soos hulle dit genoem het \u2013 gel\u00ea. Daar was \u2019n uitgebreide teoretiese komponent wat met baie praktiese oefening afgewissel is, weke voordat ons die wapens vir die eerste keer op De Brug kon afvuur.<\/p>\n
En iewers in die proses het ek en Br\u00fcnnhilde mekaar tog gevind. Dit was so \u2019n beskeie, praktiese, doeltreffende wapen sonder fieterjasies. Dit het nooit voorgegee om iets anders te wees nie en soos ons later sou leer, wanneer jy iets van jou R4 verwag het, het dit gepresteer \u2013 so anders as die R1 wat erg wispelturig kon wees. Iemand in die weermag het die onderdelebenaming van die wapen in die lekkerste Afrikaans weergegee, en daarin kon ek my ook verlustig: Blitsbreker, spangreep, romp, rompdeksel, rollende sluitstuk, gassuier, gassilinder…<\/p>\n
Ons het elke onderdeel so goed leer ken en kon die geweer in sekondes aftakel en weer aanmekaar sit. (My buurman se seun het die anderdag sy pa se LM5, \u2019n siwwieweergawe van die roer wat ek geken het, beetgekry. Neels s\u00ea toe vir hom dat as hy die voukolf kan opvou, kan hy dit kry. MWee het sy elfjarige gewig en krag met alle mening aangewend, maar kon nie in die operasie slaag nie. Toe ek weer daar uitslaan, daag hy my uit om dit te doen en oorhandig die geweer. Ek het nie daaroor gedink of die roer besigtig nie. My hande het eenvoudig oorgeneem, algeheel in outomaties, die linkerhand het die handgreep gevat, die rompdeksel na regs gedraai, die regterhand het die kolf gevat, die twee hande het kolf en romp teen die veer na mekaar gestoot en die kolf is opgevou. Ek was net so verbaas soos MWee.)<\/p>\n
Ek het my eerste skoot met Br\u00fcnnhilde geskiet op die klipharde, stowwerige skietbaan van Generaal De Wet Opleidingsterrein te De Brug. Die skoot het so \u2019n plat knal, soos \u2019n sweepklap, anders as die R1 se meer robuuste blaf of die AK 47 se \u201cp\u00f4p!\u201d-geluid wat mens aan ploffende springmielies laat dink. L\u00eahouding, voorste visier in die kring gevorm deur die agterste visier, rus die teiken op die balkie… trek die vinger. En daar is hierdie gevoel van die geweer werklik as \u2019n masjien, van vere en slagpenne wat slaan, van afgetapte gas en suiers en silinders en stawe en hake en terugslagvere, alles in presiese, afgemete volgorde in werking gestel deur \u2019n millimeterlange beweging van die voorvinger.<\/p>\n
Die ware vreugde van die R4 is om daarmee te skiet. Dit byt nie, skop nie noemenswaardig terug nie, ruk nie die loop op nie; net \u2019n stampie teen die skouer en \u2019n dun, langwerpige missiel skroei deur die atmosfeer teen meer as \u2019n 1,000 meter per sekonde. Bliksem! Ons het baie geskiet in Basies, maar nooit genoeg vir my nie. Ek het uitgevind dat die R4 heerlik akkuraat is, \u2019n regte duimspykerdrukker tot op 300 meter. Ons was nie toegelaat om op voloutomaties te skiet nie, maar selfs in semi-outo kon \u2019n mens van \u2019n indrukwekkende hoop ammunisie in \u2019n baie kort tydjie ontslae raak.<\/p>\n
In Tweede Fase \u2013 \u2019n konvensionele-oorlogvoeringopleidingsfase \u2013 was die klem wel en deeglik op die verhouding tussen skutter en sy geweer. Ons het kilometer na uitmergelende kilometer geoefen aan vuur-en-beweging. Dit is die klassieke infanteriemetode om na \u2019n doelwit op te ruk. Die idee is om oor \u2019n kort afstand te storm, neer te slaan, \u2019n paar ontwykende bewegings uit te voer, \u2019n paar skote op die front te vuur en om dit alles weer te herhaal. Wat \u2019n meedo\u00ebnlose oefening in o\u00ebnskynlike futiliteit is, word opwindend wanneer die aksie met skerppuntammunisie herhaal word. Om in kompanieverband op \u2019n vasgestelde doelwit af te storm, so adrenaliendeurtrek dat die harde De Brug-grond so onintimiderend as \u2019n verebed word, met die geraas van stewels, krete, bevele en… beste van alles, die plat knalle van R4\u2019s en die hees gestotter van LMG\u2019s op die flanke, is infanterieparadys.<\/p>\n
In een so \u2019n aanval het ek en Br\u00fcnnhilde vir die eerste keer bloed getrek: My eie. Ek het die grond hard getref, gerol, gekruip, die omgewing bespied, \u2019n teiken gekies, gemik en die sneller getrek \u2013 onbewus dat in al die bedrywigheid my voorste elmboog terug geskuif het en my pinkie in die werkende dele van die geweer geskuif het. Die terugslagveer het die sluitstuk soos \u2019n slagyster toegeslaan en die voorkant van my pinkie het soos \u2019n druiwekorrel onder \u2019n hamer oopgebars. Daar was bloeddruppels teen die voorste visier, al langs die geweer af, in my gesig en tot op my staaldak. En dit was heerlik, heerlik, heerlik… daardie skerp pyn, ingemeng met die liggaam se krisissappe. Ek was op my voete, skielik reg voor die doelwit.<\/p>\n
\u201cBullets!\u201d gil Korporaal Digue agter my. Br\u00fcnnhilde kom teen my skouer, die ring van die agterste visier tussen die twee pilaartjies kom voor my op en ek sien die balk van die voorste visier. Wlak!Wlak! En ek en Br\u00fcnnhilde storm nog nader aan die uitwissing van die vyand.<\/p>\n
Van die tweede helfte van Basies, deur die grootste gedeeltes van Tweede Fase-opleiding, tot aan die einde van jou operasionele aanwending, was jou geweer voortdurend \u00f3f byderhand, \u00f3f aan jou lyf, die R4 tipies met kolf opgevou, loop ondertoe, aan die band oor jou regterskouer teenaan jou rug. Jou geweer het saamgegaan kantien toe, as jy gaan stort, terwyl jy \u2019n loopgraaf grawe, by jou in jou kajuit terwyl jy Buffel of Ratel bestuur. Dit was by jou in die vrieskoue van De Brug, die smeltende hitte van Ovamboland, die modder van Angola. Dit was by jou terwyl jy huis toe verlang het, saam met jou pelle te veel gedrink het, die dood van makkers betreur het en die lewe gevier het. Jou natuurlike stand was met jou R4 teen jou. Daar sou tye kom wat jy skielik in kouesweet besef jy is onvolledig, op \u2019n manier gebreklik en in die moeilikheid want: Jou R4 is nie by jou nie! En dan besef jy jy is by die huis op verlof.<\/p>\n
Daardie stomp, swart geweer was saam met my deur opleiding en twee gemeganiseerde operasies in Angola. Dis eensaam in \u2019n loopgraaf in die donker, onseker wat daar is en nader beweeg. Maar dan vryf jy oor die rompdeksel van Br\u00fcnnhilde en jy weet dat as daar \u2019n slaagsraking sou wees, jy en jou R4 iets te s\u00ea sal h\u00ea.<\/p>\n
In \u2019n rustiger tydjie het die rang besluit om die troepe se dreigende verveeldheid met \u2019n magsvertoon aan te spreek. \u2019n \u201cMagsvertoon\u201d in di\u00e9 konteks was om al wat \u2019n wapen en \u2019n voertuig is in \u2019n uitgestrekte linie uit te span en dan, op \u2019n bevel, vir almal om al die ammunisie in hulle besit min of meer rigting vorentoe leeg te skiet.<\/p>\n
Van my vriende was nie opgekekkel oor die dag se vermaak nie en ek het hulle magasyne versamel. Op die vuurfront het ek hulle kruis en dwars tot so middellyfhoogte opgestapel. Met die vuur! het ek die R4 gespan, die kieser op \u201cA\u201d vir \u201cAfrikaans\u201d (outomaties) gestoot, Br\u00fcnnhilde tot teen skouer gebring en die geweer het gehakkel teen my skouer en vonke by die blitsbreker gestrooi. Magasyn leeg! Haak uit en laat val! Volgende in… Teen die skouer! Knal!knal!knal! Leeg. Minute later kon niemand verder as twee meter deur die dik bank rook en stof sien nie. En al my magasyne was leeg. Ek het digby \u2019n duisend rondtes afgevuur en die loop het behoorlik gegloei; het so warm geword dat die voorste handgreep so breibaar soos klei geword en losgekom het. Maar Br\u00fcnnhilde kon dit vat en daar was nie \u2019n enkele storing nie.<\/p>\n
In Februarie 1984 is ons sonder waarskuwing aanges\u00ea om aan te tree en ons gewere na die wapenstoor te neem. Daar het ek vir Br\u00fcnnhilde oorhandig. Dit was die laaste keer wat ek die kort, bonkige geweertjie gesien het. In plek daarvan het ek \u2019n splinternuwe R4, di\u00e9 keer in \u2019n donker, egalige bruin, ontvang. Dit is die geweer wat ek tot aan die einde van my loopbaan gehad het. Ek het nooit dieselfde verhouding daarmee as met my eerste weermagroer opgebou nie, maar nou ja, ons is nie saam deur naastenby dieselfde nie.<\/p>\n
Ek en my ou weermagvriende droom van \u2019n onafhanklike staat waar die Afrikaner deur homself geregeer sal word en net vir homself verantwoordelik sal wees. Ek glo \u2013 ek w\u00e9\u00e9t \u2013 dat hierdie wonderlike land op \u2019n vreedsame manier bekom kan word. Maar ek is nie na\u00efef nie. Ek weet dit sal beveilig moet word, indien nodig met die roer teen \u2019n oormag.<\/p>\n
As di\u00e9 dag sou kom, en ek en my pelotonmakkers is te oud vir vuur-en-beweging, plaas ons in die voorste verdedigingslinie, verwyder ons rolstoele. En as ons elkeen \u2019n R4 het, wie die goddelose teen ons ook al is… laat hulle kom!<\/p>\n