Eintlik is demokrasie ‘n paradoks. N\u00earens ter w\u00eareld regeer “die volk” nie. Toe ek in die eerstejaarsklas staatsleer aan Wits geloop het, het hulle aan ons verduidelik dat die elite gewoonlik die politieke stelsel beheer. In die meer suksesvolle nywerheidslande bestaan daar metodes en instellings om die bevolking te sif ten einde ‘n talentvolle en verantwoordelike elite te skep.<\/p>\n
<\/div>\n
In Frankryk waar ek bykans sewe jaar gewoon het, berei jongmense n\u00e1 skoolverlating vir twee jaar intens voor op mededingende eksamens wat hulle toegang tot die sogenaamde grandes \u00e9coles<\/em> mag gee. Die grandes \u00e9coles<\/em> is prestigieuse universiteite buite die gewone stelsel wat veronderstel is om die leiers en topstaatsamptenare van die land te kweek. Die moordende voorbereidingsprogram en ho\u00eb eise wat aan studente gestel word, sorg dat slegs die bestes ooit di\u00e9 heiligdomme van die Franse opvoedingstelsel betree.<\/p>\n<\/div>\n
In Brittanje is daar natuurlik die universiteite van Oxford en Cambridge wat gereeld onder die toptien of toptwintig ter w\u00eareld geklassifiseer word. Die room van die Britse jeug word hier opgelei en eindig uiteindelik in ho\u00eb poste in die staatsadministrasie wat as “Whitehall” bekendstaan, na die straat in Londen waar die meeste ministeries gele\u00eb is.<\/p>\n
<\/div>\n
Sedert die vyftigerjare verkry studente in die VSA toegang tot die gesogte Ivy League<\/em>-universiteite soos Harvard, Yale, Princeton en Stanford op meriete en op grond van ‘n psigometriese toets bekend as die SAT oftewel “Scholastic Aptitude Test”. Slegs studente met ‘n baie ho\u00eb IK, werkywer en kennis word as ‘n re\u00ebl toegelaat aangesien die SAT mindere geeste meedo\u00ebnloos elimineer, nes Frankryk se gevreesde mededingende eksamens.<\/p>\n<\/div>\n
Die punt aangaande Westerse elites is egter dat hulle sedert die Amerikaanse revolusie van 1776 en die Franse revolusie van 1789 deur ‘n gelykheidsetos begeester is. Anders as in feodale tye, poog hulle nie om hulself van die res van die bevolking af te sonder in aristokratiese paleise met baie bediendes nie, maar dien hulle hul medeburgers in ‘n gees van nasionalistiese broederskap. Westerse elites, wat die stelsel van sogenaamde “demokrasie” beheer, poog gedurig om nader aan hul onderdane en medeburgers te leef en hul probleme en versugtinge te verstaan.<\/p>\n
<\/div>\n
Daarom is daar min sosiale afstand tussen die elite en die gewone burgery. In sy mees ekstreme vorm het ‘n mens tot onlangs gevind dat Nederlandse politici en selfs staatshoofde byvoorbeeld sonder lyfwagte op straat stap of per fiets van een afspraak na ‘n ander pendel. Waar lede van Westerse elites hulself wel aan snobisme of sosiale afstand skuldig maak, durf hulle dit nie openlik wys nie, want so iets sou sosiale en politieke selfmoord beteken.<\/p>\n
<\/div>\n
Die paradoks van Westerse demokrasie is juis dat die volk nie regeer nie, maar dat die elite die belange van die volk op die hart dra en vanwe\u00eb hul streng opleiding hardwerkend, intelligent en redelik eerlik is, veral ho\u00eb staatsamptenare wat in baie gevalle op gewone politici neersien.<\/p>\n
<\/div>\n
Afrika-elites staan re\u00eblreg teenoor die Westerse heersersklas met sy etos van gelykheid en diensbaarheid. Soos Champkin dit stel, “mag die semigeletterdheid wat in die meeste Afrika-skole geproduseer word nie studente vir ho\u00eb ampte kwalifiseer nie, maar dit diskwalifiseer hulle sekerlikdaarvan om kleinboere te wees. Hul geleerdheid waarborg hul werkloosheid.”<\/p>\n
![](\"http:\/\/afrikaansenuus.co.za\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2007\/01\/roodt_dan4.jpg\")
Enkele maande gelede het die Duitse kanselier, me. Angela Merkel, erken dat die multikulturele samelewing in haar land misluk het. Suid-Afrika se mislukking is egter veel erger: by ons het die demokrasie geheel en al skipbreuk gely.<\/p>\n