Jy is hier: Menings Kommentaar

Hoofartikels

Markinor-peiling

E-pos Afdruk PDF
Die geskiedenis leer dat peilings soms baie akkuraat kan wees, en soms redelik uit die kol kan wees. Om peilings in Suid-Afrika te doen is gewoonlik moeilik, veral omdat 'n party soos die IVP se steunbasis gekonsentreerd en moeilik bereikbaar diep in die landelike gebiede is. Formules om hiervoor te kompenseer blyk dikwels ontoereikend te wees.

Tog dien peilings 'n waardevolle doel. Dit gee veral aan politieke partye 'n aanduiding van of hulle besig is om tot die harte van mense te spreek.

In die jongste Iposos-Markinor-peiling kan die volgende afgelei word:

Die ANC het steeds ongeveer 2-derdes steun, maar slegs ongeveer 2 persent blankes steun die party.

Die DA se steun staan op ongeveer 13 persent waar dit in April 2009 nog sowat 16 % stemme getrek het, en meer as die helfte van sy steun is wit.

Die Vryheidsfront + se steun staan nou op 0,3 na dit in die April 2009-verkiesing nog bykans een persent stemme getrek het.

Cope se steun het oor dieselfde tydperk met ongeveer die helfte na sowat 3 en 'n half persent afgeneem.

Op die makro-skaal is daar dus 'n baie stabiele steunbasis waar verkiesings effektief die karakter van 'n etniese sensus aanneem.

Weens die post-1994-karakter van die verkiesings, is dit ongelukkig so dat 'n baie groot deel van die ideologiese stryd hom afspeel in die geledere van partye wat skaars meer, en dikwels minder as een persent van die stemme trek. Hierdie partye – weens die klein persentasies, presteer ook dikwels tydens verkiesings veel beter en soms ook swakker as wat die peilings aandui. Hiervoor is talle redes, soos dat dié partye, soos die VF +, tot verhouding baie verkiesingskundigheid het, en dat die talle blapse wat die regering deurlopend maak, 'n groot impak op die kleiner partye kan hê, al maak dit min indruk op die ANC se persentasie steun. As een druppel uit 'n emmer vol water gehaal word, maak dit immers min verskil, maar gaan voeg daardie druppel by 'n ander druppel, dan verdubbel die oorspronklike druppel.

Dat die ACDP bietjie steun bygekry het kan aan die demografiese aard van die peiling toegeskryf word, maar dit kan ook wees dat die party steun herwin het wat dit aan Cope se kits-opkoms afgestaan het. Die steun bly egter in die orde van een persent.

Die VF Plus se posisie kan dalk die kulminasie van baie faktore wees, soos dat baie van sy ondersteuners nou ter wille van werksgeleenthede in diaspore is, dat die leiding die steun nie raakgetref het nie en vele ander. Dit kan egter ook moontlik teruggevoer word na die besluit van die leier, dr. Pieter Mulder, om as adjunk-minister te dien. 'n Interessante parallel is die ChristenUnie in Nederland wat na die voorlaaste verkiesing as kleinste party tot die regerende koalisie toegetree het. Die CU is die koalisie in as groeiende party, 'n party met 'n reputasie van besonder goeie en skoon administrasie, en 'n dinamiese leier wat al deur joernaliste as die parlementariër van die jaar aangewys is.

Dit het opsigtelik waarde tot die regering van Nederland toegevoeg.

Dit het egter ook die ChristenUnie in so 'n mate gebind dat dit nie meer soveel aksent kon plaas op dit wat vir die ondersteuners belangrik is nie. Die stryd teen aborsies is noodgedwonge op die agtergrond geplaas omdat die tweede grootste koalisievennoot, die Partij van de Arbeid, niks daarmee te make wou hê nie. Dieselfde lot het die destydse grootste party, die Christen-Demokratiese Appèl, getref.

Dit is ongetwyfeld so dat die kommersiële landboubedryf die insigte van dr. Mulder nodig gehad het in die see van onkunde en moedswilligheid binne die ANC. Dit het egter ook daartoe gelei dat hy self, as partyleier, nie so sigbaar was in die veroordeling van plaasmoorde nie. Sy party het wel erklarings uitgereik, maar dit maak in die teikengemeenskap minder indruk as dit nie van die partyleier kom nie.

Hiervoor is gekompenseer met 'n meer aktiewe rol oor plekname, maar dit weeg blykbaar nie op nie.

'n Kwessie van ras

E-pos Afdruk PDF
Reeds etlike jare voor die 1994-bedeling aangebreek het is die laaste van die sogenaamde apartheidswette van die wetboek verwyder.

Die 1994-bedeling is ingelui as 'n nie-rassige een.

Maar het dit gebeur?

Die oë is vandag op Bloemfontein gerig waar argumente ter strafversagting en strafverswaring teen die Reitz-vier gevoer sal word. Dit lei geen twyfel nie dat die opslae wat die gewraakte video gemaak het, grootliks te make het met die feit dat die akteurs aan die ontvangkant van 'n nagemaakte ontgroeningsessie swart was. Was hulle, soos die vervaardigers, wit, het daar moontlik geen haan daarna gekraai nie.

Trouens, regsgeskiedenis is moontlik gemaak deurdat iemand skuldig bevind is aan crimen injuria op grond van moontlikheidsbewustheid. Gewoonlik maak die opset om 'n misdryf te pleeg 'n belangrike hoeksteen uit.

Ook in Bloemfontein vind daar vandag 'n colloquium plaas met die tema: Back to the Future: Black Consciousness and Those Conscious of Their Whiteness.

Dit word deur die Anti-Racism Network in Higher Education (ARNHE) aangebied en onder die sprekers tel mense soos dr. Allan Boesak en me Christi van der Westhuizen.

Presies hoe nie-rassig is 'n gemeenskap as daar 'n herrie sou losbars as daar 'n wit sakekamer sou bestaan, maar swart sakekamers, swart joernaliste-verenigings, swart regsverenigings en vele meer is fatsoenlik en aan die orde van die dag?

Kort-kort voer iemand aan dat 'n swart persoon per definisie nie 'n rassis kan wees nie, waarskynlik die mees rassistiese opmerking moontlik.

Die terme van omgekeerde rassisme en omgekeerde diskriminasie word ook gereeld gebruik, terwyl nie-rassigheid per definisie slegs rassisme en diskriminasie ken, ongeag van watter kleur skuldig sou wees.

Trouens, volgens sommige bronne is daar nou meer rasgebaseerde wetgewing op die wetboek as in die dae van apartheid. Word om 'n staatsdienspos of onderwyspos aansoek gedoen, word die aansoeker se ras gevra, alhoewel die wet waarvolgens rasseklassifikasie gedoen is, reeds diep in die ou bedeling afgeskaf is.

Bykans geen meningspeiling word gedoen sonder dat die vraag oor ras opduik nie. 'n Nielsen-peiling wat op die Media-24-webwerwe opduik vra ook die rasvraag, met geen opsie om "nie van toepassing" in te vul nie. Word die vraag oorgeslaan, kan die vraelys ook nie verder ingevul word nie.

Algemene verkiesings is grootliks danksy die aard van die grondwet, 'n rassesensus.

Die formele wegdoen van ras sal uiteraard nie die rasbewustheid wat aanwesig is laat opdroog nie, maar kan dalk iets doen om rassisme en die drang tot rassediskriminasie op te hou voed. Solank die soustrein egter op rassebevoordeling kan teer, so lank sal dit stram gaan om 'n werklike nie-rassige samelewing te bou.

En so lank Black consciousness 'n baadjie van fatsoenlikheid – in teenstelling met byvoorbeeld wit bewustheid – aangetrek word, so lank sal slagspreuke soos Kill the Boer, Kill the farmer, en Skiet die Boere as aanvaarbaar of meer aanvaarbaar beskou word as die velkleur van die akteurs in 'n koshuisvideo.

Die kort en die lank is as daar sulke vlakke van insig en verantwoordelikheid van studente opgeëis word, geld dit veel – veel meer van die samelewing se volwasse leiers.

Die leiers kan nie 'n rasbehepte voorbeeld stel, en verwag dat die middelpuntvliedende kragte vir 'n volkstaatgebaseerde grondwet nie momentum sal kry nie.

Laas Opdateer op Woensdag, 28 Julie 2010 10:10

Ingesteldheid op die negatiewe

E-pos Afdruk PDF
Uitsprake teen korrupsie wat wissel van baie sterk, tot baie afgewater, kom al 'n lang pad in die post-1994-bedeling.

Elke sterk uitspraak word reikhalsend deur 'n voos gemeenskap omarm, om net daarna te ervaar dat ook daardie sterk uitsprake holle woorde geblyk het te wees.

Soos Tim du Plessis, redakteur van Beeld, onlangs geskryf het: Daar is 'n skynbare opvatting dat leiers glo as hulle iets gesê het, is dit sommer gedoen ook.

Of die leiers werklik glo die uitsprake wat so vir verskillende gehore opgedis, en deur die media vergemeenskaplik gemaak word, uitgevoer moet word, is 'n ope vraag.

Die voorbeelde tot die teendeel raak werklik legio, soos die slap arm-benadering oor die storm wat oor die kop van die minister van Kommunikasie, genl.Nyanda woed. Trouens, die slap-arm-benadering het skynbaar nou na sekere media oorgespoel wat dit skynbaar nie die moeite werd ag om die saak te dryf nie, of selfs daaroor te berig nie.

Die sak bagasie wat minister Lindiwe Sisulu, nou minister van Verdediging, besig is om op te bou, begin nou die omvang aanneem van die bagasiesakke met die minder vleiende naam wat troepe destyds mee opgesaal was. Vanoggend word berig dat sy haar eersdaags in die grondwethof kan vasloop in 'n saak wat onafhanklik staan van haar skynbare houding dat die parlement geen oorsigplig oor haar ministerskap het nie.

Ook hier neem die president 'n slap-armpie-houding in.

Onlangs is berig dat die koerante wat gedurende die wêreldbeker-sokkertoernooi so saam in die euforie verval het, vir daardie tydperk 'n 20 persent daling in verkope beleef het. Hiervoor kan baie redes bestaan, maar op die oppervlak lyk dit of die gemeenskap reeds erg vuisvoos is, en dat positiewe nuus dikwels net as ongeloofwaardig beskou of ervaar word.

Baie kenners het oor 'n post-euforiese depressie of selfs trauma gewaarsku, maar dat 'n groot deel van die bevolking dit skynbaar reeds gedurende die euforie-tydperk beleef het, is waarskynlik nie wyd verwag nie.

Grondwet-optimiste, wat die grondwet opdis asof dit die evangelie is en daarvan soortgelyke heil verwag, raas gereeld oor die swartgallige braaivleis-praatjies, en het hulle skynbaar misgis met die erns waarmee die kollektiewe geheue wat so oor al die regering se negatiewe doen en late ontstaan en so die vertroue in die grondwet aftakel. Nie alle grondwetkenners is dit ook eens dat die grondwet so volmaak is as wat voorgehou word nie.

Die les is dat daar geen goeie tyd is om slap te wees oor korrupsie, swak dienslewering, die hersirkulering van onbevoegde kaders en vele meer goggas nie.

JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL